tag:blogger.com,1999:blog-19382958674596340662011-11-19T18:19:03.520-08:00Kültür Edebiyat Sanat Dergisiypazarlınoreply@blogger.comBlogger1841100tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-55024909327971394852011-02-08T00:41:00.000-08:002011-02-19T00:42:19.745-08:00MERHABA<br /><br />Kar geldi<br />Zemheri kendi güzelliği ile Maraş’ı kuşattı. Ahır dağ ak saçlı bilgiler gibi vakur kenti seyrediyor. Zaman ne?<br />Kimin umurun da olup bitinler, yüreğinde ezel ebet varlık sızısını duyanlar için ne büyük telaş var öyle.<br />Kendini kurtarmak!<br />Kim kimden neyi kurtarıyor gibi sinsi sorularla mevzuyu bulandırmak isteyen çaşıtları Zülfikar’a havale edip o yezitleri unutmadan yola devam ediyoruz.<br />Varlık, bilgi, ahlak.<br />Üç som hakikat insanlara yabancı değil.<br />Duyun, eğlence, vurdumduymaz bir hayatı tufeyli duygularla yaşayan yığınlar için ne söz ne kaygı.<br />Maraş tenha.<br />Nergis satılıyor Trabzon Caddesinde, sümbül’ler için cemrelerin düşmesi gerek. Mor menekşeli buz gibi sulardan içen ceylanlar hemen ötemizde uzanan yavşan’dan bize bakıyorlar.<br />Ey varlığımı kuşatan ulu devam!<br />Senin bize bahşettiğin özgürlükler için neleri feda ediyor nelerden vazgeçiyoruz. Zincirleriyle varlığını ağırlaştıran özgürlük ülkesinin ülküsünü yüreğinde duymayan çıfıtlar uzak durun öteye gidin.<br />Cennet elmaları kızardı.<br />Kış için hazırladığımız şıralarımızla ne güzel demler geçiriyor Köroğlu hikâyesinden masalarla geceleri kutlu seherlere taşıyoruz. Namaz niyaz ilahilerle yirmi dört saatin yetmediği kış vakitlerini bahara taşıyıp yeni dirilişlerin muştuları olacağız.<br /><br /> FAZİLET DEMOKRASİ’ sinin ne olduğu soruluyor. Adalet, iffet, cesaret temelleri üzerine bina edeceğimiz egemenlik alanında hak ve hâkimiyet için kadim değerlerin neler söylediğine hep dikkat etmemiz gerekiyor. Demokrasi bu yüzyılın abonesi. Yalnız başına demokrasinin nelere güç yetire bileceği ortada. Fazilet ilkesinin beslendiği kaynak Anadolu’dur. Binlerce yıldır varlığını aşkla sürdürenlere cennetler kutlu olsun.<br />Ötüken diyarının hoyrat türküleri kupuzların eşliğinde söylenecek, toylar kurulup var oluş neşesinin bitimsiz nameleri kulaktan gönüllere yayılacak.<br /><br />Medet ya Murtaza<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-5502490932797139485?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-40382441848714432322011-02-07T00:43:00.000-08:002011-02-19T00:44:37.723-08:00CEREN’İN İLK GÜNÜ<br /><br />Seher vaktinin müjdesidir hayalin<br />Gulyabaniler çekilir karanlıklara <br />Karanfil düşer kara göklere <br />İsrail’in yüreğinde kopar fırtına <br /><br />Işık biraz daha çoğalır sarımolla da<br />Delişmen atların koşuşu başlar bozkırda <br />Ocak yerinde kara taşlar<br />Saçtığın saçların kaplar dünyamı <br />Güneşler doğar gözlerine<br />Ceylan sıçrar su içtiğimiz kayalıklara <br /><br />Tüten ocak ellerinde buğday başak <br />Dilinde inci mercan gün ha doğdu doğacak <br />Kuzular meleşir ıssızlarda <br />Dağlar gecenin sarhoşu bende bir çaren<br />Eşiğindeyim elimde mürdüm <br />Yüreğim aşkınla dağlanmış<br />Çık salın uzun yaylaya <br />Başlamasın kıyametim<br /> <br />Ali Büyükçapar<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4038244184871443232?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-74478238656707504752011-02-06T00:45:00.000-08:002011-02-19T00:49:09.500-08:00ALİ HAYDAR’LA GEÇEN DEMLER<br /><br />O benim için İstanbul eşiği.<br /><br /><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 386px; FLOAT: left; HEIGHT: 235px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575319728071576514" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-YvsBMp_6vVw/TV-DwNzvC8I/AAAAAAAABtU/abWeCVibj4c/s400/a.hay.haksal.jpg" />Hatıraların sis perdelerini aralamak göründüğü kadar kolay değil. İstanbul kelimesinin büyüsüne tutulanlar bilirler ki iflah olmak mümkün değil. Çok uzun yıllar aklıma geliyor ali haydar haksal deyince yağmur, gökkuşağı, martı sesi ve heybet.<br />İmzalı kitapları var “aziz dost” hitabıyla başlıyor esenlik dilekleriyle devam ediyor.<br />Yayınlanan kitaplarını masama yerleştirip şöyle hatıralar ışığında biraz okudum. İç kitap kapağında yer alan biyografik bilgiler o’nun hayatta hangi imtihanları nasıl geçtiğini anlatıyor:<br />“ilkokulu bitirdikten sonra 5 yıl ara verme durumunda kaldı. Özel valilik izniyle Elazığ imim hatip lisesine başladı. İki yıl paralı, beş yıl parasız yatılı okudu. Erzurum üniversitesi edebiyat fakültesi, Türk dili ve edebiyat bölümü’nü bitirdi... Marmara üniversitesi, ilahiyat fakültesi İslam düşüncesi anabilim dalında yüksek lisans yaptı. Kuran-ı kerim’de güzel kavramı üzerine tez hazırladı. İşte bu satırlarda insanımızın gerçek hayatının izleri var. Anadolu’da yaşayanlara imam hatip okulu kültürün irfanın kapısını aralayıp onları Firdevs’e kanatlandırmıştır ali haydarda onlardan birisi Konya’da ilahiyat fakültesinde okurken farklı dergileri takip ederdim. Andırın’dan ikindi yazıları gelir, İstanbul’dan diriliş ve yedi ikliminde abonesiydim.<br />Dergileri seçmemde etkili olan edebi dünya görüşümün izlerini oralarda bulmamdı. Paralel evren anlayışı gibi Türkiye’nin bütün renkleri o yıllarda hayatımın vazgeçilmesi idi.<br />Dergileri can suyu bellemiş ilahiyat tahsilinin sınırlarını çok ötelere götürmenin erdemiyle gönenip durmuştum.<br />Yedi iklim yazarlarının anlattıkları çevremde yaşadıklarımda behreler taşıyor, ortaya koymuş olduğu ülkü değerlerini misyon olarak kabul ediyorum. Necip fazıldan o’nun ideali büyük doğudan söz edilmesi yüreğimi coşturuyor, Sezai Karakoç’un kitaplarına gönderme yapılması ortak buluşma noktamı çoğaltıyordu. Nuri Pakdil’in ara sıra adının geçmesine hayret ediyor Zarifoğlu, Özdenören kardeşlerle hemşeri olmanın bu dergiyi okumama yeteceğine inanıyordum. Derginin her ay yayınlanması muştuydu.<br />Postacının evimize İstanbul’dan dergiyi getirmesi mahallede sosyal konumumuzu artırıyor imrenilen kişiler arasına yerleştiriliyordum.<br />Yedi iklimden çok derin mevzular öğrendim.<br />Varlık, bilgi ve ahlak konusunda insanımızın neler söyleyip bunları yazılı olarak paylaşmalarındaki sırlara vakıf oldum. Zarf, mazruf ilişkisi denilen nüansları belledim, şiirlerle yoğrulup İstanbul irfanından Maraş’a yeni söylem biçimleri taşıdım.<br />Türkiye’nin dört tarafından yazılan mevzuların bir tek hakikatin aydınlatılması olduğunu öğeleriyle dünya dengesinin nelerden, baret olduğunun farkına vardım.<br />Periyodu aksasa da yedi iklim dergisini her ay her mevsim takip edip o dergiden yapmak istediğim ülkü değerlerinin şekilleriyle ilgili incelikleri gözlemledim. Hasan Aycı’nın çizgileri, röportajlar, medeniyet yazıları ve sadece kendimiz olabilme erdeminin her vakit geçer ilke olması derginin verdiklerinden başta geneliydi.<br />Yedi iklimde bizden olandan motifler vardı.<br />Hüzün, aşk, eser koymanın engin hazzı hep yüceltiliyor İslam irfanı orada gündem buluyordu.<br />Bütün bunları yapan Ali Haydar nasıl biriydi?<br />İstanbul’a gidip o’nu görmek, tanışıp sevgi ışığından nasiplenmek arzusu içime doğdu bunu için yola çıktım, muradım hasıl oldu.<br />Kadıköy deki nalbur dükkânının üst katın da kitap koridorlarından geçip Ali Haydar Haksal’a ulaştım. Yer kitap, duvar kitap tavana kadar kitap ve kitaplar arasında bir insan, şaşırdım, öylece etrafta bulunan zamanın tanığı kitapları seyrederken kitapların yakıcı ateşi aklıma şeyh galip den şu dizeleri getirdi ve onları şöyle okudum.<br />“Gül ateş gülbün ateş gülşen ateş cuybar ateş semender tıynetanı aşka bestir lalezarateş hayali hasreti halinde ah ettikçe uşşakın Şebi firkatte her dem ahteran eyler nisar ateş. Bana düzahtan ey meh dem urur gülzarlar sensiz dıraht ateş nihal ateş berkü bar ateş çera-ı bezmi hicr oldum yapmış yakıştırmış. Gönül pervanesine vuslat ateş intizar ateş meger kilk-i sebük cevlanın olmuş germ rev galib zemin ateş zaman ateş bütün nakşu nigar ateş.”<br /><br />Böylece başlayan dostluk kapısını açtım. Üsküdar meydanda bulunan yedi iklimin o küçük sahaf dükkânında güzel vakitlerim geçti.<br />Çınar ağacı, gölgeli mekân sıcak demli çayla İstanbul’dan tanıdık simalarla hep orada buluştum. Asım gül tekini tanıdım, Cevdet Karalla o mekâna yakın yerde konuşup hem hal oldum.<br />Yedi iklimin başyazılarında medeniyet vurgusuna dikkat çeken Ali Haydar’ın tespitinin önemli olduğu zaman geçtikçe daha iyi anlaşılacak. İslam dininin hareket zemini ezel ebed varlığımızın belirtisi ortaya koymuş olduğu yaşam ilkeleri yolumuzun işaret levhaları Ali Haydar kısa öyküler yanında uzun metinlere de imza attı. Hayata tutunmanın, varlıkta doğal ahengin, çalışıp gayret etmenin başarıp başaramamanın sırları hep, yazıların içinde gizli örneğin: uzun yola talip oldum.yarı yolda kalacağımı düşünmedim hiçbir zaman. Nasılsa sonunu getiririm diye düşündüm. Yoluma, gene kendim ayna oluyorum.<br />Yürüdükçe dizlerimin gücü artıyor. Yoruldukça soluklanmam için nedenim var. Yol, sonsuzluğa açılan bir kapı gibi(içim su berraklandığında.sh94)<br />Milli gazetede yazılar yazması Ali Haydar’ın doğru kararlarından biriydi her gün yayınlanan gazete ve sosyal çevre o’nu hayatın doğal ihtiyaçlarına gerçekçi çözümler üretmesi hususunda uyardı oda bunu hakkıyla yaptı.<br />Maraşta Ali Haydar’ı misafir ettim.<br />Mehmet Akif hakkında hazırlamış olduğu konferansı Maraşta beğeni buldu, salon o’nun heyecanlı konuşmasıyla o gece coştu. Maraş yazıları kaleme olan ali haydarın o yazıları en çok ilgi gören yazıları oldu. Elektronik ortamda ne zaman bilgisayarını açsam o’nun günlük yazıları dikkatimi çekmiştir.<br />Geçen yıl 2009 da İstanbul’da görüştük yapıp ettiklerimizi anlatıp yüreklendirici sözlerine muhatta oldum.2010 İstanbul ziyaretimde Bingöl’de olduğumu öğrendim yeğenime selam karımızı saygılarımızı emanet edip Maraş’a döndük.<br />Hülasa sözümü şöyle tamamlamak gerek.<br /><br />“Ne zühd ile ne ilm ile müstesnayız<br />Hayran’ı ezel aşıkı bipervayız<br />Feyzi nefesi pir ile guya oluruz<br />Her neyse neyiz bendei mevlanayız<br /><br />Ali Büyükçapar<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-7447823865670750475?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-43361918440297148762011-02-05T00:49:00.000-08:002011-02-19T00:51:14.704-08:00HAK SUALİ<br /><br />Katar olmuş hakkın kulları <br />Caferi sadıktır önderleri <br />Mavi yeşil al sancakları <br />İmam aliyi gördünüz mü?<br /><br />Gül bank çekilir meydanda <br />Koşuşur leventler muhabbetle <br />Çekilmiş sancağı haydarın<br />İmam aliyi gördünüz mü?<br /><br />Gün akşam olmada usulca<br />Börtü böcek kimsesiz kutuda <br />Laleler açılır gün batımında<br />İmam aliyi gördünüz mü?<br /><br />Şah alim gel hele divana<br />Sırları açma yazıya yabana <br />Sormazlarsa sana adabınca<br />İmam aliyi gördünüz mü? <br /> <br />Ali Büyükçapar<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4336191844029714876?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-87860446541743899472011-02-04T01:05:00.000-08:002011-02-19T01:08:19.743-08:00Kasapbaşı marzıman eşeğinden, ötekiler atlarından indiler. Köroğlu sırtını kalın bir meşeye dayadı. Kuşağının bir katından tabakasını, bir katından emziğini (ağızlık), bir katından kavını, bir katından çakmak taşını çıkardı. İki sigara sardı. Birini Kasapbaşına verdi. <br />-Kasapbaşı Ağa, dedi. Paran yanında mı? <br />-Yoo! Yanımda değil. <br />-Olmadı gurban! Ben İstanbula neden döneyim? Paramı aldım mı, “Al Allah kulunu, zapteyle delini…” der, giderim. Kasapbaşı Ağa, gurbanım sana, biz aha burada bekliyik. Sen parayı al gel. <br />Kasapbaşı kalktı. Eşeğine bindi. İstanbula doğru sürdü. <br />Köroğlu sigarasını bitirince Ayvaza sordu: <br />-Ne o gurban, senin okun yayın da mı var ne? <br />-Var ya Ağa. <br />-Eyi vurur mısan? <br />-Aha şuraya dinel, saçının tellerinin arasından geçireyim. <br />-Vışşş! Essah mı lo? <br />-Ne sandın ya Ağa? <br />Köroğlu kalktı: <br />-Aha dineliyim. Haydi bakalım, yeteneğini göster. <br />Köroğlu, keçe külahını başından aldı. Oraya dineldi. <br />Ayvaz omuzundan yayını çıkardı. Sadağından bir ok seçti, yaya yerleştirdi. Köroğlundan yirmi adım uzağa vardı: <br />-Bu uzaklık yeter mi Ağa? <br />-Yeter gurban, yeter. Haydi bakalım. <br />Ayvaz yayını gerdi, gözledi, bıraktı. Ok vınlayarak gitti, Köroğlunun yanağını sıyırıp geçti. Köroğlu elini eline vurarak güldü: <br />-Yahu sen de amma acemiymişsen, dedi. <br />Ayvaz utanmıştı. Köroğlu kendi kendini övmeye başladı: <br />-Lo Ayvaz, ben öyle ok atarım ki, havaya attım mı yarım saat sonra yere düşer. <br />Bu kez de Ayvaz gülmeye başladı: <br />-Aman Ağa, daha neler… Hiç ok yarım saat havada kalır mı? <br />Deyince Köroğlu: <br />-Gel bahse girelim lo, dedi. <br />-Girelim… Nesine? <br />-Yüzelli koyununa! Var mısan gurban? <br />-Varım. <br />-Getir senedi. <br />Ayvaz, kuşağının arasından senedi çıkardı, yazdı. Köroğlu bu kez “ALİ” mührü yerine “KÖROĞLU” mührünü çıkardı, bastı. Ayvaz bu mühre bakmadı bile... Köroğlu senedi aldı, meşenin görünür bir yerine astı. Ayvaz: <br />-Haydi bakalım. Göster yeteneğini Ağa, dedi. <br />Köroğlu: <br />-Her yiğidin bir yoğurt yeyişi vardır lo. Ben oku, at dört nala giderken atarım. <br />-İyi. Bin bakalım atına. <br />Köroğlu Kayseri eşeği gibi boyadığı Kırata bindi. Ayvaza: <br />-Bin terkime, dedi. <br />-Niye? <br />-Niye olacak lo? Atım dört nala giderken sen de yanımda olmalısın ki, görmelisin. <br />Ayvaz bindi. <br />Köroğlu belinden kuşağını çözdü. Ayvazla kendisini sıkı sıkıya bağlamaya başladı. Ayvaz şaşırdı: <br />-Ağa ne yapıyorsun? <br />Köroğlu Kıratı hafifçe gıdıkladı. Kırat durumu anlamıştı. Huysuzlandı. Sağa sola çifte atmaya başladı. <br />-Benim atım biraz oynaktır gurban. Belki düşersin de babanın canı sıkılır. <br />Köroğlu kuşağını yedi kez doladı, düğümledi. Sonra Kıratı mahmuzladı. <br />Kırat hızlandı, tırısa geçti, sonra dört nala kalktı. Tozu dumana katarak uzaklaştı. Köroğlu içinden, “Al Allah kulunu, zapteyle delini…” demişti. Kıratın yönünü Sivas Dağı Çamlıbel kalesine çevirmişti. <br />Ayvaz: <br />-Haydi bakalım Ağa, dedi, göster yeteneğini! <br />-Bak Ayvazım, burada kuşlar kanat çırpmadan, süzüle süzüle uçuyor. Demek ki burada aşağıdan yukarıya doğru bir hava akımı var. Burada ok atarsam belki karşı çıkarsın. Az daha gidelim gurban. <br />Kırat derelerden sel gibi, tepelerden yel gibi aşıyordu. <br />Bir zaman sonra Ayvaz: <br />-Ağa saate bakayım mı? dedi. Atacak mısın? <br />-Saat ne gurban? <br />Ayvaz zar zor ellerini kullanabiliyordu. Güç halle kuşağının arasından saatini çıkardı. <br />-Aha buna saat derler Ağa! dedi.<br />Köroğlu saati aldı: <br />-Bu teller neci? <br />-O tellerin birine yelkovan, ötekine akrep derler. <br />-Akrep mi? Akrebin yanında yılan olur. Yılanın yanında yalan olur. Ben yalanı sevmem. <br />Köroğlu saati yola attı. <br />Biraz daha gittikten sonra Ayvaz Köroğlunun niyetini anladı. Bu adam kendisini kaçırıyordu. Kurtulmak için çırpınmaya, ağlayıp dövünmeye başladı. Köroğlu Kıratın dizginlerini saz misâli aldı. Görelim ne söyledi: <br /> Kıratıma Ayvaz binmiş çarpınır <br /> Yüreciği deli deli çırpınır <br /> 2/30 Acem kuşak bin koyuna çözülür <br /> Al Ayvazım ver evladım ağlama <br /><br /> Ayvazın şalı da Bağdat gayette <br /> Şalına süs olmuş da altın firkete <br /> 2/31 Üzengimin her bir teki bin teke <br /> Al Ayvazım ver evladım ağlama <br /> <br /> Köroğluyum yaptım sana bir oyun <br /> Serttir çekemezsin Kıratın yayın <br /> 2/32 Attan inme pişmancalık bin koyun <br /> Al Ayvazım ver evladım ağlama <br />Deyip bağladı. Böylece kendisinin Bermahbupoğlu Ali Ağa olmayıp, Köroğlu olduğunu açıkladı. <br />Ayvaz Köroğlunun kendisini kaçırdığını anlamıştı. Dövünmeye, ağlamaya başladı. Köroğlu onu yatıştırmaya çalışıyordu. Ayvazı öz oğlu gibi koruyacağına yeminler ediyordu. Çamlıbeli övüyor, binbaşıları övüyor, yaptıkları işi övüyor, mertliği ve yiğitliği övüyordu. <br />Ayvaz ağlamasını sürdürüyordu. Köroğlu, Kıratın dizginini bir kez daha saz misâli aldı. Görelim ne söyledi:<br /><br /><br />Devam Edecek...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8786044654174389947?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-66837765837018288302011-02-02T01:01:00.000-08:002011-02-19T01:02:53.495-08:00ESENLİK SEBEPLERİ <br /><br />Ey Aziz; Esenliği arıyorsan onu dört şeyde bulabilirsin. Emniyette olmak aile saadeti sonra vücut sağlığı feragattir. Bu nimetlere sana bir ehemniyet hasıl olursa hafiyet ondan bir nişan olur. Aşıkta keder neyler gam halkı cihanındır. Acının anlamsızlığı yaşamın anlamıdır. <br /><br />Feragatli bir gönülle beraber sağ ve esen olursan dünyada başka bir şey aramak gerekmez. Ey oğul; elinden gelirse nefsin dileklerini yerine getirme ki nefsin tuzağına düşmeyesin. Nefsinin heveslerini ayak altına al. Ona hoşlandığı şeyleri haz ver. Nefis ile şeytan seni yoldan çevirir kuyuya düşürür. Nefsinin başına vur, onu daima hor tut. Elinden gelirse pisliklerden uzaklaştır. <br />Kötü nefsini doyuran kimseler onu günah işlemekte kahraman yaparlar. Boğazını her lezzetten uzak tut ki her belaya he günaha girmeyesin. Karnını dudaklarına kadar su ve yemekle doldurma. Hayvan gibi kendine ahır arama. Oruçlu değilsen gündüzleri çok yemek yeme. Hayvan değilsen o kadar fazla tıkanma. Ey bütün gece sabaha kadar uyuyan zavallı yarın yatacağın karanlık toprağa da bir kandil yak. <br />Uyku ve yemek hayvanların adetinden başka bir şey değildir. uyuyanlara bu nimetten pay yoktur. Ey oğul; kalk uyan ki yarın çok uyuyacaksın. Kendinden haberin varsa uyan demeden önce yerinden fırla. Bu alçak dünyaya gönül bağlamak hatadır. Eteğini ondan toplarsan daha yerinde olur. gönlünü bu bayağı dünyaya ne bağlıyorsun? Burada ebedi kalacak değilsin ki. Ey zavallı; dışını süslemeye bakma. Bir ay parçası gibi için nur olsun. <br />Her güzel görünen surete talip olma. Atlas ve diba sevdasına koşma. Kuru sevdalardan geçte tanrıya kul ol. Sana vücut sağlığı lazımsa eski hırka da yetişir. Yün hırkayı omuzla. Muratsız yaşamının zevkine er (dünya kaygılarından sıyrıl) Ey hırkasını sırtına çeken derviş önce kalbini kibirden temizle. Ahiret nasibi istiyorsan git o süslü elbiselerden soyun. <br />Tekellüfsüz ol. Süs saltanat isteme. Rahat ve tembelliği bir tarafa bırak. Dünyada güzellik arama. Sırtında süslü elbisen, altında yatacak yatağın olmamasını dile. Sofu gibi yün palaslar içinde geçin. Tanrı sıfatı ile sıfatlan. Yol adamına (tanrı erlerine) hasır halı yerine geçer. Sonunda yastığı kerpişten olacak değil mi? <br />Esma-i hüsnayı zikret. <br /><br />DERVİŞLİK SIFATI VE DERVİŞLERİ SEVME BAHSİ <br />Eğer aklın ilmine yakın ise derviş ol. Dervişle otur. <br />Dervişlerden başkalarıyla düşüp kalkma. Elinden gelirse onların gıybetinde bulunma. Dervişler sevgisi cennetin anahtarıdır. Onların düşmanları lanete layıktır. Dervişin libası abadan başka bir şey değildir. o Murat ve boğaz peşinde koşmaz. Nefsinin başına ayağını koymayan yiğit. Tanrı katına nereden yol bulabilir. Tembellikten kurtulan herkes nefsinin arzularını yenen bir sultan olur. <br />Tanrı yolunun erleri saray ve bağ sevdasında değildirler. Onların gönüllerinde dert ve dağdan başka bir şey yoktur. İstersen sarayını göklere yükselt. Nihayet topraklar altında gaip olup gideceksin. İstersen Rüstem gibi kudret ve şevketin olsun yerin behramı- Gür gibi mezar olacaktır. Keyhusrev gibi uzun yıllar saltanat sürsen de sonunda yine bir mağranın içinde kalacaksın. Ey oğul; Ahiretten kafil olma bu dünya varlıklarına o kadar da sevinme. <br />Cihanın belalarına karşı sabırlı ol. Nimet zamanında Allah’â şükret. <br /><br />TALİHSİZLİK ALEMETLERİ <br />Dört şey bedbahtlık eseridir. Cahillik, tembellik bunlar çok zordur. Hele bikeslik (kimsesizlik) nakeslik (bayağlık) bütün bu dört alamet kötü talihin belirtileridir. Kulluk sevdasında koşanlar şüphesiz ki saadet ehli olurlar. Her kim kendi heveslerini ayak altına alırsa nefisçiliği ile savaşabilirler. <br />Cihan da yalnız uyku ve yiyecek düşüncesinde olan kimse kıyamette ateşten kurtulamaz. Murat ve arzularından yüz çevir de tanrı katına yönel. Murat sürmenin yolu Muratsız kalmayı gerektirir. Tanrı adamı iyi ün bırakmaya çalışır. Ey biricik Oğul; madem ki Allah’ın emirlerini nehyini tutuyorsun murdar nefsin arzularına uyma. Allah’ın emirleri ve nehiyelerini Kur’an dan dinle. Dünya sevinç yerleri değildir. Aklını başına al! <br />Bahtiyarlık sevdasından vazgeçenlerdir ki, aksine olarak yaşamanın zevkine ermiş olurlar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6683776583701828830?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-65866078013648212882011-02-01T00:51:00.000-08:002011-02-19T01:01:25.447-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-Il6zQgpn7wg/TV-FmBFbMlI/AAAAAAAABtk/M9aITCzuTd4/s1600/okunmayankitap.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 256px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5575321751880675922" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Il6zQgpn7wg/TV-FmBFbMlI/AAAAAAAABtk/M9aITCzuTd4/s400/okunmayankitap.jpg" /></a><br />Kadim Hikmetin Peşindeki Arifin Doğusu ve Batısı<br /><br />Metafizik, dolaylı veya dolaysız her şeyin zaruri olarak bağımlı olduğu külli ilkelerin bilgisidir. Metafiziğin mevcut olduğu yerde hangi nevinden olursa olsun mevcut her çeşit bilgi ilkeden hakikatten mahrumdur. Ve böyle olması ona bağımsızlık babında (hükmen değil fiilen) bir şey sağlıyorsa şumul ve derinlik bakımından daha çok şey kaybettirmektedir. Bundan dolayı da batı ilmi. Tabiri caizse tamamen satıhta kalan bir ilmidir. Kopuk kopuk bilgilerin kesteresinde dağılıp giderken olayların sayısız ayrıntısı içinde yok olurken eşyanın hakiki mahiyeti üzerine hiçbir şey öğrenemez; bir de acziyetini haklı göstermek için eşyanın mahiyetinin bilinemeyeceğini ilan eder; bu yüzden ilgi alanı nazari olmaktan çok amelidir.<br />Son derece tahlili( analitik) olan bu bilgiyi birleştirme denemelerini ara da bir girilse de bu denemeler tamamen suni olmakta ve daima az veya çok maceracı faraziyeler( hipotez) üzerine kurulmaktadır. Sonuç olarak bu girişimler birbiri ardından akamete uğramakta ve önemlide olsa ilmi bir nazariyenin topu topu yarım asırdan fazla gerçekliğini koruması mümkün görünmemektedir. Öte yandan terkibi tahlilin varacağı nokta ve inatçı olarak görünen batılı düşünce kökten asılsızdır. Hakikat ise şudur; tahlil ile hakkiyle bir terkibe varmak hiçbir zaman mümkün olamaz. Çünkü bu iki şey aynı sınıfa girecek şeyler değildir. Tahlil tabiatı icabı tahlilin yapıldığı saha el verirse sonsuza kadar sürdürülebilir. Gene de bu sahada umumi bir görüş kazanmadan hiçbir ilerleme kaydedilemez. Bu sebeple üst seviyede bir ilke ile irtibat kurmada evveliyetle tamamen tesirsiz kalır.<br /><br />Milcan<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6586607801364821288?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-41307982333548451412011-01-08T23:46:00.000-08:002011-01-18T23:47:39.354-08:00UMUT ACI VERİR! <br /><br />Ey güzeller güzeli benim derdim sana merhaba. Varlığımı kuşatan çelikten daha kavi davam sana en güzel selamlar. Neşeler istemiyorum, gelişi güzel yaşadığını zanneden yosunları sıcak rüzgârlar kavursun. İnsan olma erdeminin ağırlığını yüreklerinde hissetmeyenlerle hiçbir işim yok. Çıt kırıldım sünepe varlık sarhoşları siz binlerce yıllardır ne yaptınız ki? <br /><br />FAZİLET DEMOKRASİ’sinin bağlıları vakti kuşanın börtü böceği mahlûkata hizmet etmenin erdemi sizleri kutsasın! <br />Karlı tanrı dağlarının gövşen gözlü Bozkurtları sayhalarınızla Kızılelma’yı titretin. Üç Hilal elden ele oradan yüreklere ulaşacak Roma’nın burçlarına dikilip yüce Çalab’ın adı şad edilecek. Murtaza önde elinde Zülfikar Şah’ın kızıl börklü çerileri candan da geçecek yardanda. <br /><br />Medet ya Haydar!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4130798233354845141?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-10383971719554256332011-01-07T23:48:00.000-08:002011-01-18T23:50:37.674-08:00İNCE SIZI <br /> <br />Fayat Alagöz’e<br /><br />Sesin harflere bilmem ne söyler <br />Kadehlerin buğusunda nemli gözlerin <br />Yüreklere düşen kor ateşlere benzer <br />Ateş dağlar özümün sırlarını <br />Akşam Leyla’nın şalına sarılır<br /><br />Barak olur Fayat’ın dilleri <br />Dilim damağıma yapışır <br />Hu çeker Yusufçuk kuşları <br /><br />Al götür kıyametimi ötelere<br />Sürmeli gözlerin dağlamış yaralarımı <br />Saçların deli tayların yeleleri <br />Ne söyleyeyim kime gideyim <br /><br />Nazlı cerenim <br />Varlığımı yokluk aynana çarptım <br /><br />Sarhoşum elsiz ayaksız kimsesiz<br />Testim kırık ey merhametin Ecesi <br />Buldur bana yitiğimi <br /> <br /><br /> Ali Büyükçapar<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-1038397171955425633?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-16141549944845368952011-01-06T23:51:00.000-08:002011-01-18T23:52:47.550-08:00Hafızası Olan Adam <br /><br />Bir adam tanırdım, tren tarifesini ezbere bilirdi, çünkü onu mutlu eden tek şey trenlerdi. Vaktini istasyonda geçirir, trenlerin istasyonlara girişlerini, çıkışlarını seyrederdi. Vagonları, lokomotiflerin gücüne, tekerleklerin büyüklüğüne merakla bakar, trene atlayan kondüktörleri ve istasyon şefini hayretle izlerdi. Her bir treni tanırdı, nereden geldiğini, nereye gittiğini, nereye ne zaman varacağını ve oradan hangi trenlerin hareket edeceklerini ve ne zaman varacaklarını bilirdi. <br />Trenlerin numaralarını bilirdi, hangi günler işlediklerini, bir yemek vagonu olup olmadığını, bağlantı trenleri bekleyip beklemediklerini bilirdi. Yine hangi trenlere posta vagonu eklendiğini ve Frauerfeld’e, Olten’a, Niederbipp’e veya başka bir yere trenle gidiş fiyatının ne kadar olduğunu bilirdi.<br />Hiçbir kahvehaneye gitmezdi, sinemaya gezmeye gitmezdi, bisikleti, radyosu, televizyonu yoktu, hiç gazete kitap okumazdı. Mektuplar olsa onları da okumazdı. Buna ayıracak vakti yoktu. Çünkü günlerini istasyonda geçirirdi. Sadece tren tarifesi değiştiği zaman mayıs ve ekim aylarında artık birkaç hafta ortalıklarda görünmezdi. <br />O zaman evde masanın başına geçer ve ezberlerdi. Yeni tren tarifesini ilk sayfasından son sayfasına kadar okur, değişiklikleri aklında tutar ve bu değişikliklere sevinirdi. <br />Birisinin ona tren saatini sorduğu olurdu. O zaman yüzü güler, yolculuğun nereye olacağını harfi harfine bilmek isterdi. Ona soru soran kişi trenin hareket saatini mutlaka kaçırırdı. Çünkü soru soranı hiç bırakmaz, zamanı söylemekle yetinmeyip birde trenin numarasını, vagonların sayısını, muhtemel bağlantıları, hareket saatlerini söylerdi. Bu trenle Paris’e gidebileceğini nerede aktarma yapmak gerektiğini ve ne zaman varılabileceğini izah ederdi. Söylediklerinin bu insanları ilgilendirmediğini akıl erdiremezdi. <br />Fakat bir kimse onu bildiklerini anlatmadan orada bırakıp yoluna devam ettiği zaman kızar ve adamlara küfür ederdi. Arkalarından sizin trenlerden hiç haberiniz yok diye bağırırdı. <br />Kendisi kesinlikle trene binmezdi. Ona göre bunun bir anlamı yokmuş, zira trenin gideceği yere ne zaman varacağını çok önceden biliyormuş ya…<br />“Yalnız hafızası bozuk olan kişiler trene binerler, çünkü iyi hafızaya sahip olsalardı benim gibi kalkış ve varış saatlerini akıllarında tutabilirler ve bu saatleri tespit için trene binmek zorunda kalmazlardı.”derdi.<br /> Ona şunu açıklamaya çalışır ve derdim ki;<br />“Fakat birtakım insanlar vardır. Bunlar yolculuk yapmaktan mutluluk duyarlar. Trenle gitmekten hoşlanırlar. Pencereden bakarak nereden geçtiklerini izlerler.”<br />O zaman kızardı, çünkü onunla alay etmek istediğimi sanırdı ve: “ buda tren tarifesinde var, Luterbac, Deitingen, Wangen, Niederbipp, Önsingen, Oberbuchsiten, Egerkinken, ve Hafendorf’tan geçiyorlar.” Derdi. “ Belki insanlar herhangi bir yere gitmek istedikleri için trene binmek mecburiyetindeler.”derdi.<br />“Buda doğru olamaz, çünkü hemen herkes herhangi bir tarihte geri döner ve hatta bir takımadamlar var ki her sabah burada binerler ve her akşam geri dönerler. Öyle kötü hafızaları var.”diye cevap verirdi.<br />Ve istasyondaki adamlara sövüp saymaya başlardı. Arkalarından “sizi enayiler sizi sizlerin hiç hafızası yok” veya “Hargendorf’dan geçeceksiniz.” Diye bağırırdı ve bu suretle insanların neşesini kaçırdığını sanırdı. <br />“ Aptal herif sizi siz daha dün trenle gittiniz” diye bağırırdı.<br />Ve insanlar sadece güldükleri zaman onları zıvanadan çıkarmaya başlardı. Onları kesinlikle trenle gitmemeye yemin ettirirdi. <br />“ Size her şeyi açıklayabilirim, saat 14,27’de yine Hangendor’dan geçeceksiniz çok iyi biliyorum. Ve göreceksiniz ki boş yere paranızı harcıyorsunuz. Her şey tren tarifesinde yazılı.”<br />Diye bağırırdı.<br />Hemen adamlara dayak atmaya kalkardı.<br />“ Laftan anlamayanın hakkı kötektir.” Diye bağırırdı. O zaman istasyon şefinin adama terbiyeli davranmazsa istasyonu ona yasaklamak zorunda kalacağını söylemekten başka çaresi kalmazdı. Adam korktu, çünkü o istasyonsuz yaşayamazdı. Artık tek kelime söylemedi. <br />Bütün gün sırada oturdu, Trenlerin gelişlerini gidişlerini seyretti. Ara sıra kendi kendine bir kaça sayı fısıldadı. Adamların arkalarından baktı ve onların halini bir türlü aklı almadı. <br />Hikâye aslında burada bitiyor. Fakat yıllar sonra istasyonda bir danışma bürosu açıldı. Orada gişenin arkasında üniformalı bir adam oturdu. Trenle ilgili bütün soruları cevaplandırıyordu. <br />Bu işe hafızası olan adam inanmadı. Her gün yeni danışma bürosuna gitti ve memuru sınavdan geçirme gayesi ile bir sürü karışık sorular sordu. <br />“Yazın Pazar günleri Lübeck’e saat 16.24’de varan treni numarası ne?” Diye sordu.<br />Memur kitap açtı ve sayıyı söyledi.<br />“Buradan 06,59 treni ile hareket etsem saat kaçta Moskova’ da olurum?” <br />Ve adam ona bunu söyledi.<br />O zaman hafızası olan adam eve gitti, tren tarifelerini yaktı ve bildiği her şeyi unuttu.<br />Fakat ertesi gün memura, “ istasyonun önündeki merdivenin kaç basamağı var?”diye sordu ve memur “ bilmiyorum” dedi.<br />İşte o anda adam bütün istasyonu baştanbaşa koştu. Sevinçten havada taklalar attı, “ Bunu bilmiyor, bunu bilmiyor” diye bağırdı. Sonra gitti. İstasyon merdivenlerinin basamaklarını saydı. Ve bunu şimdi hareket saatlerinin doldurmadığı hafızasına iyice soktu. <br />Artık bundan sonra onu istasyonda hiç kimse görmedi. <br />Şimdi şehirde evden eve dolaşıyor. Merdiven basamaklarını sayıyor ve bunları aklında tutuyordu. Şimdi dünyanın hiçbir kitabında bulunmayan sayılarını biliyordu. <br />Fakat bütün şehirdeki merdiven basamaklarının sayısını öğrendiği zaman istasyona geldi.<br />Gişeye yanaştı ve bir tren bileti aldı. <br />Başka bir şehre gitmek ve orada da merdiven basamaklarını saymak ve ondan sonra bütün dünyadaki merdiven basamaklarını saymak gayesi ile yolculuğa devam etmek, kimsenin bilmediği ve hiçbir istasyon memurunun kitapları açıp öğrenemeyeceği bir şeyi bilmek için hayatında ilk defa bir trene bindi. <br /><br /> Peter Bichsel <br /><br />Almancadan çeviri MİLCAN<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-1614154994484536895?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-80147520211955174242011-01-05T23:52:00.000-08:002011-01-18T23:53:52.281-08:00NEFES <br /><br />Salâvat çekin hele <br />Önümüzde kutlu belde <br />Maraş’tan Kantarmaya <br />Uçun turnalar hele <br /><br />Bahçede kızıl güle <br />Hasan ile Hüseyin’e <br />Gözden akan yaş ile <br />Uçun turnalar hele <br /><br />Varın haber verin<br />Badeleri hazır edin <br />Güvercin donuna girin <br />Uçun turnalar hele <br /><br />Sarayaltı’nda mola <br />Turanlı Hızır mola <br />Alabalık mor marala <br />Uçun turnalar hele <br /><br />Zülfikar elimizde <br />Dolular içtik öylece <br />Şah Ali gel beri <br />Uçun turnalar hele <br /><br /> <br />Ejder Polat<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8014752021195517424?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-4975964878442204882011-01-04T00:02:00.000-08:002011-01-19T00:04:05.098-08:00AYVAZIN MÜŞTERİLERİ <br /><br />Köroğlu uyandığında vakit kuşluktu. Ayvaz dükkâna gitmişti. Köroğlu çorbasını içtikten sonra ahıra indi. Kıratın yemini suyunu verdi. Tımarını yaptı. Sonra binip Kasapbaşının dükkânına doğru yola çıktı. Köroğlunun tek düşüncesi Ayvazı nasıl alıp kaçacağı idi. <br />Dükkânın önü kalabalıktı. Müşterilerin hemen hepsi, Ayvazı görmeye gelen kadınlar ve kızlardı. Kasapbaşı Ayvazı nazardan korumak için dükkâ-nın önünü kafesle kapatmış, yalnız küçük bir delik bırakmıştı. Ayvaz bu delikten para alıyor, bu delikten eti veriyordu. Kadınlar ve kızlar yalnız Ay-vazın parmaklarını, en fazla bileklerini görebiliyordu. Kadınlar ve kızlar o kadarına bile razıydı. <br />Köroğlu, kadınların arasından geçti. Dükkâna girdi. Gür sesiyle selâm verdi: <br />- Selamünaleyküm! <br />Meğer Kasapbaşı da İstanbuldan dönmüş, müşterilere et yetiştirmeye ça-lışıyormuş. Üç-dört tâne kalfa, sallak, dükkânda çalışıyor, dışarıdaki kadın-lara, kızlara et hazırlıyordu. <br />Hep birden:<br />-Aleykümselâm! dediler. <br />Ayvaz Köroğlunu babasına tanıttı: <br />-Baba, Bermahbupoğlu Ali Ağa bu arkadaş işte. <br />Kasapbaşı ilgilendi: <br />-Hoş gelmişsin Ağa! <br />-Hoş bulduk Kasapbaşı. <br />-Ali Ağa, adını çok duyardım ama, tanışmak bu güneymiş. <br />-Ben de senin adını çok duyardım. Kulakları çınlasın babam Yusuf Ağa senden sık sık söz ederdi. <br />Köroğlunun bu anlamlı sözünden hiç kimse hiçbir şey anlamamıştı. <br />Kasapbaşı, sallağın birine: <br />-Bitişikteki kahveden iki kahve al da gel oğlum, dedi.(Köroğluna) Kah-veyi nasıl içersin Ağa? <br />-Nasıl olursa olsun, amma şekeri bol olsun.<br />Kahveler geldi. Köroğlu iki höpürdetmede fincanın dibini gördü. Kasapbaşı baktı ki Köroğlu acele ediyor, hemen konuya girdi: <br />-Sorması ayıp olmasına Ali Ağa, ne için geldin İstanbula. Hayır mı? <br />-Hayırdır Kasapbaşı. İbrahim Ağa çayırına elli altmış sürü yoz getirmişem. Satmak istiyim. Alır mısan? <br />-Kaçtan? <br />-Üsküdarın mal pazarında kaç para ise, ben sana yarı fiyatına satacağım. Eyi mi? Gidip görelim mi? <br />-Görelim. <br />Kasapbaşı önlüğünü çıkardı. Ayvaza: <br />-Oğlum ben İbrahim Ağa Çayırına gidiyorum. Buraların emaneti sana. <br />Deyince Ayvaz: <br />-Ben de geleyim baba, dedi, benim de Kürdoğlundan alacaklarım var. <br />-Neymiş alacakların? <br />Ayvaz kuşağının arasından senedi çıkardı. Kasapbaşı baktı: Bir tâne dört boynuzlu koç, yüz koyun ve bir sürü Ayvazın alacağı var. Dedi ki: <br />-Tamam oğlum. Ben alırım sen dükkânda kal. <br />Bu kez de Köroğlu karşı çıktı: <br />-Yook Kasapbaşı Ağa, senette kimin adı yazılıysa ben malı ona veririm. Kasapbaşı çaresiz onayladı. Dükkânı kalfalardan birine bıraktılar. <br />Köroğlu, Kayseri eşeği gibi boyanmış Kırata bindi. Ayvaz kendi atına bindi. Kasapbaşı da, uzun bacaklı bir marzıman eşeğine bindi. Yola çıktılar. <br />At üstünde sohbete başladılar. Kasapbaşı: <br />-Eee Ali Ağa, anlat bakalım ne var ne yok?<br />Deyince Köroğlu Babası Deli Yusufun gözlerine mil çekildiği olayını Kasapbaşına doğrulatmak için konuya girdi: <br />-Ne olsun Kasapbaşı Ağa… Halımız keyfimiz eyi de, bir Köroğlu ile başımız canımız araya getti. <br />Kasapbaşı Köroğlunun adını duymuştu: <br />-Haa şu eşkıya Köroğlu mu? <br />-He gurban. Lala Hüseyin Paşa bu Köroğlunun babasının gözlerine mil çektirmiş. Köroğlu da öcünü almak için dağa çıkmış. <br />Kasapbaşı olayı anımsamıştı: <br />-Deli Yusufun oğlu muymuş bu Köroğlu? <br />-He gurban. Öyle diyler. Sen Deli Yusufu tanır mısan? <br />-Gözlerine mil çekilirken ben de oradaydım. Bana çok yalvardı ama neme gerek…. <br />Köroğlu: <br />-Lo essah mı? <br />-Doğru söylüyorum. Aynen dediğim gibi oldu. <br />-Nasıl oldu lo? <br />-Deli Yusuf, Lala Hüseyin Paşaya bir at getirmek için Erzurumdan ay-rılmış. İki yıl sonra da iki uyuz tayla dönmüş. O tayların deniz aygırı dölü olduğunu söylüyordu. Kim inanır… Deli Yusuf, “Gözüm kör olsun ağalar, bu at deniz aygırı dölü.” deyince Paşa da, “Benimle alay mı ediyorsun? Se-nin gözlerini gerçekten kör edeyim de bir daha benimle alay etme!” dedi. Hemen orada Deli Yusufun gözlerine mil çektirdi. Deli Yusuf çok yalvardı, ama Paşa bağışlamadı. Paşanın konuğu olduğum için bana da yalvardı, ne-me gerek, ben öyle işlere karışmam. <br />Babasının başına gelenleri bir kez de Kasapbaşından dinleyen Köroğlu: <br />-Aman Kasapbaşı Ağa, dedi, Çamlıbelin oralara yolun uğramasın. Bu Köroğlu eğer seni yakalarsa, var gerisini sen düşün. <br />Sustular… <br />Üçü de düşünceliydi. Ayvaz, bu saf köylüden beş on koyun daha ko-partmanın yollarını arıyordu. <br />Kasapbaşı ise, Ali Ağadan koyunları ucuza almanın yolunu araştırıyor-du.<br />Bülbülün üç türküsü var, derler. Birincisi gülün üstüne, ikincisi gülün üstüne, üçüncüsü yine gülün üstüne… Köroğlunun düzeni de Ayvazın üs-tüneydi. <br />Köroğlu, olmayan sürülerini satılığa çıkarmış, bir kısmını Ayvaza arma-ğan etmiş, ama sonunda Ayvazla babasını İstanbulun dışına çıkarmıştı. İste-se şimdi gürzünü hengeyler, hüngeyler, Kasapbaşının tepesine hıngeyleyince, dalında yetmiş Hacı Hamza armudu gibi yere düşürür, Ayva-zı alır kaçırırdı. Ama o zaman Ayvaz kendisine düşman olurdu. Böyle olur-sa Kasapbaşı bir kez ölürdü. Onun için Köroğlu Kasapbaşını öldürmeyi düşünmüyordu. Sonunda Köroğlu düzenini kurdu. <br />-Kasapbaşı Ağa, yorulmuşam gurban. Azıcık dinlenek mi? <br />-Olur, dinlenelim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-497596487844220488?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-84070706501226342582011-01-03T23:54:00.000-08:002011-01-18T23:56:16.977-08:00TEHLİKELİ ŞEYLER<br /><br />Ey kardeş: Dört şeyde tehlike vardır. Elinden gelirse bunlardan sakın, sultana yakınlık, kötülerle dostluk, dünya sevgisi, kadın düşkünlüğü. Sultana yakın bulunmak yanan ateşe yaklaşmaktır. Yaramazlarla düşüp kalkmak canın ölümüdür. Dünyayı her ne kadar dıştan renkli ve nakışlı görürsün de içinde yılan gibi zehir taşır. Görünüşte güzel ve gönül çekicidir fakat zehirleriyle canı tehlikeye koyar. Bu nakışlı yılanın ağusu öldürücüdür. Akıllı insan ondan uzak durandır. Çocuklar gibi sarıya kırmızıya kapılma, kadınlar gibi renk ve kokuya aldanma. Dünya denilen aşüfte, gelin gibi süslenmiş her zaman başka bir koca istemektedir.<br />Bahtiyar o kimsedir ki, bu çifti tek bıraktı ona arkasını dönerek üçten dokuza boşanma kâğıdı verdi. Çünkü bu aşüfte önce kocasının karşısında gülen dudaklarıyla sevgi sunarken sonra onu diş yarasıyla öldüre bir vefasızdır.<br /><br /> BAHTİYARLIĞA ALAMET OLAN DÖRT ŞEY <br /><br /> Dört şey bahtiyarlık delilidir. Bu dört nimete ermiş olanlar aziz olurlar. Talihli olmanın delili soy temizliğidir. Soysuzlar taç ve tahta layık değildiler. Talihliler daima doğru düşünceli olurlar. Kötü fikirli insan azap çekmeye mahkûmdur.<br />Tanrı azabından korkusuz yaşayanlar mümin değil, mutlak kâfirdiler.<br />Allahtan korkan Allah’a kaçar. Allah’ı en tanıyanınız Allah’tan en korkanınızdır. Ben ise ondan en korkanınızım (S.A.V)Dünya acısı Allah’ın emirleri tutmak için peygamber gibi çekilmeli. <br /><br /> DÜNYA ZEVKLERİNİ TERK ETMEK <br />Dünyada ömür beş günden fazla değildir. Sonunu düşünmeyen kimse gafildir. Dünya zevklerinden uzaklaşmak gönül sahiplerinin eteğine yapışmak gerekir. Nefsinin zevk ve arzuları arkasında koşma, geçici âleme sevgi bağlama! Akıbetin ölüm olduktan sonra sana dünya acılarını çekmekten ne fayda var? <br />Can teninden gidecek, kemiklerin toprak olacaktır. Sana canını vermekten başka çare yoktur. Gideceğin yolun haydudu da o küçücük (Nefs’i emmare) (1) den başkası değildir. <br /><br />Pendname - Feridüddin-i Attar<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8407070650122634258?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-1303180191026118562011-01-02T23:57:00.000-08:002011-01-18T23:59:13.774-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TTaZpSQzBII/AAAAAAAABtI/W8AcPs3L410/s1600/katip.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 227px; FLOAT: left; HEIGHT: 308px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563803324218803330" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TTaZpSQzBII/AAAAAAAABtI/W8AcPs3L410/s400/katip.jpg" /></a><br /><br />OKUNMAYAN KİTAPLAR<br /><br />DEVLET VE DEMOKRASİ - NURETTİN TOPÇU<br /><br />Türkiye’nin kurtuluşu liberal ekonomi esasına dayanarak milletimizin tarihi ve geleneksel devlet anlayışını gömmeyi gaye edinen bir demokrasi rejimi ile değil, devrin umumi idari çerçevesine uygunluğu zorunlu şekli ne olursa olsun, onun içinde otorite ve mesuliyet ruhunu yaşatabilecek devletin eliyle ancak başlayacaktır. Şu da muhakkak ki böyle bir devletin varlığına hayat verecek genç ruhlar, bir kültür ve inancın ocağında yetişebilirler. Devletin temeli kültür, kültürün kaynağı insanlık sevgisi ve ebedilik ihtirasıdır; ebedilik yolunda yürüyen ruhlara hörmettir. Monarşi gibi demokrasi de, bu hörmet esasını kaybettikten sonra zulüm ve tasallut oluyor. Birincisinde bir ferdin millete musallat olması, ikincisinde ise bütün fertlerin birbirlerine musallat olmaları ve hep birbirlerine zulmetmeleridir. Milletleri iyiye doğru götürecek idare, başların sayısında aranmamalıdır. Hareketlerin mesuliyetle otoriteyi yaşatırken her an büyük mahkeme huzurunda hesap verme durumunda bulunan büyük ruhları işbaşına getirmeye ve bu ferdi değerlerin hareketlerini engelleyecek yıkıcı kuvvetleri önlemeye en kabiliyetli idare bizce en iyi devlet idaresidir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-130318019102611856?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-32784415776317952442010-12-08T23:31:00.000-08:002010-12-13T23:32:49.821-08:00Merhaba!<br /><br />Kasım günlerinin eşiğindeyiz zamanı iki boyutta yaşamak gerek bir Kasım birde Hızır.<br /><br />Kış eşikte.<br />Akşamları soğuk hissediliyor. Turnalar veda etti, arı kuşlarının sesi başka yaza kaldı. Yağmurlar yağdı geçen günlerde gökgürledi şimsek parladı ve Uludaz’a yıldırımlar düştü. Çınar yaprakları gazel oldu sular buza kesmek üzere.<br /><br />Yeni dogan canlarla hayatı gülümser görüyor onlarda ebedi yaşamın sırlarını buluyorum. Ezel’den ebede var olmanın özü yüreğimin en büyük hakikati.<br /><br />Türkiye henüz hayatın ilk evrelerinde.<br />Fakirlik elbisesinde soyunmadıktan sonra Demokrasi olmaz. Çağırım FAZİLET DEMOKRASİ’si nedir. Türk Milleti kendi demokrat kimliğini motif motif dokuyacaktır. Bunun demi de gelecektir.<br /><br />Karlı Tanrı dağların gökşen gözlü Bozkurtları elde Zülfikar Murtaza nın önderliğinde gülbank çekerek Roma’ya yürüdüklerinde üç hilal Sen Piyer meydanında dalgalanacak ve dünya Kızıl Elma düşünün erdemiyle var olacak.<br /><br />Medet Ya Haydar!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3278441577631795244?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-78795372275298035222010-12-07T23:32:00.000-08:002010-12-13T23:33:57.670-08:00GÖYŞEN GÖZLÜ BOZKURT<br /><br />Işırken karanlık kuytularda <br />Hüzün sağnağı başlar gönüllerde <br />Kös vurulur gülbank çekilir <br />Bulutlar aralanır kutlu adıyla <br /><br />Seher yeli diriltir yürekleri <br />Polatlanır pazular elde Zülfikar <br />Güneşle doğar Hak sancağı <br /><br />Turnalar geçer üstünde Ötükenin <br />Kutlu izini süreriz Bozkurtun <br />Kürşat önde çerileri Şahtan dualı <br />Yürekleri savurur Kerbela rüzgarı <br />Bulutlarla oynar Baba Haydar <br />Cenneti getirir mutlu melekler <br /><br />Tozlu yoldur ölüm <br />Parolalar birbirine karışır <br />Gümbürder sessiz yığınlar <br />Başlar Çalab’ın haykırışları <br />Gök girsin kızıl çıksın <br />Gök girsin kızıl çıksın<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-7879537227529803522?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-61935651932343365502010-12-06T23:34:00.000-08:002010-12-13T23:35:57.117-08:00NEFES<br /><br />Evvel bahar aylarında<br />Mor menekşeye doyduk<br />Salındı divaneler darda <br />Ol Pire boyun eğdik<br /><br />Dört kitabtan okuduk<br />İncil’den süzüdük demi<br />Şahın buyruğuna daldık<br />Ol pire boyun eğdik<br /><br />Yağmur sonrası Nurhak<br />Gökyüzünden alır avazı<br />Şah Mansura varıp<br />Ol pire boyun eğdik<br /><br />Geçmiş yoldan divanesi<br />Uludazdan Kantarmaya<br />Kara gözlü Koç nişanesi<br />Ol pire boyun eğdik<br /><br />Sarhoşum üzüm bağından<br />Enel Hak sırrı dilimden<br />Şah Ali onikinin kıtmıri<br />Ol pire boyun eğdik<br /><br />Ejder Polat<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6193565193234336550?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-804673188785632582010-12-05T23:36:00.000-08:002010-12-13T23:37:06.992-08:0080’li yılllar<br /><br />HİÇ’LİGİN DEMİRDEN AĞIRLIĞI<br /><br />Bir kaç tel sakalımla kendim Pir-i Mugan olarak görüyorum. Akla zarar fikre ziyan mevzularla cedelleşmeye başlıyorum. Ögrenme denilen o büyülü dünyanın eşiğinden içeri giriyorum. Evet mutlaka öğreneceğim telkinleriyle yola koyuluyorum. Ne var bu böyle olur yada bundan daha iyisini yapabilirim gibi sözler hep aklımda.<br /><br />Türbeye yakın evde Nuri, Yusuf, meczub oğlan birde ailesinin terk ettiği biriyle günleri aylara ekleyip gidiyorum. Bu muydu üniversite hayatı? Ne üniversitesi yoksa bir deli düzeni içindemiydim? Bildiğimle mücadele ediyor, öğrendiğimle uğraşıyor sefaleti derviş edasında yaşıyordum. <br /><br />Kaldığımız ev yada pin Konya’da kendi kaderine terk edilen sonrada aman bir kaç kişi kalsın diye verilen bir yerdi. Ev’i önmeli yapan Dergah’a yakın olmasıydı. Ledün ilmi sadece Muayenehanedeydi ve ben onun tam merkezindeydim.<br /><br />İstanbul caddesinin hemen ortalarında dönülünce Türbe görülen o muayanehane Baybal’ın doktor olarak görüldüğü ama Gönüller Sultanı olduğu mekandı. Doktorluk işi yapılan küçük oda haricinde büyük salon, terasa çıkılan merdiven, yemek pişirilen odalar ve kiler her zaman orada göreve hazır bekleyen bizlerdik.<br /><br />Ne oluyordu?<br />Anlamıyordum, bilmiyordum aslında olanlar bir incir çekirdeği mevzusu idi ama o çekirdek bile o vakitlerde sırlarla doluydu.<br /><br />Yaptığımız neydi?<br />Yüzlerce yıldır devam eden bir kadim geleneğin öz be öz temsilcileriydik biz evet bizdik ne olduğumuza başkaları karar verirken kendimi hep biz olarak tanımladım.<br /><br />Ben yoktu!<br />Büyükler yolun inceliklerini ortaya koymuşlar bağımsız hareket etmeyi kötü görmüşlerdi. Hep onlarlaydım. Yeni yeni bazı kitaplar okuyor ezberlercesine paragrafları yutuyordum.<br /><br />Hizmet!<br />Buyrun efendim siz emredin biz onun yerine getirilmesi için herşeyimizi feda ederiz. Sohbetler olurdu. Her akşam bu sorulurdu sohbet var mı yada bu akşam sohbet olabilir aman kaçırmayın telkinleriyle günün akşama ermesini beklerdim.<br /><br />Kimdi bu işleri yapanlar?<br />Kendilerini Hakka adayan saf insanlar. Mevlana’nın yolundan gidenler Şahı Nakşıbendin bendeleri, er’lerin erenlerin bu günkü temsilcileri.<br /><br />Peki bu ulu yolda ben ne oluyordum, <br />Koca bir Hiç evet bunu böyle öğrendim ben demekten hep çekindim devamlı ‘Hiç’ olmanın kaygısını yaşadım.<br /><br />Hiç olmak güzeldi ama hayat bana farklı şeyler yüklüyordu. Yaşamak için çalışmam gerekiyor karnımı doyurmam icab ediyor, üstümde başım da bir şeylerin olmasını dayatıyordu. Hiç olunca bunlar olmuyordu! Dervişlik deniliyor uluyoldan bahsediliyor bunların büyüsü beni kuşatıyordu.<br /><br />Çok inandım!<br />Etrafımda bulunan kişilerden daha fazla inandım. Asil tabiatım aile terbiyem kötü olmama engel olduğundan kendimi bütün varlığımla hakikate adadım ve Hak hakikatında aşkına gark oldum.<br /><br />Hizmet ettirildim.<br />Hiç durmaksızın her türlü işe koyuldum. Zincirsiz köle gibi hayatım bir başkasının emrine verildi ve bunlar Hak’kın adına yaptırıldı. Elimde fırça aylar aylarca nefsimi köreltmek için tuvalet temizliğini aşkla yaptım, gocunmadım çünkü pir efendimizde böyle yapmıştı dedim.<br /><br />Fakülte mi ne fakültesi?<br />Meram Yeni yolda bulunan okul hep orada duruyordu. İlahiyat da ihtilal öncesinin farklı gurupları tekrar canlanmaya çalışıyorlardı ama biz çok farklıydık. On iki Eylül’ü yapanların din işleri kendini farklı şekide gösteriyor bazı isimler öne çıkartılılıp topluma lansa ettiriliyordu.<br /><br />Seksenin ilk yıllarında büyük Şıhlar vefat etti. Yeni veliler posta oturdu onların dinamik özllikleri toplumun ruh kökenlerin de yaşayan bizleri derinden etkiledi.<br />Konya da yaşayıpta ruhanilikle tanışmamak mümkün mü?<br /><br />Peki neydi bu dindarlık?<br />İlahiyatın daha ilk haftalarında büyük kırılmalar yaşadım. Maraş’tan giderken alıp yanımda Konya’ya götürdüğüm dini bilgilerime İlahiyat fakültesindeki bazı hocalar karşı çıkıyor dahası bunlardan dolayı horlanıyor, kınanıyorudum.<br /><br />Şaşırıp kaldım bildiklerimle öğreneceğim yeni hakikatlar arasında ezilip gittim. Un ufak oldum dağıldım, parçalandım her bir varlığımı yıllar varki toplamaya gayret ediyor farklı boyutlarda kendi yitiğimi buldukça göneniyorum.<br /><br />Konya İlahiyat Fakültesinde ne çileler çektim ne çilerler?<br />On sekiz yaşında bir genç din bahsi denilince duran kültürden gelen ben farklı dindarlığın çemberinden geçtim, okul farklı şey söyledi, toplum ayarttı, birlikte olduğum arkadaşlar değişiklikler istedi. Hiç olmak için gayret edene bu yapılırmıydı?<br /><br />Seher vaktinden evvel uyanırdım.<br />Konya da Kapı caminin eşiğinde fahri müezzinden evvel bekler caminin kapısının açılmasına eşlik ederdim Hasan amca ben ve müezzin, yaşım mı daha on sekiz onlar mı çok yaşlı.<br /><br />Kapı Cami Hızır’ın namaz kıldığı yer o camiyi Hızır’a açmak şeref’i yeter evet böyledi ol demler.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-80467318878563258?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-76868811930168576732010-12-04T23:38:00.000-08:002010-12-13T23:39:37.702-08:00KÖROĞLU TEHLİKEDE <br /><br />Ayvazla Köroğlu odalarına çekilip uyuya dursunlar, alalım haberi genç-lerden: <br />Ayvazla Köroğlundan ayrılan gençler at üstünde giderlerken biri dedi ki: <br />-Kürdoğlunun Ayvaza düşkünlüğünü gördünüz mü? <br />-Görmez olur muyuz? Yok sazına türkü söyledi, yok tasına türkü söyle-di… Bu adam hoşuma gitmedi. Bu adam tehlikeli biri... Ayvaza bir kötülük eder diye korkuyorum. <br />Gençler atları durdurdular. Kafa kafaya verip konuştular. Yarın akşamki içki âleminde Köroğlunu öldürmeyi kararlaştırıp dağıldılar. <br />Ertesi akşam Çamlıcanın eteklerinde küçük bir mağaraya sofrayı kurdu-lar. Ortaya teştle rakıyı koydular. Köroğlunun bir sürü koyuna Ayvazdan satın aldığı tasla lıkır lıkır içmeye başladılar. <br />Ayvaz sohbeti açtı? <br />-Kürdoğlu? <br />-Ne var lo? <br />-Sen niye böyle bol keseden koyun dağıtıyorsun? <br />Köroğlu güldü. Fırsatı kaçırmayıp Ayvazın nabzını yokladı: <br />-Birincisi çok zenginim. Denizden bir tas su almakla deniz eksilir mi? Eksilmez… Benim malım mülküm de Yaradana şükür, öyle. İkincisi, başı-mızda bir Köroğlu belası var.<br />-Köroğlu mu? diye atıldı Ayvaz. <br /> Ayvaz, “Köroğlu” ile ilgilenmişti. Köroğlu devam etti: <br />-He gurban. O Köroğlu Çamlıbelde Bozgediğe dikilir, “Aç kurtların on-dalığını verin!” diye nâra vurur. Herkes de ondalığını bırakır. İşte, malımı Köroğlu yiyeceğine eşe dosta dağıtırım daha eyi. <br />Ayvaz: <br />-Nasıl biri bu Köroğlu? diye sordu.<br />-Nasıl biri olacak. Senin benim gibi bir adam. Kendimi övmüş olmayım, bir çalım bana benzer. Kafası kümbet gibi, alnının çatı bir karış, gözleri ba-kır tas gibi, kaşları dört parmak eninde. Göğsü taraba tahtası gibi, nefes alıp verdikçe kalaycı körüğü gibi “Harr! Harr!” eder. Kolları çınar dalları gibi, sırtı ekmek tahtası gibi. Aha böyle benim gibi tek dizi üstüne yeleli aslan misâli oturur. Heybetli bir adam. Kurnaz mı kurnaz. Kafasında kırk tilki dolaşır da kuyrukları birbirine değmez. Köroğlunun düzenine kimsenin aklı ermez. Amma gurban, yiğidi öldür hakkını ver, Köroğlu yoksul babasıdır. Zenginden alır yoksula verir. Sivas dağının Çamlıbeline kale yaptırmış, ak-şama dek dervişler, yoksullar, hastalar, başlık parası ödeyemeyenler girip girip çıkarlar. Sonra elinin altındaki askerleri öyle ayrımsız yönetirmiş ki, kalede kimse kimseyle dargın değilmiş. Bu Köroğlunda şirinlik muskası mı varmış neymiş, herkes Köroğlunu severmiş. Halbuki benim gibi onun da okur yazarlığı yokmuş. Benim gibi o da möhür kullanırmış. Aslını sorarsan, Köroğlunun babasının gözüne mil çekmişler. Köroğlu da sebep olanlardan öç almak için dağa çıkmış. <br />Ayvaz güldü: <br />-Yahu Kürdoğlu, sen adamın iyisini anlattın. Babasının öcünü almak i-çin dağa çıktıysa…. <br />-Öyle lo… <br />-Kimsenin ırzında, namusunda gözü yoksa… <br />-Öyle lo… <br />-Kervancılardan aldığını yoksullara veriyorsa… <br />-Vallah öyle… <br />-Daha bundan iyi adam mı olur? <br />-Lo gurban eyi gözel söylüyon da, bizi de zenginden saydıkları için, bi-zim işimize gelmiy. Allah hayrını versin Köroğlunun! Tası doldur hele gurban. Bırakın Köroğlunu, biz eğlenmemize bakalım. <br />Ayvaz tası doldurdu. Köroğluna uzattı. Köroğlu Ayvazın yüzünden aşa-ğı inen benleri inceliyordu. Benler yanağından aşağı iniyor, gömleğin yakası görünmesine engel oluyordu. Kimbilir belki de göğsüne dek iniyordu. Tası aldı, köz gibi boz rakıyı içti. Sazını kucağına aldı. Bakalım ne söyledi: <br /> Çöz düğmelerin birini<br /> Seyredem sıra benini <br /> 2/15 Anlatam meth-ü şanını <br /> Hele düğmeler düğmeler <br />Ayvaz, gömleğinin düğmelerinden birini çözdü. Bir ben daha göründü. Köroğlu devam etti: <br /> Çöz düğmenin ikisini <br /> Görem Kırat terkisini <br /> 2/16 Seyret çakal tilkisini <br /> Oğlum düğmeler düğmeler <br />Ayvaz, iki düğme daha çözdü. Benler Ayvazın göğsüne doğru iniyordu. Köroğlu bir daha aldı: <br /> Çöz düğmenin bir kaçını <br /> Seyredem koynun içini <br /> 2/17 Bağışla Kürdün suçunu <br /> Hele düğmeler düğmeler <br />Ayvaz gömleğinden birkaç düğme daha açtı. Ayvazın arkadaşlarından bir kısmı işaretle konuştular; “Bak, bak! Görüyor musun? Bu Kürdoğlu Ay-vaza yeşilleniyor. Bu herifin niyeti kötü. Gelin şunu öldürelim.” <br />Ayvazın arkadaşlarından bir kısmı da, Ayvazın açılan göğsüne dalmıştı. Köroğlu bu bakışlardan rahatsız oldu. Ayvaza böyle bakılması canını sıktı. Aldı sazı eline: <br /> Döşünde benler kaynaşır <br /> Suda balıklar oynaşır <br /> 2/18 Görenin gözü kamaşır <br /> Oğlum düğmele düğmele <br /><br /> Ak giyer sırma bürünür <br /> Saçağı yerde sürünür <br /> 2/19 Olmayan buna yerinir <br /> Oğlum düğmele düğmele <br />Ayvaz düğmelerini vurmaya başladı. Köroğlu sazın üzerine yumulmuş, söyledikçe söylüyordu: <br /> Kürdoğlu buna övünür <br /> Yanar yüreği gövünür <br /> 2/20 Yaramaz göze görünür <br /> Oğlum düğmele düğmele <br />Deyip bağladı. Ayvaz da düğmelerini vurmuştu. Birer tas daha rakı içti-ler. <br />Gençlerden biri Ayvazı dışarıya çağırdı. İkisi birlikte çıktı. Ayvaza ar-kadaşı dedi ki: <br />-Bak Ayvaz! Sen bizim kardeşimizsin. Bizi yanlış anlama. Bu Kürdoğlu belli ki sana göz koymuş. <br />-Yahu nereden çıkarttın bunu. Adam safın biri. <br />-Ne safı Ayvaz! Sazını aldı, tasını aldı, düğmelerini çözdürdü. Bu ada-mın niyeti kötü. Biz bu adamı öldüreceğiz. Yolumuzdan çekil. <br />-Yahu nasıl olur? Kürdoğlu benim konuğum. Döşeğime oturmuş adama nasıl kötülük ederim? <br />Ayvaz ne denli direndiyse de arkadaşına anlatamadı. Sonunda Ayvaz is-temeye istemeye onayladı.<br /><br />Meddahımız, ”Kıssa-i mâcerâmız şimdilik burada karar kılmakta…” di-yerek sandalyesinden indi. Başındaki şapkasını dinleyiciler arasında dolaş-tırarak her birinden yirmi beşer, ellişer kuruş para topladıktan sonra masa-nın üzerindeki sandalyesine çıkıp oturdu. Dinleyicilerin ilgilerini sınamak için sordu:<br />-Nerde kalmıştık?<br />Dinleyiciler hep bir ağızdan bağırdılar:<br />-Gençler Köroğlunu öldüreceklerdi!<br />-Belî ağalar, kıssa-i mâcerâmız şol yerde kalmıştı ki, Ayvazın arkadaş-ları Köroğlunu yanlış anlamışlar, Ayvaza kötülük yapacağını sanmışlar ve bu nedenle Köroğlunu öldüreceklerdi.<br />Meddahımız biraz önce anlattıklarını özetledikten sonra hikâyesini an-latmayı sürdürdü:<br />Ayvazı dışarıya çağıran delikanlı Köroğlunu öldüreceklerini, bu işe kendisinin karışmamasını söyledi. Ayvaz ne denli karşı çıktıysa da delikanlı dinlemedi. Delikanlı mağaraya girdi. <br />Köroğlu sabırsızlıkla onları bekliyordu. Baktı ki Ayvaz yok, gençlerin niyetini anladı. Köroğlu tilki gibi kurnazdı, kurt gibi akıllıydı. Bileği, yüreği ne denli sağlamsa, aklı ve zekâsı da o denli işlekti. Ayvazın dışarıda bırakı-lışından endişe duyuyordu. Ya Ayvaza bir kötülük yapmışlarsa? <br />Köroğlu bağdaştan tek diz üstüne geçti. Yeleli aslan misâli oturdu. Elini maşlahının altına attı. Ağır gürzünü çıkardı. Bir nâra atarak gürzünü hengeyleyip, hıngeyleyip, mağaranın tabanına hıngeyleyince, yerden bir arşın toz kalktı. Köroğlunun gözleri bakır tas gibi olmuştu. Taraba tahtası gibi göğsü nefes alıp verdikçe kalaycı körüğü gibi, “Harr! Harr!” ediyor-du. <br />Delikanlılar korktu. Az önceki saf köylü, şimdi aslan gibi kükrüyordu. Hiçbiri Kürdoğlu ile kavgayı göze alamıyordu. Her biri bir köşeye sindi. Aldı Köroğlu: <br />Eğri kılıç durmaz kında <br />Karar olmaz beşte onda <br /> 2/21 Yiğit bell’olur meydanda<br /> Han Ayvazı bulun bana <br /><br /> Siz on tane ben yalınız <br /> Şimdi bell’olur halınız <br /> 2/22 Billah keserim hepiniz <br /> Han Ayvazı bulun bana <br /><br /> Ayvazı getirin beri <br /> Birinizi koymam diri <br /> 2/23 Kürdoğlu’nun canı seri <br /> Han Ayvazı bulun bana <br />Bunun üzerine gençlerden biri mağaradan çıktı. Ayvazı alıp döndü. <br />Ayvaz, mağaraya girdi ki ne görsün; Kürdoğlu tek dizi üstüne yeleli as-lân misâli oturmuş, eline gürzünü almış; ötekiler de süt dökmüş kedi gibi, her biri bir köşeye sinmiş… Ayvaz, Kürdoğlunun öldürülmemiş olmasına sevindi. Ne de olsa konuğuydu. <br />Ayvazı görünce Köroğlu gürzü bıraktı. Sazı kucağına aldı. Arkadaşları-na uyduğu için Ayvazı sazla iğneledi. Görelim ne dedi: <br /> Şarabı çok içirmişler <br /> O nev-civâne besbelli <br /> 2/24 Kızarmış al yanakları <br /> Gözler mestane besbelli <br /> <br /> Bildim oğlum gelişinden <br /> Melül mahzun bakışından <br /> 2/25 Usul tek tek basışından <br /> Yolun eğridir besbelli <br /><br /> Kürdoğlum geliktir sana <br /> Yazıktır hor bakma bana <br /> 2/26 Devre öğüt vermiş sana <br /> Uydun şeytana besbelli <br />Ayvaz oturdu. Bir tas rakı içti. Kafasını yere dikti. Öylece durdu. Köroğlu Ayvazın kendisine bâde sunmayışına üzüldü. Bir kez daha iğnele-di: <br /> Bahçemde bülbüller ötmez <br /> Gül bülbüle eş mi nedir <br /> 2/27 Bu meclisin tadı gelmez <br /> Kara gözüm yaş mı nedir <br /><br /> Bahçemde bülbüller ötmez <br /> Ateşiniz beni yakmaz <br /> 2/28 Kılıcınızdan kan akmaz <br /> Kestiğiniz baş mı nedir <br /><br /> Kürdoğlum geliktir size <br /> Mail şirin dilinize <br /> 2/29 Bir bâde doldur ver bize <br /> Yüreğiniz taş mı nedir <br />Ayvaz doldurdu, Köroğlu içti. Bu sırada gençler, “ayakyolu” düzeniyle birer ikişer sıvıştı. Köroğlu ile Ayvaz bir zaman daha mağarada kaldı. So-nunda Kasapbaşının evine döndüler.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-7686881193016857673?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-46595950815639026452010-12-03T23:39:00.000-08:002010-12-13T23:44:20.865-08:00İYİ AMELLER<br /><br />Ey aziz iman ehli! Dört şeyi dört şeyden temizle. Önce kalbini kıskançlıktan temizle de sonra kendini imanlı bir insan say.<br /><br />Dilini yalandan gıybetten koru ki imanın boşa gitmesin. Gidişini riyadan kurtarırsan iman ışığı sana nur saçar. Hele karnını haram lokmadan sakınırsan tam manasıyle imanlı kişi olursun vesselam.<br /><br />İşte bu sıfatı takınanlar şerefli insan olurlar. Bu vasıflardan nasipsiz olanlar da zayıf iman taşıyanlardır. Karnını haramdan temizlemeyen kişinin ruhu felekler tarafına yükselemez.<br /><br />Amel ve hareket riyadan temizlenmezse hasır üzerindeki nakışlar gibi faydasız olur. Amelinde ihlas olmayan kişi cihanda has kullardan olamaz. Riyasız ve hak yolunda çalışanların işi daima parlak ve güzel olur.<br /><br />PADİŞAHLARA ZARARLI OLAN ŞEYLER<br /><br />Ey kardeş: Dört huy padişahlara ziyan verir. Padişah herkes yanında kahkaha atarsa şüphe yok ki heybetine eksiklik gelir.<br /><br />Öyle her fakirle düşüp kalkmak da padişahların değerini azaltır. Hele kadınlar ile fazla halvete çekilirse kendini hürmetsiz bir şah mevkiine düşürür. Cihana hükmetmekkutretine sahip olanlar halkı incitmemek cihetine meyil gösterirler. Padişahlara adalet ve kerem yaraşır, taki aleme bu nimetlerle sevinç, ferahlık getirsinler. Padişah bir kere zulüm ahengi tutturdu mu ona ne ordunun, ne de hazinenin bir faydası olur.<br /><br />Ama adaletli ve güleç yüzlü olursa memlekette temel tutar. Sultan bir leşkere kerem ve ihsanda bulunursa uğrunda yüzlerce insan can ve başlarını fade ederler.<br /><br />GÜZEL HUYLARA DAİR<br /><br />Dört şey büyüklüğe delildir. Bu meziyetlere sahip olan büyük adam olur. İlme karşı hesapsız sayı göstermek, halka doğru cevap vermek. İrfan ve akıl sahipleri, ilim ve akıl ehli olanları değerli görür.<br /><br />Ey Kardeş: Tam akıllı bir insan isen halka karşı tatlı dilli ol. Ekşi yüzlü acı sözlü kimselerden dostları yüz çevirirler. Düşmandan sakınmayan sonunda ondan cefa ve zarar görür. Düşmanı yanına yaklaştırma, ondan uzak bulunmak daha hayırlıdır. Daima dostlarla birlikte bulun, elinden gelirse düşmanın yüzünü görmemeye çalış.<br />Dostlar arasında neşeli yaşa, aklın varsa düşmandan uzak kaç. Ey oğul: Azık yolunu ara, dedikoduları bir yana bırak.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4659595081563902645?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-70539553498680239002010-12-02T23:46:00.000-08:002010-12-13T23:50:20.234-08:00<img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 140px; FLOAT: left; HEIGHT: 211px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550441652618672178" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TQchRoreODI/AAAAAAAABr4/xctpCOT-Yb8/s400/okunmayan%2Bkitapp.jpg" />İslam Düşüncesinin Yapısı<br /><br />İnsan bilgisinin kaynağı ve elde edilme şekli (epistemoloji), felsefede başka, dinde daha başka biçimde ele alınmıştır. Manevi ahlaki ve ilahi gerçeklerin anlaşılmasında ağırlık, ya nas ve nakle veya akıl ve istidlale veyahut keşf ve ilhama verimlektedir. İslam dünyasında nas ve nakle ağırlık verenler Selefiye hareketine akıl ve istidlale ağırlık verenler kelam hareketine keşf ve ilhama ağırlık verenler de tasavvuf hareketine kaynaklık etmişlerdir. İslam beraber, akla birinci derecede önem vermiş ve naslarla kendisini bağımlı hissetmemiştir. İslam düşüncesini bağımlı hissetmemiştir. İslam düşüncesinde nas ve nakil, bir insanda ham ve sezgi, hisse benzetilebilir. Hafıza olmazsa düşünmenin, muhakeme olmazsa hafızanın, his olmazsa yaşamanın önemi yoktur. Elinizdeki eser bu noktalardan kalkarak İslam düşüncesinin boyutlarını tesbit ediyor.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-7053955349868023900?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-57816639739940468072010-11-08T01:24:00.000-08:002010-11-12T01:25:48.148-08:00Merhaba<br /><br />Yağmurlar başladı. Gök rahmetini esirgemiyor, mavi gökyüzü esenliği ile varlığımızı bereketlendiriyor. Üşüyoruz diyeceğim vakitler daha Maraş’a gelmedi. Kabarcık üzümü sofralardaki yerini aldı, göçmen kuşlarının avazları kulaklarımızda yankılanıp duruyor.<br /><br />Sokaklar tenha, caddeler kalabalık. Maraş her gün gelişiyor, büyüyor. Yeni binalar dükkânlar Maraş’ı çepeçevre kuşatıyor. Yeni Maraş batıdan daha ötelere uzayıp gidiyor.<br /><br />Maraşlı nasıl?<br />Zenginleşme telaşında, evim, barkım, işim aşım diyen Maraşlı üstünden fakirliğin kirli elbisesini atmak için devler gibi mücadele veriyor. Karnı doymalı, sırtı pek olmalı, oturacağı evi olmalı ondan sonra başlar savunulacak değerler.<br /><br />Fakir adamın davası olmaz. Sefaletle büyük davaların yükü omuzlanmaz bunu geç anladım. Himmete muhtaç dede gayriye ne himmet ede sözü boşuna söylenmemiş.<br /><br />Onurlu bir hayat için zenginlik lazım. İnsanlarımızı kandıran, avutan cin fikirlilere verilecek sözüm çok.<br />Demokrasi dedik. Cumhuriyet diye yola çıktık ama bugün geldiğimiz nokta bu işin teorisyenlerini bile şaşırtıyor. Türk demokratlığının dünya da bir örneği yok.<br /><br />Faziletli Demokrasi!<br />Sizlere önerdiğim kuramım bu Faziletli Demokrasi o tarife muhtaç anlatılmalı. Dahası yaşatılmalı. Fazilet temellerine yükselecek demokrasiyi asil insanlar taşıyacak.<br /> Karlı tanrı dağlarının gökyüzlü Bozkurtları Ötüken diyarından haykırmaya başladığında Roma’nın şirk sistemi başına yıkılacak, üç hilal, zülfikarını çekmiş Haydar Şah’ın aşkına Kızıl Elma’ya doğru yürüdüğünde burada durmak bize haram olsun!<br /> Medet ya Murtaza!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-5781663973994046807?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-67025224092921076502010-11-07T01:27:00.000-07:002010-11-12T01:28:49.806-08:00Ceren’e Ağıt<br /><br />Evin terkedilmiş viranelerin yanında <br />Su çekilmiş ocak tütmüyor kapın kapalı<br />Koç boyunlu keklik ötüşlü<br />Kekik reyhan ıtır sümbül döşlü<br />Yiğit hülyalı dağ sevdalı<br />Güneşimi getirdin geceden<br /><br />Dağılsın sisleri ırmağın çiğ taneleri düşsün <br />Maral hasret kalmış pirin eteğine<br />Dudaklarda bitmez şarkısı baharın<br />Hangi yana dönsem cemalin görünür<br /><br />Çağırıyor durma gel diyor habercilerin<br />Yalanmış mavi gökler parıldayan yıldız<br />Dağları eritiyor bir melek<br />Dilim adınla sarhoşken <br />Hangi ateş dağlar yaramı<br /><br />Bırak sana gelen bir ben olayım<br />Turnaların sadası çınlasın kayalarda <br /><br />ALİ BÜYÜKÇAPAR<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6702522409292107650?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-42083779096768084262010-11-06T01:29:00.000-07:002010-11-12T01:30:06.545-08:00Nefes<br /><br />Seni seven öldü gel<br />Tutuldu dilim özüm gel<br />Kalmadı mecalim gel<br />Gün akşam oldu gel<br /><br />Sümbül reyhanla gel<br />Uludazda pirimle gel<br />Şirin sözlerinle gel<br />Sazımın düzeniyle gel<br /><br />Ağardı saçlarım gel<br />Gözlerim sel oldu gel<br />Yüreğim daraldı gel<br />Ömrümün baharı gel<br /><br />Yusuf kuyuda kaldı gel<br />Ceyhan sel oldu gel<br />Yıktı bendini gel<br />Zemzemim mey oldu gel<br /><br />Seni seven öldü gel<br />Mecnuna gel oldu gel<br />Şah Alim eridi gel<br />Tükendi vaktim gel<br /> <br /><br />Ejder Polat<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4208377909676808426?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-65812668453117938772010-11-05T23:21:00.000-07:002010-12-13T23:22:36.295-08:00GURGUM DA ZAMAN <br /><br /> SEKSEN BEŞİN İLK AYLARI <br /> <br /> GONCOLUZUN AYAK SESLERİ<br /><br />Hiçbir şeyim olsun istemedim.<br />Ne olduğunu anlamadığım mistik yapının tam merkezine girmişim.Zeki idim, derslerimi fevkalede yüksek notlarla süslüyor çevremden parmakla gösteriliyordum.<br />Herkesin arayıpta bulamadığı bir nasip olmuştum hiç farkında olmadan.Kapılandım çok büyük davaların içine sezsiz sedasız dalıverdirildim.<br />Elimde kitaplar.<br />“ Hayatüs sahabe” adlı kitapla perçinlendi olanlar,gizem,sır,anlaşılmazlıklarla sırlanan hayatı taşımak bana düştü. Kendimi kurtarmak zorunda olduğum gibi çevremdeki her varlık için diriliş muştusu olmalıydım ve öylede yaptım. Nokta kadar tahsil bilgimle “nane molla” oldum. İlahiyat için Konya’ya gittim.<br />Niye Konya sebebini daha sonra detaylı yazarım bu mevzuda şor çok.Yazın en sıcak vakti Haydarlı daki evimizde ilahiyat müjdesini alıyorum o günkü titreyişim devam ediyor.<br />Madde olarak gördüğüm herşeye karşı ön yargılıyım, şekillenen objeleri ruhsal varlığımın sikleti olarak görüyordum.Azla yetinmek az yemek, az içmek, az konuşmak,az,az neler yaparsam maddi olanlardan hep az kararında daha az yapmak bu öğretildi önce. Nerden kaynaklanıyor bu diye düşünmedim.<br />Hep dağıttım elimde hiç bir şey kalsın istemedim ne varsa hepsini başkalarıyla paylaşmalıydım ve öylede davrandım.<br />İstanbul caddesindek evdeki fedakarlıkları başkalırından duyduğumda yüreğimin derinliklerinde kanat çırpan bir kelebektim.<br />Ailemin imkanları iyimiydi?Geçinip gidiyorduk aksayan maişet derdi olmuyor değildi az zaman olsaydı bu ihtiyaçlar karşılanıyor vakit istiyordu.<br />Kendimce sofulaşmış kavi bir müslüman olmuştum.<br />Meram yeni yoldaki evi unutulmaz kılanlar neydi?Güz mevsiminin Maraş’ı kuşattığı demlerde ÖSYM sonuç belgesiyle, evrakları hazırlayıp Konya’ya gittim.<br />302 mercedes otobüse o gün benim için neler konmuştu neler? Gurbete okumaya gidiyordum valideme göre nelere ihtiyacım olacaktı nelere, korkarak bindim otobüse yanımda bir arkadaş daha vardı. Kurtrarılmış gibi hissediyordum kendimi dahası bir kurtarıcı.<br /> Neyi kurtardım?<br />Varlığımda bulunan kiri pası vererek arıttım, elimde ne varsa hepsini daha on sekizinde bir delikanlı iken dağıttım.<br />Evimizden verilen kap kacağı yatağı yorganı harçlıklaımı üstümdeki kazakları bile daha giymeden yanımda bulunanlara verdim, aldılar ben verdikçe onlar daha çok istediler bir battaniyede kuru yerlerde yattım, yatağımda bir başkası yatta da bana burası senin demedi<br />Allahlık bir insan oldum!<br />Saftirik dahası yaşadığı toplumda sözüm ona yaşadığı dindarlıktan dolayı istismar edilen biraz alay da edilen kişi olup çıktım.<br />Bunlar niye oluyordu ? Din işinde sebeb olmazdı. Vermeli elimde avucumdakini dağıtmalı mücerret olmalı belki Ebuzer olmalıydım ya da Musab bin Umeyr. Kim mi bunlar? Örnekler yol arkadaşlarımdı bu adlar.<br /> Bu kadarmı saflık!<br /> Dahası var dahası. Sofuluğun değişik katlarında yer aldığım için Ağır Bakım durağı karşısındaki evden numarayla atıldım uzaklaştırıldım bunda da bir hikmet aradım hep işlerimde hikmet aradım durdum buldun mu, elbette her işte arayıp dövünen görmek isteyenler için var olan hikmeti ben de gördüm bir ara adımı Hikmet Ali diye teleffuz eder de oldum seksen dördün güzünde girdiğim evde dönen dolapları anlamam mümkün değild. On iki eylül sonrası dini oluşumlar için “maraşlıların evi” merkez seçilmiş sohbet için uygundur denilmiş ona göre evden tasfiye edilerek çıkartılması icabedenler atılmaya başlamıştı. Bütünlemeye kalan üç Maraşlı ağabey derslerini verip gittiler evde ben kaldım. Soğuk ortası salon yanlarında iki şer oda bulunan evde o ilk günlerin doyumsuz diri mutluluk vakitlerini geçirdim.<br />İlahiyatı okumanın erdemine kendimi nasıl kaptıdığımı bir ben bilirim birde Allah.<br />Titiz, özveili ben olmayan bir müslümandım.<br />Türkiyeyi bırakın dünyayı değiştirmek için günüme gün ekliyordum.<br />Değişim dönüşüm o kadar yakındı ki Mehdi zuhur etmek üzereydi.<br />Çumralı Selahattin afra tafra tavralarıyla bana yolu gösterdi, Konya’da pek çok olan pat pat motorunun üstünde buldum eşyalarımı ve kapı dışarı edildim daha derinlerine daldım yüreyimin. Baybal’ın İstanbul caddesindeki o küçük evlerinde bana yer vardı O evde ailesi tarafından terk edilen bir küçük çocuk bir de meczub bir oğlan,Yusuf ve Nuri de vardı.<br />Dinin fukaralık olduğunu o evde yaşadım.<br />Yıllar sonra çekilen bir fotoğrafta o evi gören babam:senin orada kaldığını bilseydim bir gün seni orada bırakmaz alıp Maraş’a getirirdim dedi.<br />Sefalet derecesinin sınırlarında dervişlik denilen çok zamanlar yaşattırıldım Konya’da hasta oldum,üşüdüm ,aç kaldım dahası dünyadan uzaklaştım.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6581266845311793877?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-10639143433691845062010-11-05T01:37:00.000-07:002010-11-12T01:41:46.710-08:00AYVAZ<br /><br />Köroğlu günlerce yol aldı. Kimi zaman aç, kimi zaman tok oldu. <br />İstanbula yakın bir yere gelmişti. <br />İbrahim Ağa Çayırına gelince çobanın biri seğirtip geldi. Kıratın dizgi-nine yapıştı: <br />-Bir kuzu kesmeden seni göndermem Ali Ağa! dedi. <br />Köroğlu içinden, “Eyvah! dedi, bu çoban beni tanıyor.” Köroğlu sordu: <br />-Ulan çoban ben kimim? <br />-Seni kim tanımaz Ağam? Sana Bermahbupoğlu Ali Ağa derler. <br />Köroğlu derin bir soluk aldı. Demek ki çoban kendisini bir ağaya benze-tiyordu. Bozuntuya vermedi:<br />-Aferin çoban. İyi tanıdın, dedi.<br />Çoban, ağasına ikramda bulunmak isteğiyle sordu:<br />-Bir kuzu keseyim mi Ağam? <br />-Kes bakalım. <br />Çoban kuzuyu kesti. Köroğlu karnını doyurdu. Karnı doyan ve dinlenen Köroğlu çobana bahşişini verdi. Atına atladı. İstanbula doğru yola çıktı. <br />Köroğlu, Bermahbupoğlu Ali Ağanın zengin olduğunu duymuştu. Ali Ağanın yüzlerce sürü koyunu, keçisi vardı. Köroğlu kendini İstanbulda Bermahbupoğlu Ali Ağa olarak tanıtmaya karar verdi. <br />………………………………………………………………………<br /><br />Sonunda Köroğlu İstanbulun Üsküdar semtine vardı. Sokakta çelik deynek oynayan çocuklara Ayvazın babasının evini sordu: <br />-Lo çocuklar, Kasapbaşının evi ne yanda? <br />Çocuklar soruyu soran adama baktılar; omuzlarında çarşaf kadar geniş sırmalı maşlah; maşlahın altında kıl aba, kıl şalvar; belinde acem kuşağı, ayaklarında toz toprak içinde yedi körüklü çizmeler... Çelliği deyneği bıra-kıp Köroğlunun çevresini aldılar. Çocuklardan biri öne düşüp, Köroğlunu Kasapbaşının evine getirdi. <br />Çocuklar Köroğlunun Kürdüvâri giyimini o denli yadırgamışlardı ki, yanından ayrılmak istemiyorlardı. Köroğlu Kasapbaşının evinin kapısını çalacak ama çocuk başı Deli Omar gibi, peşinde bu denli çocuk varken Ay-vazın karşısına nasıl çıkardı? <br />Köroğlu elini kesesine attı. Bir avuç bozuk para çıkarıp, uzağa doğru fır-lattı: <br />-Lo çocuklar, şu paraları kapın da şeker meker alın, dedi. <br />Çocuklar Köroğlunun fırlattığı paraları kapışmak için koşuştu. Yalnız kalan Köroğlu, Kasapbaşının evinin kapısını çaldı. Az sonra yakışıklı, boylu poslu bir genç kapıyı açtı. <br />-Buyur Ağa! <br />Köroğlu içinden “Ulan bahçıvan, dediğin kadar varmış.” dedi. <br />-Buyuran sağolsun yeğen. Kasapbaşının evi burası mı? <br />-Burası…. <br />-Lo sen Ayvaz mısan gurban? <br />-Ben Ayvazın hizmetçisiyim. Ayvaz Ağa yukarıda. <br />Köroğlu düşündü: “Ayvazın hizmetçisi bu denli yakışıklıysa, kimbilir Ayvaz ne denli yakışıklıdır?” <br />Hizmetçi sordu: <br />-Sen Ayvaz Ağamla mı konuşacaksın? <br />-He gurban. <br />-Kim geldi derse ne diyeyim? <br />-Bermahbupoğlu Ali Ağa… <br />Hizmetçi gitti. Yukarıya çıkıp Ayvaza durumu bildirdi: <br />-Bir dağlı Kürt gelmiş, seninle görüşmek istiyor, dedi. <br />-Adı neymiş? Kimmiş? <br />-Bermahbupoğlu Ali Ağaymış… <br />-Yaa! Şu zengin yoz tüccarı Ali Ağa… Yaylalarda yüzlerce sürüsü var-mış. Adını çok duydum. <br />Ayvaz kalktı. Merdivenin başına dineldi. Aşağıya doğru seslendi: <br />-Hoş geldin Ali Ağa! Yukarıya buyur hele! <br />Köroğlu Ayvaza baktı. Gerçekten de Çamlıbeldeki o elma gibi kırmızı yanaklı bir delikanlıydı. Çocukluktan yeni çıkmış, genç irisi biriydi. Köroğ-lu içinden, “Peh Maşallah!” dedi. “Ulan bahçıvan, Çamlıbele varınca ete-ğini altınla dolduracağım.”<br />Köroğlu Ayvazın gücünü de sınamak istedi:<br />-Lo gurban, uzaktan gelmişem. Yorulmuşam. Yaş da ilerlemiş. Dizlerim ağrıyor. Elimden tut da yardım et. <br />Ayvaz elini Köroğluna uzattı. Köroğlu inat eden keçiler gibi ayağının birini merdivenin birinci basamağına dayadı. Ayvaz Köroğlunu hafifçe çek-ti. Köroğlunun ayağı merdivende… Köroğlu kımıldamadı bile. İkinci ham-lede Ayvaz Köroğlunu öyle bir çekti ki, Köroğlu kuş gibi havalandı. Bir anda kendini merdivenin en üst basamağında buldu. Köroğlu, Ayvazın bu denli güçlü olmasına sevindi. “İşte Çamlıbele yakışır bir yiğit.” dedi. <br />Ayvaz Köroğlunu buyur etti. Köroğlu yerdeki döşeklerin en kalınına va-rıp, tek dizi üstüne, yeleli aslan misâli oturdu. Hizmetçinin hölbeli fincanla getirdiği kahveyi iki höpürdetmede bitirdi. <br />Hizmetçi nargile basmaya giderken sohbet de başladı: <br />-Ağa, sorması ayıp olmasın, ne için geldin İstanbula? <br />-Elli-altmış sürü davar getirdim, satıp paraya çevireceğim. Bizim oralar-da töre böyledir gurban. Ağalık vermeyinen, beylik kökten sürmeyinen olur. (Köroğlu açıkladı.) <br />-Yani, beylik babadan oğula kök sürmeyinen olur. Ağalık ise vermekle, akıtmakla olur. Irgat para bekler; öksüzler yoksullar para bekler, hısım ak-raba para bekler. Bunlara para vereceksin. Paramız kalmadı mı, böyle elli-altmış sürü satarız, parasını harcarız. Kasapbaşı yok mu? <br />-Babam İstanbul yakasına geçti. Yarın ya da ertesi gün döner. Dönünce-ye dek biz seni konuk ederiz. <br />-Pekey gurban. <br />Meğer o gün Ayvaz arkadaşlarına şölen veriyormuş. Kasapbaşı evde olmayınca, şölen yeri olarak bahçeyi seçmişler. <br />Hizmetçiler hazırlığa başladılar. Akşam olup hava kararmaya başlayın-ca, Ayvazın arkadaşları birer ikişer gelmeye başladı. <br />Gelen bakıyor ki, Ayvazın yanında iri yarı bir Kürt, tek dizi üstünde ye-leli aslan misâli oturuyor. <br />Konuklarının gelmesi tamamlanınca Ayvaz Köroğlunu tanıttı: <br />-Arkadaşlar, bu arkadaşa Bermahbupoğlu Ali Ağa derler. Bize davar satmaya gelmiş. <br />Köroğlunun görünüşü İstanbul giyimine o denli yabancıydı ki, gençler gülmekten kendilerini alamıyorlardı. <br />-Davarların da iyi mi Kürdoğlu, diye sordu biri. <br />-Eyi ya gurban! Yayla otuyla beslenen hayvanın eti lezzetli olur. İçle-rinde bir de dört boynuzlu bir koç var. <br />Ayvaz heyecanla atıldı: <br />-Dört boynuzlu koç mu? <br />-He gurban. <br />-Bir kafada dört tane boynuz mu var? <br />-He vallah… Onu sana armağan edeyim. <br />Ayvaz sevindi. <br />Köroğlu: <br />-Oğlum Ayvaz, dedi, burası içki meclisi. Olur ki, içer sarhoş olurum. Sonra da sözümden dönerim. Getir bir kağıt da senet yazalım. Ne demişler, “Hatırda kalmaz da satırda kalır.” <br />Ayvaz bir kağıt getirdi Köroğlu dedi ki : <br />-Benim okur yazarlığım yoktur. Sen yaz, ben möhür basayım.Yaz! “Dört boynuzlu koçu Ayvaza verdim.” <br />Ayvaz yazdı, Köroğlu kuşağının arasından ALİ mührünü çıkarıp kâğıda bastı. Köroğlunun adı Ali olduğu için mühürde de Ali yazıyordu. Ayvaz da mühürdeki Alinin, Bermahbupoğlu Ali olduğunu sanarak kâğıdı kuşağının arasına soktu. <br />Köroğlu: <br />-Lo gurban yandık tutuştuk. Verin hele şundan iki tas içeyim. <br />Sofranın ortasına bir teşt rakı konmuştu. İçinde altın bir tas yüzüp duru-yordu. Ayvaz kollarını sıvadı. Altın tasla Köroğluna rakıyı uzattı. Köroğlu içti. Sonra ötekiler içmeye başladı. <br />Köroğlu maşlahın altındaki sazının tellerini hafifçe tıngırdatınca genç-lerden biri: <br />-Kürdoğlu sazın da mı var ne? diye sordu . <br />-He gurban. <br />-Çalar mısın? <br />-Çalmasına çalarım da gurban, benim sazım kürdüvâri çalar. Siz anla-mazsınız. Ayvaz sazını versin de onunla çalayım. <br />Ayvaz arkasında dayalı duran sazını Köroğluna verdi. Köroğlu sazı aldı. Evirdi, çevirdi. <br />-Lo Ayvaz, ne güzel saz bu, dedi. Sesi de eyi mi ola? <br />Tellerini ayarladı. Perdelerde gezinmeye başladı. Sonra kesik makam-dan aldı. Köroğlu, bakalım ne dedi: <br /> 2/6 <br /> Çayıra getirdim yozu <br /> Ayvaz kimden aldın sazı <br />Saz pahası yirmi yozu <br /> Al Ayvazım ver evladım <br /><br />Ayvaz güldü: <br />-Yok Kürdoğlu. Sazım satlık değil, dedi. <br />Bunun üzerine Köroğlu bir daha aldı:<br /> 2/7<br /> Yücelerden gelir soyun <br /> Gel eyleme bana oyun <br /> Saz pahası elli koyun <br /> Al Ayvazım ver evladım <br /><br />Ayvaz yine satmadı. Köroğlu üsteledi: <br /> 2/8 <br /> Ayvaz bana ver bu sazı <br />Sensin yiğitler zorbazı <br /> Yüz koyun sazın pahası <br /> Al Ayvazım ver evladım <br /><br />Ayvaz şaşkınlıkla sordu: <br />-Yüz koyun mu? <br />Köroğlu aslı yok yaylasındaki koyunları bol keseden dağıtıyordu: <br />-He gurban! Yüz koyun. <br />-Sattım gitti! <br />-Yaz gurban. Senedin altına ekle. Olur ya, insanoğlu çiğ süt emmiştir. Belki vaz geçerim. <br />Ayvaz senedin altına saz pahası yüz koyunu ekledi, Köroğlu “ALİ” mührünü bastı. <br />Ayvazın arkadaşlarından biri Köroğluna takıldı: <br />-Kürdoğlu! <br />-He gurban? <br />-Kafan iyi mi? <br />-Eyi gurban. <br />-Bir saza yüz koyun veren kafanın neresi iyi? <br />-Bizim kafa kürdüvâridir yeğen. Yüz koyun da verir, bin koyun da... Ben senet verdim mi? <br />-Verdin. <br />-Eh… Gerisinden korkma. <br />Köroğlu Ayvaza: <br />-Oğlum Ayvaz, dedi, hele bir tas daha doldur.<br />Ayvaz altın tasla teştten rakıyı aldı. Köroğluna uzattı. <br />Köroğlu rakıyı içti. Sazı yeniden kucağına aldı. Görelim ne söyledi:<br /> 2/9 <br /> Ayvaz bana ver bu tası <br /> Sensin yiğitlerin hası <br />Yüz koyun tasın pahası <br /> Al Ayvazım ver evladım <br /><br />Ayvaz “Satmam.” dedi, Köroğlu üsteledi. <br /> 2/10<br /> Ayvaz sen bu sazdan vazgeç <br /> Dolusuyla sen bize geç <br /> Yüz koyun,sekiz yüz öveç <br /> Al Ayvazım ver evladım <br /><br />Ayvaz yine satmadı. Bunun üzerine Köroğlu tasın pahasını artırdı:<br /> 2/11 <br />Ayvaz bu tas benim olsun <br /> Bahçeni sümbül bürüsün <br /> Çevir Kürdün bir sürüsün. <br /> Al Ayvazım ver evladım. <br /><br />Deyince Ayvaz kabul etti. <br />-Sattım Ağa! dedi. <br />Senet yeniden çıkarıldı. Yazıldı. Köroğlu, altına “ALİ” mührünü bastı. Ayvaz yavaş yavaş Köroğluna ısınıyordu. Köroğlunun bol keseden dağıttığı koyunlar, Ayvazı Köroğluna yakınlaştırıyordu. Bunu sezen Köroğlu sevindi. Sevincini saza döktü: <br /> 2/12<br />Seni Haktan dilemişim <br /> Varım sensin Kasaboğlu <br /> Arş-ı asumana çıktı. <br /> Zarım sensin Kasaboğlu <br /><br /> 2/13<br /> Seni bana veren Haktır. <br /> Kerimdir ihsanı çoktur <br /> Senden gayri yiğit yoktur <br /> Canım sensin Kasaboğlu <br /><br />2/14 <br /> Kürdoğlu der acem acem <br /> Elif dizer be’dir hecem <br /> Hem ustamsın hem de hocam <br /> Ustam sensin Kasaboğlu <br /><br />Deyip bağladı. <br />İçki âlemi o gece geç saatlerece sürdü. Sabaha karşı dağıldılar.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-1063914343369184506?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-84159898158016035632010-11-04T01:30:00.000-07:002010-12-13T23:45:50.382-08:00Dilekleri Yerine Getiren Tanrıya Yalvarış<br /><br />(günahlardan özür dileme)<br />Ey padişah suçlarımızı bağışla, biz suçluyuz, sen yargılayıcısın. Sen iyilik işleyen(tanrı), bizse kölüklere uğraşan(kul)larız, sayısız, ölçüsüz günahlar yüklenmişiz. Yıllarca isyan ve kötülük ettik, nihayet ettiklerimize pişman olduk. Gece gündüz fenalıklara dalmış, saçlarımızdan, ayaklarımızdan tutulup cehenneme sürükleneceğimiz gafil olmuştur.<br /><br />Daima isyan kaydında dolaşmış nefis şeytanına yakın bulunmuşuz. Günahsız bir saatimiz geçmedi. Gönül hoşluğuyla sana kulluk edemedik. Dergâhından kaçan yüzsuyunu isyanla dökmüş olan kul, katına geldi. Lütfünden mağfiret umar. Zaten sen rahmetimden umut kesmeyin dememiş mi idin? Senin lütfünün denizi bitip tükenmez. Rahmetinden umutsuz olan da ancak şeytandır.<br /><br />Ey Kerem sahibi! Nefis ve şeytan benim yolumu kesti. Bu yolda yardımcım senin rahmetindir. Umarım ki beni kabirde toprak etmeden önce günahlarımdan temizleyesin. Canımı bedenimden soyup götürdüğün zaman beni cihandan iman nuru ile göçüreceksin.<br /><br />Nefsi Emareyi Kötüleme<br /><br />Akıllı odur ki Tanrı nimetlerine şükreder. Sonra nefsine hâkim olur. Ey delikanlı: kendi öfkesini yenebilen cihanda kendini kurtarmışlardan olur.<br />Halkın en budalası odur ki nefis ve havasının ardından koşar. Sonra o bozuk fikirli sanır ki; nihayet Allah kendisini affedecektir. Ey oğul dervişlik gerçi zor bir iştir. Fakat dervişlikten daha hoş bir meslek de yoktur. Dik başlı, nefsini emri altına alan kimse iyi ün kazanmış akıllılardan olur. Riyazetle kötü nefsin terbiyesini ver ki, seni günaha sokmasın.<br />Selametle kalmak isteyen, bütün halkın dedikodusundan yüz çevirir. Halkı baştanbaşa gaflette bil! İnsan ancak cihandan gittiği vakit uyanır. Seni incitenlerin özürlerini kabul et. Mağfiret bulmak istersen onu yakalama1 halkı inciteni Allah sevmez. Böyle bir huy dindar bir adama yakışmaz. Sitemle bir kalbi yaralayan o yarayı kendi vücudunda açmış olur.<br /><br />Gönül incitme kaydında olan bir kimsenin cezası sonunda ağlamaktır. ey oğul: Gönül incitmeye heves etme. Allah’ından hoşnutsuzluk kazanma. İtibar bulmak istersen halkın adını iyilikten başka bir şeyle anma. İyiliğe gücün yetmezse kötülük yapma, kendi kendine sayısız sitemler etme. Git halkın gıybetinden dilini tut ki, bir gün elini ayağını bağlanmış görmeyesin.<br />Dilini gıybetten korumamış kimse Tanrı cezasından kurtulmuş değildir.<br /><br />Susmanın Faydalarına Dair<br /> <br />Ey kardeş sen hakkı arayan bir insan isen Tanrı buyruğundan başka bir konuda ağzını açma. eğer hiç ölmeyecek olan Allah’a dair bir bilgin varsa ağzına sükut mührünü vur. Yavrum: öğüt dinle, kurtuluş istiyorsan dilini tut. Çok konuşanların göğüsleri içinde kalbleri hastadır.<br /><br />Akıllıların âdeti sükût, cahilin âdeti unutkanlıktır. Gıybet ve yalancılıktan ziyade sükût gereklidir. Daima söylemeye düşkün olan kimseler ahmaktırlar. Kardeşim: Hakkı öğmekten başka söz söyleme. Doğru sözü de halkı kötüleme yolunda sarf etme. düzgün varsa hepsi yağmaya gider. Çok konuşmak kalbi beden içinde öldürür. O sözler isterse Aden incisi olsun.<br /><br />Sanatlı söz söylemeye çabalayanlar da gönüllere ıstırap verirler. Git dilini ağzına hapset halktan hiçbir şey bekleme, kendi ayıbını görebilenlerin ruhlarında bir kuvvet belirir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8415989815801603563?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-37281619587648441182010-11-02T01:32:00.000-07:002010-11-12T01:34:57.924-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TN0KC3yVujI/AAAAAAAABrw/xjr3nSQQlx0/s1600/kapak.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 279px; FLOAT: left; HEIGHT: 356px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5538594161186683442" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TN0KC3yVujI/AAAAAAAABrw/xjr3nSQQlx0/s400/kapak.jpg" /></a><br /><br /><br />Okunmayan Kitaplar<br /><br /><br />Ancak dinin emel ve arzusu, felsefeninkinden çok daha yüksekte uçar. Felsefe, eşyayı akıl ve idrak yoluyla görür; ve bundan dolayı, tecrübenin bütün tenevvü zenginliğini bir sisteme bağlamak istemez. Hakikati Mutlakayı uzaktan müşahede eder. Din hakikati Mutlaka ile daha yakın bir temas ister. birisi nazariye, diğeri ise tecrübe, münasebet, samimi yakınlıktır. bu samimi yakınlığı elde etmek için akıl ve idrak kendinden yükseğe çıkmalı, ve dinin dua diye tavsif ettiği bir zihni davranışta tatmin etmelidir; o dua ki, İslam peygamberinin dudaklarından çıkan son sözlerinden olmuştur.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3728161958764844118?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-4741571034558571792010-09-08T13:03:00.000-07:002010-10-06T13:03:34.132-07:00<span style="font-weight:bold;">Merhaba</span><br /> <br />Yaz Bitti…<br />Güze merhaba. İncir kuşları, Ahırdağının hemen üstünde öbek öbek toplanan beyaz bulutlar, buğulaşan Mahrabaşı üzümü sana da merhaba.<br />Dağlarda geyikler, yücelerde şakıyan şimşekler, doğan gün, batan ay, Kozludere, Kavlaklı, Ceyhan, Göllü, Gökahmetli sizlere de merhaba.<br />Okuyan, Milcandan bir harf öğrenen Şah’ın kulları sizlere de merhaba. Zahire tutma demlerini bitirdik, tütün balyalayıp, çaylarımızı, kahvelerimizi güz esenliklerine sunduk. Bilgiyi hikmet ateşinde dağlayıp, aklımızı Çalap’ ın gökkuşaklarına salacağız.<br />Demokrasi geleneğinin eksiğini Milcan da tamamlamak vazifemiz. Yasama, Yürütme, Yargı’ dan ,ibaret olan Demokrasiye FAZİLET maddesini ilave ediyorum. Anadolu demokrasisi FAZİLET hakikatinden yoksun olduğundan inandırıcı olamamış tır evet Demokrasinin ölçüsü FAZİLET olacaktır.<br />FAZİLET siz demokrasi Anadolu insanını kasıp kavuruyor bu demokrasi için FAZİLET ilkesi şart.<br />Nurhak, Salvan dağının sümbülleri artık boynu bükük olmayacak.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-474157103455857179?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-43032969695756524082010-09-07T13:04:00.000-07:002010-10-06T13:05:06.537-07:00CANIMA YAKARIŞ<br /><br />Akşamı getirir gözlerin<br />Dilimde aşkın nağmeleri…<br />Dünden kalan<br />Yeminlerimle eşiğindeyim<br />Yıldızları topladım ay vakti<br />Sözlerim efsunlu vakitlere ayarlı<br />Seninle başlıyorum geceye<br /><br />Türkülerim dilimde <br />Aşka dair<br />Yoldaşım Mecnun<br />Gazel okur dilleri<br /><br />Kırlangıç yuvalarına hüzün<br />Sevgilim neredesin?<br /><br /> ALİ BÜYÜKÇAPAR<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4303296969575652408?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-89586115735996192632010-09-06T13:05:00.000-07:002010-10-06T13:06:39.612-07:00Gurgum da Zaman <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;"> (1980’li yıllar)<br />Mehdi Zuhur Etti Mi? </span> <br /> <br />Haydarlı dan tanıdık yüzlerle çokça din adına konuşmalar yapıyorum.Camii eski. Trenci Kadir’in imam olduğu vakitler oluyor, cami imamı öğrenci olduğunu bahane ettiğinden bazen namazı Trenci Kadir kıldırırdı.Tartışmalar başlardı akabinde.<br />Dere kapanmak üzere, Kanlıdere de hummalı çalışmalar yapılıyor çarşıya gitmek için o mekanı seçiyorum, inşaat kalıpları üzerinden akrobasi hareketleriyle geçiyor yolu tamamlıyorum.<br />İklime Hatun’a yetişmeliyim. Ömer Faruk Hocadan Arapça okuyorum kitap Mustafa’nın heceleye heceleye harekeliyor bir an önce Nahiv kitabını bitirip halkayı tamamlamaya uğraşıyorum. Ali Parlak Ulu Cami de ders veriyor ama ben İlime Hatun ‘u tercih ediyorum, ora daha mistik geliyor.Uzun sessizlik evreleri olunca kendimi gökler ötesi yolcusu sanıyorum ha perde açıldı ha açılacak ve Tanrının esmaları tecelli edecek!<br />İki tel sakalım var.<br />Gözlerim ışıl ışıl yüreğim ıpıl ıpıl saadet asrının heyecanında her gün dindarlaştıkça farklılaşan varlığım hafif, az yiyor az içiyor çok azda uyuyorum bir deri bir kemik olduğumu söylüyor validem zoraki yemek yediriyor bana. <br />Bit pazarında eskiciler var dükkanlar boş evlerin çoğu toprak, Gülüm Ahmet’in kitapevi yolumun üstünde ara sıra ona da uğruyor kitaplara bakıyorum.Arslan İspir hep vakur yeni eczahane onun, fotoğraflarla o aklımda.<br />Ulu Cami’yi teğet geçiyorum hızlı adımlarla İklime Hatuna ulaşmalıyım dersim çok önemli okuyacağım metni ezberledim bir de onu Ömer Hoca’ ya vereceğim beğenisi çok önemli o ‘aferin’ derse sevineceğim.<br />Dünyadan bana ne !<br />Yaşamamın anlamı dünya için değil.Saadet Asrının müptelasıyım devamlı dünde yaşıyorum bugün ne deseler haberim yok.Doğrusu haber dediğim şeye ihtiyacım yok.Merdivenleri çıkıyorum daracık bir hücre iki kapılı birinci kapıdan girince hafif ardiye odun yığını eski kilimler döküntü içeride kapının girişinin tam karşısında yerde çaput minder Ömer Hoca onun üstünde güleç yüzü sakalı, düşünceli tavırlarıyla hep gönlümde buyruğu umut sözü önemli her şey o.<br />Cemaat var tek tük sessizce oturup bir kelime için bekleşiyorlar ama onlara verilecek hikmet bu günlerde yok. Fahri müezzin Kapalıçarşı da bezirgânlık yapan gayretli biri orada müezzin olmak onun için dünyalara değer. İkindiyi kılıp derse geçeceğiz önce ezan, kapıda duruyorum Ömer Hoca’nın takunyalarını eşiğe koymak benim görevim iki hapapı özenle oraya koyup elpençe bekliyorum.<br />Namaz bitti.Cemaat dağıldı.Dışarıda türbenin hemen bitişinde oturuyoruz.Ömer Hoca küçük taburede bende yanındayım’’gözünü kapa şu kelimeleri tekrar et’’buyruğu aklımda.Günler on iki eylül demleri.Sohbetler oluyor tarif edilen kimselere görünmeden yitilecek nokta da buluşulup oradan bilinmeyen daha başka yere gidilip Nur’dan ders dinlenecek.Aman Allah’ım ne saadet!<br />Batıpark’ ta söyleşiyoruz oradan bir eve gideceğiz diye düşünürken fısıltıyla oradan Aladan tarafına yöneltiliyorum tarif edilen evin kapısını tek vuruşla çalıyorum uzunca bekliyorum derken kapı açılıp içeri giriyorum.Pencereler kapalı yoldan gelebilecek her sese duyarlıyım ders okunuyor kaos kaotike’ye dönüşmüş bilgi o karda önemli o vakitler kendimi yeryüzü bahtiyarı olarak görüyorum.<br /><br />Dindarlaşıyorum ama o kadar da gerçek dünyadan uzaklaşıyor bir noktanın içine sığınıyorum. İlahiyatta okuyorum orada bulunan arkadaşların yapıp ettiklerine hayret ediyorum onların basitliklerine kahroluyorum şimdi sen ilahiyat Fakültesi’nde okuyacak bu bayağı şeylerle uğraşacaksın diye sitem ediyorum.<br />Sürtünmesiz alemlerdeyim!<br />Said’in babası da risale-i nur okuyanlardan sakladıkları kitaplar ve dillerinden düşmeyen “Üstad” sözlerine büyüleniyorum.Sahabe efendilerimiz mağaralarda gün geçirirlermiş ya onlar beni alıp Pınarbaşı’nın biraz üzerindeki mağaraya götürüp ders yapıyorlar, şaşırıyorum ama bundan annem babam dahil kimseye söz etmeyeceğime dair yeminler ettiriyorlar.Azık alıp sıkça o mağaraya yollanıyoruz Said’in babası Said ve ben neler oluyoruz neler kendimden geçiyor zamanın sislerini ellerimle dağıtıyorum az ötede görülen kent Maraş değil Mekke sanki.Sıcaklar artınca mağaranın serinlerinde zikirle murakabeye dalıyorum ama ne düşündüğümü bende bilmiyorum sadece düşün diyorlar bende düşünceyi düşünüyorum.<br />Sofuluğum artıyor.<br />Patikaların biraz ötesinde bağlar var. Yakında “Mehdi” zuhur edecek deniliyor.Hatta Horasan’dan çıkmış yola bile sözleri yüreğime kor ateş gibi düşüyor.Dindarlaşmalıyım hem de alabildiğince.<br />Yeni hiçbir şey giymiyorum.<br />Okuduğum kitaplara inanıyor orada yazılan her bilgiyi önemsiyorum başkalarının lakayt tavırlar üzüyor dahası hasta ediyor.Mehdi gelince ne yapar bunlar diye kaygıdan daha çok ibadete önem veriyor herkesi uyuduğu o geceleri mum gibi ayakta geçiriyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8958611573599619263?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-31779636329284040782010-09-05T13:07:00.000-07:002010-10-06T13:08:20.098-07:00ÇIĞLIK (NEFES)<br /><br />Baharda açar tomurcuk gül<br />Dikenlere rahmet sen gül<br />Ellerin Âdemin çamurunda<br />Yüreğim seninle bir gül<br /><br />Zeytin yeşilinde düş<br />Kara toprakta ince sızı<br />Toplar senin ulu rahmetin<br />Yüreğim seninle bir gül<br /><br />Kırlangıç çığlığı umut<br />Kelebeklerin nazlı dansı<br />Ansızın parlar ışığın<br />Yüreğim seninle bir gül<br /><br />Kelimelerim demli esrük<br />Karanlıkta parlar Yedibeyza<br />Şah Ali bugün o vadinde<br />Yüreğim seninle bir gül<br /> <br /> EJDER POLAT<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3177963632928404078?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-61439947751971650932010-09-04T13:09:00.000-07:002010-12-13T23:46:26.816-08:00ATTAR’IN ÖGÜTLERİ<br /><br />ESİRGEYEN VE BAĞIŞLAYAN TANRI ADIYLA<br /><br />Sayısız hamd ve minnet bir avuç toprağa iman ışığı veren eşsiz Tanrı’ ya yaraşır. Âdem’ in bedenindeki ruhu üfleyen, Nuh’un tufandan kurtaran odur. Ad kavminin cezasını vermek için kahrıyla fırtınaya emir veren odur. Lütfünü gösterince sevgilisi (İbrahim)’ e ateşi gül bahçesi yaptı.<br />Seher vaktinde Lut kavminin altının üstüne çeviren yine o padişahtır. Onun tarafına bir düşman (Nemrut) ok atmış fakat bir sivrisinek bu düşmanın işini bitirmeye kafi gelmiştir. Düşmanı (Firavun)’ u denizde boğan mermer taşının içinden (Salih Peygamberi gerçeklemek için) deve çıkaran odur. O kudretli ve ebedi olan Allah inayet buyurunca Davud’un elinde demir mum gibi oldu. Süleyman’a mülk ve sultanlık verdi, şeytan ve peri onun mührüne (fermanına) boyun eğdi.<br />Eyyub’ un teninden böceklere azık verdi, Yunus’un bedenini balığa bir lokma yaptı. Bir kulun (Zekeriyya Peygamberin) başına destere indirir, başka bir kulun başına taç giydirir Sultan odur. Her ne dilerse onu yapar, isterse cihanı biran içinde yok eder. Sultanlık ona aittir. Hiç kimsenin ondan hesap sormaya gücü yetmez. O birine nimet ve hazine bağışlar, ötekine acı ve zahmet verir.<br />Birine iki yüz kese altın ihsan eder, berikki ekmek hasretiyle can verir. Biri sincap ve samur kürkler giyinir, öteki tandırda çıplak yatar. O biri atlas ve seccadeler üzerinde oturur. Beriki buz gibi düşkünlük toprağında yatar. Bir tanesi bin naz ve izzetle taht üzerine kurulmuş, öteki yoksulluktan ağzı açık bir halde. Göz açıp kapayıncıya kadar cihanı birbirine çarpar, burada söz söylemeye hiç kimse güç yetiremez.<br />O öyle bir Tanrı’dır ki hava kuşlarına balığı azık yapar, kullarına şahlık devleti verir. Babasız çocuk (İsa) doğurtan, beşikteki yavruyu konuşturan odur. Yüz yıllık ölüyü (Uzeyr) diriltir. Bunu Tanrıdan başka kim yapabilir? Öyle bir yaratıcıdır ki çamurdan sultanlar çıkarır, yıldızlarla şeytanları taşlar. Kuru topraktan otlar bitirir. Gökleri de O korur.<br />Mülkünde ortakçısı ve benzeri yoktur. Sözlerinde ses ahenk bulunmaz.<br />PEYGAMBERLERİN ULUSU HAZRETİ PEYGAMBERLE DÖRT HALİFEYİ ÖĞÜŞ<br />İki cihanın ulusu, peygamberin sonu olan Yüce Peygamber ötekilerden sonra geldi. Fakat önce gelenlere iftihar örneği oldu. O cihana gelince dokuz felek kendisine miraç, nebilerle veliler ona muhtaç oldu. Varlığı alemlere rahmet getirdi. Bütün yeryüzü ona mesçit oldu. Dostları Ebubekir’le Ömer oldu. Parmağının ucu ile Ay’ı iki parça etti.<br />Biri ona, gizlendiği mağarada yoldaşlık etti. Öteki de gerçek dostlar kafilesinin başbuğu oldu. Osman ile Ali de ona yoldaş oldukları için alemde Veli’lik mertebesine yükseldiler. Bunlardan Osman haya ve ilim hazinesi, Ali ilim şehrinin kapısı oldu. İnsanların en hayırlısı olan O hak peygamber ki öz ve temiz amcaları Hamza ile Abbas idi. O Peygambere ve onun evlat ve yoldaşlarının hepsine bizden her an yüzlerce dua ve selam olsun. <br />DİN İMAMLARI İLE MÜÇTEHİTLERİN MENKİBELERİ <br />(Allah hepsinden hoşnut olsun)<br />O önderler ki (din bahisleri üzerinde) içtihat ettiler, hakkın rahmeti hepsinin ruhlarına erişsin. (Birisi) İmam Ebu Hanife, o seçkin peygamber ümmetlerinin kandili idi. Hakkın ihsan ve rahmeti onun canına yakın olsun. Çömezlerinin ruhları şad olsun. Dostu kadı imam Ebu Yusuf ile imam Muhammed idi. İhsan ve minnet sahibi Tanrı onlardan razı olsun. Ötekiler İmamı İdris-üş-şafii ile imam Malik ve Züfer’dir ki onlardan Muhammed dini kuvvet ve ziynet bulmuştur.<br />Ruhları cennet kürsüsünde şad olsun, din sarayı onların bilgisinden bayındır olsun.<br /><br />Feriddüdin-i Attar<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6143994775197165093?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-79923182899046681532010-09-02T13:12:00.000-07:002010-10-06T13:14:13.015-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TKzYYPUpcQI/AAAAAAAABq4/0ODsciMMvfw/s1600/Sosyal+sistemlerin+temelleri.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 229px; height: 316px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TKzYYPUpcQI/AAAAAAAABq4/0ODsciMMvfw/s400/Sosyal+sistemlerin+temelleri.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525028753818349826" border="0" /></a><br />Kitap Tanıtımı<br /><br /><br /><br /><br />Ama aslında soru şuydu. Birbiri ardına sökün eden bu dehşet verici problemler furyası nereden ileri geliyordu? Yani karşılaştığımız problemlerin gerçek boyutu, gerçek sebebi neydi? Soru böyle ortaya konsa ve araştırılsaydı, serbestçe, herhalde, karşılaştığımız problemin evrensel kökleri olduğu kadar, belki de daha fazla, bu problemleri problem haline getiren o zati özelliklerden de farkına varılırdı. Hangi düşünce sistemi kabul edilmiş olursa olsun, o düşünce sistemi kavranmışsa eğer, beliren problemin ne olduğunu araştırmak zahmetine katlanabilirdik.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-7992318289904668153?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-24595405051330035622010-06-07T04:46:00.000-07:002010-07-01T04:47:46.443-07:00Merhaba!<br /><br />Yaz geldi. Maraş önümüzdeki günlerde yanıp kavrulacak. Ova sarardı, Ahırdağ yeşil sarı tonlar arasında raksediyor.<br />Kırlangıçların avazı tenha sokaklarda çınlıyor. Çarşıbaşı’nda tanıdık simalar, Boğazkesen’de arkadaşlar, Sarayönü’nde eski zamandan kalan sözler dönüp dolaşıyor.<br />Maraş’ta Devlet olmak, Maraş’ta Devletlü Saadetli olmak erdem. Her gün özelleştirilen devletimizden bakalım Maraş’ta yaşayan biz Türkler’e ne kalacak?<br />Dert kalsın, tasa kalsın, acı kalsın, zenginlik, refah, aymazlık devleti özelleştirenlerin yoldaşı olsun. Türk milleti özelleşen devlet mefhumunun acısında boğulur. Güçlü devlet istiyorum tarihten gelen otoriter devlet olgusunun diliyim, yüreğiyim.<br />Türk Devleti’ni Kızılelma Ülküsü bilir!<br />Engizek, Berit, Kızıldağ, Nurhak’ta biz vardık, yarın da biz olacağız. Hartlap, Dereboğazı, Yavşan, Uludaz evimiz barkımız.<br />Karlı Tanrı Dağları’nın gökyüzlü Bozkurtları sayhalarınızı yükseltin de Roma’nın meydanları çınlasın, üç hilal dalgalansın, gülbank çekilip Şah’ın adı yüce tutulsun.<br />Medet ya Haydar!<br /><br />NOT: Ekim ayına kadar yayına ara veriyoruz. Zahire tutup, Zülfikarı bileyeceğiz, polatlanıp güz esintileriyle tekrar dirileceğiz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-2459540505133003562?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-13542990114021019962010-06-06T04:47:00.000-07:002010-07-01T04:49:24.801-07:00FİRUZE<br /> <br />Neydi suçum ne yaptı ellerim<br />Soluğum üşütür geceyi<br />Haramiler kesmiş yolumu<br />Sırrın içimde kara güneş<br /><br />Var ettin varlığınla yalanımı<br />Bir avuç köpük hayatım<br />Nur ırmağı sesin<br />Varıp eşiğine yüz sürsem şahım<br /><br />Yüküm ağır yolun uzun mu uzun<br />Düşler istiyorum sevgilim senden<br />Kınalı parmakların abı hayat<br />Testim sana hasret<br /><br />Zulmet perdeledi gözlerimi<br />Göster ceylanını ki inanayım<br /><br />Avcı değilim bakma ellerime<br />Ruhum talan edildi vücudum yağma<br />Sözlerin inci tanesi<br />Paha biçilmez tanesi<br />Ah sultanım bir satın alabilsem.<br /><br /> Ali Büyükçapar<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-1354299011402101996?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-45671326179984021522010-06-05T04:49:00.000-07:002010-07-01T04:54:44.084-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TCyB0YTIYyI/AAAAAAAABqI/0wc08yTydnE/s1600/00143385.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 226px; FLOAT: left; HEIGHT: 229px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488904782733665058" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TCyB0YTIYyI/AAAAAAAABqI/0wc08yTydnE/s400/00143385.jpg" /></a><br />SEZAİ KARAKOÇ<br />(D. 1933)<br />Fatih OKUMUŞ<br /><br /><br />II. ŞİİR ANLAYIŞI<br /><br />Sezai Karakoç’a göre şiir “kelimeler ülkesi”dir. Bu ülkeye girmenin bir usulü erkanı vardır. 0 da ‘atalara uyarak” bu kelimeler ülkesine “gülle” girer. Şair adlı şiirinde de şaire şöyle seslenir “Ve sen şairsin kelimeler ülkesindeki bilge”.<br />Her ülkenin olduğu gibi “kelimeler ülkesi”nin de kendine özgü kanunları, nizamları vardır. Tüm sanatların kaynağı olan şiir, haddini bilmeli, kendi alanını muhafaza ettiği gibi başka alanlara da tecavüz etmemelidir.<br /><br />A. Şiir Tüm Sanatların Kaynağıdır:<br /><br />Sezai Karakoç’a göre şiir tüm sanatların kaynağıdır. Bütün sanatlar onun ateşini çalmış, böylece, her sanata şiir yayılmıştır. “Bunun içindir ki musiki parçasında şiir, resimde şiir, mimaride şiir, sinemada şiir aranır. Ama, yine de şair, şair olarak kalmak ve kaynağını saf ve arı korumak zorunda.”<br /><br />8. Şiir Dinin Yerine Geçmeye Kakışmamalı:<br /><br />“Şiir şiir olarak kalmalı, dinin yerine geçmeye kalkmamalı. Buna kalkarsa, kendi kendine de ihanet etmiş olur. Hz. Peygamber, bu ölçü içinde, şiiri yüceltmiş, şiir eğitimine değer vermiştir. (...) İslam isteseydi, cahiliye devrinin inançları gibi şiirini de yok edebilirdi.”<br /><br />C. Şiir Diğer Sanatlar İçin Kullanılmamalı:<br /><br />“Şiir görüntü gösterilerinin bir unsuru yapılmamalı. (...) Televizyon ekranları, tiyatro ve sinema salonları, şiirin bir kurban gibi boğazlandığı sunaklar olmamalı. (...) Yalancı tanrılar, putlar yaklaşamamalı bu tapınağa ve bu törene. Rahibi, şair olmalı bu törenin; Madem ki, kurbanı odur.” “Şair, eserinin, bütün art niyetler ve öbür sanatlar uğruna kullanılışına paydos demelidir.”<br /><br />D. Edebi Sanatlar:<br /><br />“Şiir için imaj ve her türlü edebi sanat gereklidir. Ama şiir bunlara kurban edilmemelidir. Çağımız şairleri de aslında bütün sanatları gerektikçe kullanmışlardır. Şu farkla ki, onlar, bunu adeta, şuuraltından yapmıştır. Adeta bilmiyormuşçasına.”<br /><br />Evet, çağımız şairlerinin çoğunun bu edebi sanatları bilemeyecek tarzda yetiştikleri açıktır. Belki de şuuraltından edebi sanat kullanmak, Amerika’yı yeniden<br />keşfetme çabasıdır.<br /><br />E. Sanat Eseri, Yaratışın Taklididir:<br /><br />Kula ‘yaratma kelimesinin izafe edilmesi meselesi tartışmalıdır. Estetik biliminde çok tartışılan bir mesele de taklittir. Karakoç, gerçek sanatçının yaratma eylemini taklit ettiğini söyleyerek konuya orijinal bir açılım kazandırmıştır. Sanat eseri üretme ameliyesinin püf noktası işte burasıdır.<br /><br />“Sanat eseri, yaratışın taklididir, yaratılanın değil. Yapıt, yaratılanın taklidi<br />oldukça değerden düşer. Yaratışın her an yeni kalışındaki, orijinal oluşundaki sırrı<br />anladıkça da yoğunlaşır.”<br />F. Sanat Eseri Bir Ülküye Alet Olabilir:<br /><br />Günümüzde de tartışması sürmekle birlikte, Karakoç’un edebiyat dünyasında ilk boy gösterdiği yıllarda hararetle tartışılan, sanat eserinin ideolojik bir mesaj taşıyıp taşıyamayacağı, bir davaya alet edilip edilemeyeceği tartışmasına “Sanat güdümlü de olabilir, şartlanmış da. Bir ülküyle şartlanmak, sanat eserinin estetik bir değer almasına engel değildir. Çünkü bir sanat eseri, bir ülküye alet olduğu kadar, o ülküyü alet olarak kullanır. Bu açıdan, sanatın işlemi çift değerlidir, kullanır ve yayar.”<br /><br />G. Şiirde İnsan:<br /><br />“Merdüm-i dide-i ekvan” olan insandan müstağni kalan şiir uzun ömürlü olamaz. Aslında yalnız şiir için değil her sanat, her düşünce için geçerlidir bu hüküm. Ancak her sanatın, her felsefenin, her dinin insana bakış açısı, insanı ele alış tarzı farklıdır.<br />“Roman, somut insanın peşindedir. Şiir soyutlaştırmıştır insanı. (...) Yani roman, genel insanı bile özelleştirir, somutlaştırırken, şiir, özel kişiyi, genel insanı olduğu gibi, niteliklere indirir, soyutlar; bu şartla özel kişilerin kokusunu taşıyabilir. Somut insan, en çok, bir enstantane olarak şiire girebilir.”<br />“Şiirin gerisinde insan olmalıdır. “Her çağda, her şiirle yenilenen” İnsansız şiir tez ölür. Şiirimizdeki bazı serüvenler, iyi olmayan örnekleriyle tepki ya da ilgisizlik uyandırıyorsa, insansızlıklarındandır 0 şiirlerin. Şiirine insan ya insanlık fonunu koymayanlar kaybedecek, okur, şiirlerinde, bozuk bir geometriden başka bir şey bulunmayanları fark edecektir hemencecik.”<br /><br />H. Şiirde Mantık:<br /><br />Sezai Karakoç’a göre şair, düşünceyi, ya olağan dışı bir zekayla donatarak, ya aptallaştırarak kullanır. Şiir mantığı, düz yazı mantığı ile başlar; en az odur. Ama onunla yetinmez; onu, kendi yapısının gereği işlerle yükler. Eski şiirle yeni şiiri ayıran, mantık karşısındaki durumlarıdır. “Yeni şair, mantık karşısında daha açık ve daha aktiftir. Her şiir geldikçe mantık değişir gibi oluyor. Giderek bir özel mantık doğuyor (Şiir mantığı), adeta.”<br /><br />İ. Şiirde Form:<br /><br />“Şiirin birimi şiirdir. Onu biçim (şekil) ve öz (muhteva) diye ikiye ayırmak sadece poetikada olabilir. Yoksa biçim ve özü şiirden ayrı ayrı çekip çıkarmak mümkün değildir. Kendine mahsus bir özü olmayan şiirin biçimi de yok demektir. Var gibi görülen ses ve geometri, sadece boş bir kalıptan başka bir şey olamaz. Nasıl ki maskeye de insan yüzü denemez. Öte yandan, biçimi olmayan şiirin özü de yok demektir. Yüzü olmayan insan olmayacağı gibi, şekilsiz şiir de olamaz.”<br />Sezai Karakoç’a göre klasik şiirle modern şiiri ayıran, ilk bakışta sanıldığı gibi birinin, formu olan şiir, öbürününse şekilsiz (amorf) şiir olması değil, sadece, birinde, ortak biçiminin görünür planda, farklılıkların daha iç planda olması, öbüründeyse, tersine, farklılıkların görünür planda, ortak yanlarınsa iç, görünmez planda bulunmasıdır.<br />Karakoç, vezin ve kafiyenin aslında tamamen kaybolmadığını serbest nazımda gizli bir aruzun söz konusu olduğunu, kafiyenin de mısra içlerine kaydığını ve daha genel bir çağrışım düzeni halini aldığını söyler.<br />“Vezin ve kafiyenin görünüşte ölümüne aldanmamalı. Aruz ve hece sesi, her şiirde, belki her mısrada değil ama, yer yer, yoklamasını yapıp durmada. Gizli bir aruz, gerçek şiiri içten besleyen, ses mimarisi, tarihin ölmez mirasıdır. Kafiye, belki, sondan mısra içlerine kaymış, daha genci bir çağrışım düzeni haline gelmiştir. Serbest nazım ya da şiir dediğimiz zaman, akla düz yazının bir türü, ya da bütün koşullardan bağımsız bir şiir türü gelmemelidir. Serbest nazım ya da şiir, vezni ve kafiyesi şairi tarafından aranıp bulunan, sonra da şiirde kaybedilen şiir demektir.”<br /><br />K. Gelenek ve Şiir:<br /><br />Uygarlık süreğendir. Sezai Karakoç yeniliği “geleneğe bir adım daha attırmak” olarak anlar. “Her yeni uygarlıkta, bazı arketiplerin ve leitmotiflerin ön plana, bazılarının da arka plana geçtiği görülür. Kimisi, gelişir, serpilir, güneş gibi parlar. Kimi atan hale gelir. Ay gibi bulutlar arkasına saklanır. Kimi arkaikleşir, kimi güncelleşir. Ama, aslında, şu ya da bu şekilde, her biri hayatını şiirlerde sürdürür,”<br /><br />“Her yeni şair, onlardan vareste kalamaz. Her yeni şiir, onların içinde doğar. Ve onlar, ne kadar değişik olursa olsunlar, ne yapıp ederler, her yeni şiirin içinde yeniden doğarlar.”<br /><br />Gelenek, uygarlığın kendi bünyesinde taşıdığı, şairin istese de kurtulamayacağı bir özdür. “Aslında ne gazel ölmüştür, ne de kaside. Küçük aşk şiirleri, gazelin süreği değiller midir? Kasideler, mevsim tasvirleriyle başlardı. Şimdi, kaside uzunluğundaki şiirler, kimi zaman yaz, kış, sonbahar, bahar şiiri adını almakta, ya da onlardan yola çıktıktan sonra kasidelerde olduğu gibi, asıl konuya girmekte. Kasidelerde kişilere olan bağlılık, günümüzde doktrinlere, sistemlere, dünya görüşlerine bağlılık biçimine girmiş durumda. Kitaplık çapta şiirler de Mesnevilere karşılıktır,”<br />Şiirimiz mensubu bulunduğumuz İslam uygarlığından beslenmiş ve sırası geldiğinde İslam şiirinin meşalesini de taşımıştır. “Nasıl Osmanlı varyasyonu, İslam Uygarlığı içinde üçüncü büyük atılımıdır. Şiirimiz, Arap ve Acem şiiriyle, ortak bir köke sahiptir bu yüzden Ama orijinalliğe erişmiştir. Orijinal olmak demek, köksüz ve geleneksiz olmak demek değil, tam tersine, çok cepheli, engin bir gelenek temeli üzerinde yeni olabilmek demektir. Divan şairlerimiz, daha önceki, Arap ve Acem, ya da çağdaşları Acem şairleriyle yarışmışlardır. Onları taklit etmemişler, onlarla yarışmışlardır. 16. yüzyıldan sonra da yarış bayrağını artık bizim şairlerimiz elden ele devreder olmuştur. Şiir meşalesi bize geçmiştir (1988, s.106)<br />Yenilik, geleneğe bir adım daha attırmak şeklinde anlaşılmıştır. Mazmunların dışını değil, içini yenilemişlerdir. Bir Baki mazmunu, bir Nedim mazmunu, bir Galip mazmunu vardır. Ayni mazmunun çağ çağ yenilenişi ve zenginleşmesi olarak.<br />“Tümüyle Divan şiirimiz, sanki, 500-600 yıl yaşamış ve hiç ihtiyarlamamış bir<br />şairin Divanı şeklindedir. Her yüzyılda yeniden gençleşen bir şairin divanı.”<br />Sezai Karakoç serbest şiirin köksüz ve nevzuhur olduğu iddialarına karşılık<br />kendi tercihi de olan bu tarzı savunur. Avrupa’nın serbest şiiri Endülüs yoluyla<br />aldığını belirterek, bu tarzın İslam uygarlığının öz malı olduğunu hissettirir.<br />“Serbest şiir, sanıldığı gibi, yirminci yüzyılın getirdiği bir tarz değildir. Eski Yunan, Latin ve İslam öncesi Arap ve Türk şiirinde de örnekler vardı. Vezin ve kafiyenin, bir kale duvarı sağlamlığı ve düzenine, ancak İslam uygarlığında ulaşıldı. Batı da bu düzeni, Endülüs yoluyla aldı. Hem seste, hem biçimde, hem de konularda, modern çağ batı şiirinde devrim, Endülüs etkisiyledir.”<br /><br />L. Na’t<br /><br />Sezai Karakoç na’t türüne özel bir önem verir. Na’t’ı şiirin ufku olarak niteler. Kendisi de na’t yazmıştır. “İnsanın ufku mümindir. Müminin ufku Peygamber. Peygamberin ufku da, mutlak gerçeklerin habercisi, her peygamberi şahsiyetinin katlarında bir yaprak gibi bulunduran Son Peygamber... Peygamber nasıl insanın ufkuysa, Na’t da şiirin ufkudur.”<br />Na’t “sahabeliğe bir uzanış”tır. “Na’t, Peygamberin şiirle yapılmak istenen bir portresidir. Her şair, durduğu yerden ve görme kabiliyeti ölçüsünde Ona bakar; O büyük mükemmelliğin karşısındaki duygularını zapt etmeğe çalışır. Bütün na’tlar adeta, tarih boyunca yapılan tek bir portrenin farklı cephelerden birer örneği gibidir ve tek bir portre içindir.”<br /><br />M. Şiir ve Şair Ölmeyecektir:<br /><br />Çağdaş toplumda şiirin ve şairin değerinin bilinmediğinden şikayetçi olan<br />Karakoç, her şeye rağmen şiirin ve şairin geleceğinden ümitlidir.<br />“Şiir ve şair ölmeyecektir. Çünkü: insan ölmeyecektir. Çünkü: hakikat ölmeyecektir.” diyen Şair’e göre “şiir, hakikatin, yüzülebilecek bir derisi değil, ;çıkarıldığında, insan hakikatinin hayattan yoksun kalacağı kalbidir, Şiir, hakikatin, doğa ve tarih içinde atan nabzı, çarpan yüreğidir.<br /><br />KAYNAKLAR<br /><br />KARAKOÇ, Sezai. 1985. İslam’ın Şiir Anıtlarından. Diriliş Yayınları. İSTANBUL.<br />KARAKOÇ, Sezai. 1987. Şiirler VII (Ateş Dansı). Diriliş Yayınları. İSTANBUL.<br />KARAKOÇ, Sezai. 1988. Edebiyat Yazıları-I. Diriliş Yayınları. İSTANBUL.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4567132617998402152?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-37666574540037620132010-06-04T05:04:00.000-07:002010-07-01T05:06:50.637-07:00Geçen Sayıdan Devam...<br /><br />Binbaşılarla, askerlerle helalleşti. Kalenin kumandasını Hoylu Beye verdi: <br />-Ben gelene kadar buyruk Hoylu Beyden çıkacak, dedi. <br />Köroğlu bahçıvanı aldı.“Al Allah kulunu, zapteyle delini.” deyip yola düştüler. Bir sigara içimlik yere kadar gittiler. Köroğlu kuşağının arasından tabakasını çıkardı. Bir sigara sardı. Eyerin üzerinde çakmak taşıyla kavı tutuşturmaya uğraşırken bahçıvan söze girdi: <br />-Köroğlu izin verirsen bir hikâye anlatayım da dinle, dedi. <br />-Anlat bakalım bahçıvan. Yolda yarenlik iyi olur. Vakit geçer. <br />Bahçıvan anlatmaya başladı: <br />-Adamın biri bir karış derinliğindeki küçük bir suda balık avlıyormuş. Öyle suda balık olur mu? Olmaz. Olmaz ama adam oltasını suya atmış, bekliyormuş. Zamanın padişahı, veziriyle tebdil-i kıyafet eylemiş, oradan geçiyormuş. Adamı öyle görünce, “Burada balık olur mu ki olta attın?” diye sormuş. Adam da, “Rızık verici Allah!” demiş. Padişah demiş ki, “Ben bu ülkenin padişahıyım. Oltana ne takılırsa bana getir, o takılan şeyin ağırlığınca altın vereyim.” Padişahla vezir gitmiş. Adam olta atmayı sürdürmüş. Sonunda oltaya, ortası delik bir kemik parçası takılmış. Adam kendi kendine demiş ki, “Padişah bana oltana ne takılırsa getir demişti. Balık diye ayrım yapmadı. Oltama kemik takıldı, ben de kemiği götüreyim.” Kemik parçasını almış, doğru saraya varmış. Padişaha durumu açıklamış. Padişah haznedarını çağırmış: “Bu adama, şu kemiğin ağırlığınca altın ver.” demiş. Adamla haznedar gitmiş. Haznedar kemiği terazinin bir kefesine koymuş. Karşıdaki kefeye iki altın atmış, terazi dengeye gelmemiş. Bir avuç altın atmış, kemik yine ağır gelmiş. Bir kürek altın atmış, yine kemik ağır gelmiş. Beş-on kürek daha atmış, yine kemik ağır gelmiş. Bir çuval altın koymuş. Yine kemik ağır gelince, haznedar telaşlanmış. Koşup durumu padişaha anlatmış. “Aman padişahım bu işe bir çözüm bul, yoksa hazinenin hepsini adama vereceğiz.” demiş.<br />Padişah akıldânelerini çağırmış. Durumu anlatıp, çözüm istemiş. İçlerinden biri kemiği inceledikten sonra demiş ki; “Padişahım bu kemik, gözün çevresindeki kemik… İnsanoğlunun gözü doymaz. İnsanoğlunun gözünü bir avuç toprak doyurur. O yüzden cenazeyi gömerken birer avuç toprak atarız. Bu kemiğin üzerine bir avuç toprak atarsak, bu terazi dengeye gelir.” <br />Padişah, akıldanesinin dediğini yapmış. Kemiğin üzerine bir avuç toprak atınca terazi dengeye gelivermiş. <br />Köroğlu: <br />-Sahiden de bahçıvan, insan oğlunun gözü doymaz, dedi. <br />Bahçıvan: <br />-Benim de gözüm doymadı Köroğlu, deyip sıkıntısını açtı. Bir etek bahşiş aldım. Gözüm doymadı, bir daha ayvanlı köşke vardım. Üç-beş altın daha yolumu bulayım dedim. Başıma belayı aldım. <br />-Ne belâsı bahçıvan? <br />-Ağam kızma da sana işin doğrusunu anlatayım. Ben Ayvazı hayatımda görmedim. İstanbula da hayatımda gitmedim. <br />Köroğlu Kıratın gemini çekti, durdurdu: <br />-Ne demek ulan bu? Yalan mı söyledin yoksa? <br />-Yalan değil Ağam. Biz Malatyada aşık oynarken, aşığımız cuk otursun diye “Ayvaz başı için!” der, aşığımızı öyle atardık. Ayvazı görmüşlüğüm yok. Ama duyardık ki İstanbulda, Üsküdarda Kasapbaşının Ayvaz adında bir oğlu varmış. Üsküdarın bütün kadınları, kızları Ayvazın yüzünü görmek için ondan alış veriş yaparmış. Kasapbaşı da Ayvazın yüzünü hiç göstermezmiş. Dar bir delikten Ayvaz eti verir, parayı alırmış. Kızlar, kadınlar, Ayvazın yalnız bileğine dek elini görürmüş. <br />Bahçıvan boynunu büktü: <br />-Durum böyle Köroğlu Ağam! İzin ver ben döneyim. <br />Köroğlu düşündü. Bu adamın kendisine yararı olmazdı. Üstelik kendisine ayak bağı olurdu. <br />-Pekey bahçıvan. Sen kaleye dön, amma bir daha yalan söyleme! <br />Bahçıvan, bir daha yalan söylemeyeceğine yeminler ederek kaleye döndü. <br />Bahçıvanın işi, bizim Keloğlanın işine benzedi: <br />Vakti zamanında Keloğlanın biri, ağanın birinin yanında azaplık yapıyormuş. Keloğlan değirmene git… Keloğlan bahçeye git… Keloğlan tarlayı sür… Keloğlan bakmış ki hayat zor. Kendi kendine demiş ki, “Ulan kel kafa, şu ağanın kızını kandırırsan ,onunla evlenirsen, bu dünyada sana yok yok. “<br />Keloğlan, fırsat kollamaya başlamış. Birgün tarlada ekin biçerken, atıyla ağa gelmiş. Keloğlan birden kendini yere atmış. Karnı sancılanmış gibi numara yapmaya başlamış. Kâhya, Keloğlanla ilgilenmiş. Aman Keloğlan, yaman Keloğlan… Keloğlan danalar gibi bağırıyor… <br />Keloğlan demiş ki, “Bu dert benim rahmetli babamda da vardı. İlacı köyde. Ağam atını versin de ilacı alıp geleyim.”<br />Kâhya durumu ağaya anlatmış. Ağa demiş ki:<br />-Ulan bu kel bok ölür mölür de başıma bela olur. Alsın atı da çabucak gidip gelsin.<br />Keloğlan sancılana sancılana ata bindi. <br />-Ağam oldu olacak şu kırbacını da ver. At kısmı kırbaçtan alır, demişler. <br />Ağa kırbacı da verince Keloğlan yola koyuldu. Doğru ağanın evine vardı. Köylük yerde 2-3 günde bir ekmek yapılır. O gün de ağanın evinde ekmek yapıyorlarmış. Keloğlan fırtına gibi avluya dalmış. Gümüş kabzalı kırbacı tanık olarak uzatmış: <br />-Ağam beni haberci gönderdi. Aha da kırbacı… “Ya avradı, ya kızı al getir.” dedi. <br />Kadın bakmış; at ağanın atı, kırbaç ağanın kırbacı, Keloğlan ağanın azabı; inanmış. <br />-Kızım, elim kolum hamur. Hadi sen git, demiş.<br />Kız Keloğlanın terkine binmiş. Keloğlan atı, tarlanın ters yönünde sürmeye başlamış. Kız demiş ki, “Aman Keloğlan şaşırdın mı? Tarla o yanda değil.” Keloğlanın yalanı tükenir mi?<br />-Kız senin haberin yok…. aban buradan bir tarla aldı. Şimdi onun ekinini biçtiriyor. <br />Biraz daha gitmişler. Ortalık ıssızlaşınca kız içinden, “Eyvah! Bu Keloğlan beni kaçırdı.” demiş. Kız düşünmüş, taşınmış. Kafasından bir düzen kurmuş. <br />-Keloğlan beni kaçırdın mı? diye sormuş. <br />Keloğlan böbürlenerek konuşmuş:<br />-Öyle oldu ağamın kızı. <br />-Ahmak Keloğlan.Benim gönlüm zaten sendeydi. Beni kaçırmaya ne gerek vardı. Babamdan isteseydin ben sana varırdım. Neyse… Olmuş işin yanlışı olmaz. Yoruldun, terledin. Şu ırmağa gir yıkan da ne yapacaksan ondan sonra yap. <br />Keloğlan sevincinden bir anda tulum (tuluk) çıkmış. Balıklama suya atlamış. Bir o yana bir bu yana şap şup kulaç ata dursun, kız Keloğlanın elbiselerini aldığı gibi ata atlamış, “Ver elini anamın evi!” deyip atı kırbaçlamış. <br />Keloğlan bir bakmış ki, kız ata binmiş kaçıyor. “Eyvah!” diye dövünmüş. Kafasında iki tel saçı varsa, onları da yolmuş. Elleriyle ayıp yerlerini örtmeye çalışarak sudan çıkmış. <br />Meğer oralarda bir kınalı keklik güzel güzel ötermiş. Tilkinin biri kekliğe yaklaşmış. Demiş ki:<br />-Keklik kardeş, senin gözlerini kapatıp da ötüşün var ya, ben ona vurgunum. Bir öt de dinleyeyim. <br />Keklik kanmış. Gözlerini kapatıp ötmeye başlamış. Tilki sıçradığı gibi kekliği yakalamış. Dişlerinin arasına almış. Keklik son çare olarak demiş ki, “Tilki kardeş, sen beni yiyeceksin, bundan kurtuluş yok. Hiç olmazsa Yarabbi şükür dedikten sonra ye.” <br />Tilki, “Yarabbi şükür…” derken ağzı açılmış. Keklik, “pırrr” diye uçup kayanın tepesine konmuş. Tilkiden canını güç kurtaran keklik: <br />-Ulan bir daha uykusu gelmeden gözlerini kapatanın… <br />Deyip sövmüş. <br />Avını ağzından kaçıran tilki: <br />-Bir daha karnı doymadan yarabbi şükür diyenin …. <br />Deyip sövmüş. <br />Keloğlan da saklandığı yılgın çalısının ardından fırlayıp: <br />-Ulan bir daha cenabet olmadan çimenin… <br />Deyip sövmüş. <br />Bahçıvanın işi de Keloğlanın işine benzemiş. “Bir daha tanımadığım adama sahip çıkarsam…” diyerek Çamlıbele dönmüş.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3766657454003762013?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-72445910122099161262010-06-03T04:55:00.000-07:002010-07-01T05:00:21.188-07:00OKUNMAYAN KİTAPLAR<br /><br />Milcan farkı budur!<br /><br />Yayınlanan binlerce emekle okura ulaştırılan ama ne yazıkki okunmayan kitaplardan bahsedeceğiz bu kö<a href="http://3.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TCyC8_qRfEI/AAAAAAAABqY/_vdmYN9-Lmw/s1600/eksa.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 257px; FLOAT: left; HEIGHT: 238px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488906030250294338" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/TCyC8_qRfEI/AAAAAAAABqY/_vdmYN9-Lmw/s400/eksa.jpg" /></a>şede.<br />Yüce emekler zayi oldu.<br />Yazarın ortaya koyduğu heyecanlar harflerin zindanlarında kaldı. O umut çiçekleri devşirilmedi. Yazar sessizce kaldı, kitap boynu bükük orada durdu olan da kitaplaşan fikirlere oldu. İmge dünyasında dururken manalı olan o idealler harflerin dünyasına girince büyü bozuldu işin sırrı faş oldu.<br />Okunmadı bu kitaplar eğer okunsaydı Türkiye böyle olmazdı!<br />“İslam, dünyanın direğidir. Onun için müslüman dünyasının salahı ve uyanışı, kainatın salahı ve uyanışı kargaşalığı ve fesadı ise kainatın kargaşalığı ve fesadıdır” bu satırlar kitapta geçiyor. Daha başka ne desin Samiha Ayverdi, erenler!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-7244591012209916126?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-57227512121773845492010-06-01T05:01:00.000-07:002010-07-01T05:03:04.795-07:00İrşad <br /><br />Hasan Basri Tapdık Baba<br /><br />“Şeriat’ı kavlimdir, tarikat fi’limdir. Hakikat halimdir, ma’rifet sermayemdir. <br />Hakikat Hakk’a giden mihirdir. Şeriat ibüdet-i cismi, namazı talim eder. Tarikat ibadet-i ruhu, niyazı talim eder. Şeriat iman-ı gaybi “ilme’l yakin”. Tarikat imdn-ı şuhüdi “ayne’t-yakin” isbat eder. Şeriat, mücib-i cami’dir, makam-ı nübüvvetdir. Sadr-ı Ahmed’dir. Tarikat meydan-ı mürşiddir, sahne-yi velayetdir. Arş-ı tecelli-i ahaddır. Camide fatiha okunarak el yüze sürülür. Huzür-i mürşidde fatiha yüz yüze gelmektir. Ehl-i şeriat “eş-Şeriat-ı akval-i” ile amildir. Ehl-i tarih “et-tarikatü ef’ali” ile amildir. Zahir ceseddir, batın ruhdur. İbadet-i şer’i zahir-ı vazife-i ceseddir. İbadet-i tarik-i batıni gıda-i rühdur. İbadet-i şer’i lazıme-i şeriatdır. Niyaz-ı tarıki bir lutf-i biat. Secde şükür, mirac cilve-i vuslatdır. Şeriat alem-i nasut, tarikat alem-i meleküt, marifet alem-i ceberüt, hakikat alem-i lahutdur. Alem-i ceberüt sırr-ı Cibril, Akl-ı Muhammediye, delil-i mavera-i sırr-ı Muhammedi, Şan-ı velidir. <br />Cami eda-yı salat-ı şer’i için mecma-ı kaffe-i mü’mindir. Huzür-ı mürşid, meydan-ı niyaz ve aşiyan-ı vahdet için “zaviye” mahall-i icra-i ibadet-i zahini camidir.” Makam-ı icra-i tarık ve erkan “huzür-i ve mürşiddir.” Feth-i mekke, “remz-i feth-i mutlaktır.” <br />Kıble-i kalb makam-ı teslimiyet dar’dır. Mahall-i irfan-ı Adem’dir. Cami numune-i hayat, meydan-ı mürşid memat. Cami de ibadet, borcunu ödemek içindir. Meydanda niyaz: <br />miraca varmak içindir. Cami, cennet pazarlığı mahallidir. Meydan cemalüllah pazarlığı mahallidir. Camide “ekimü’sselat” vardır. Meydanda “ilahi’ssücüd” vardır. Camide taşdan mihrab vardır. Meydanda nurdan “Elest” vardır. Camide “teveccuhü ile’l-kıble” vardır. Meydanda mukabil bi’I-kıble vardır. Camide müezzin, imam vardır. Meydanda rehber ve mürşid vardır. Camide imam-ı vazifedar vardır. Meydanda, imam-ı “inni Cailun fi’l-ard-ı halifeten” vardır. Camiye, emr-i ibadet-i ademi için gidilir. Meydanda, sırr-ı insan görülür. Camide, amin amin denilir. Meydanda, Allah Allah vird edilir. Camide, Fatiha okunarak el yüze sürülür. Meydanda, fatiha görülerek yüz yüze sürülür. Camide, namazdan selam ile çıkılır. Meydanda, Hü dost ile tevhidde kal ınır. Ehl-i tank “la mevcüde illallah” hükmüne dahildir. Ehl-i cami ‘ya ba’udun’ halindedir. Ehl-i meydan, “ya’rifün” seyrindedir. Ehl-i zahir nar-ı Cehennemden korkar. Ehl-i tarik hasret-i Cemlden korkan. Ehl-i ühir birbirine selam ile selamet aranlar. Ehl-i hakikat, Hü dost ve Eyvallah ile tevhid ararlar. <br />Mescüd-i melaik ademdir. Halife-i Huda ademdin. İnsanın fazileti sair mahlükatın üzerine noktadır. Akıldır ve ilimdir. Ve ilmin mazharı noktadır. Noktanın mazhanı harftir. Hakikat-i kalb-i ademdir Nice kimseler kamil geçinir, bunun sırnını bilmediler. Hasretle gittiler. Evvel afakm nişanlarını bilmek gerekir, ta ki maksüd hasıl ola. Bundan sonra sana vacibtir ki insanın mertebesi bilesin. Ne yerden geldiklerini ve ne yere gideceklerini alim ol. Kimi cahil kimi alim, kimi zengin kimi fakir, kimi köle kimi efendi, kimi adil kimi zalim, kimi akil kimi ahmak, kiminin ömrü uzun kiminin kısa. Bu müşküller ol vakit sana malüm olur ki kulağını buna tut ve can gözün bir hoşça aç. <br />Ey talib hukem-i mütekaddimin bu alem-i kebirdir, ve adem alem-i sağirdır dediler. Bu alem alem-i sağırdır. Bu alem asıldır, ve adem fer’dir, maksüd fer’dır. Zira ağaçtan murad meyvadır. Bir manada fer’, asıl ola. <br />Salikan üç kısma ayrılmıştır. <br />1) Evvelkisi sahib-i akıldır ki onlar halk-’ zahir ve Hakkı batın görürler. Onlar indinde Hak, halkın mira’tı olur Zira ne vakit rai, mira’ta nazar eylese, görünen surettir. Mir’at mahcüb olur. <br />2) İkincisi basar sahibleridir ki onlar Hakkı zahir ve halkı batın görürler. Onların yanında halk, Hakkın miratı olur. Ne vakit bunlar mira’tı halka nazar eyleseler Hakk’ı görürler Zira onların nazarında halk mahcub olur. <br />3-) Üçüncüsü meratib-i cami’ olan sahip-i saadetlerdir ki onlar Hüve’I-evvel, hüve’l- ahir, hüve’z-zahir, hüvel-batın olup Hakkı halkda ve halkı Hakda müşahede edip bunları hiçbir şey mahcüb etmez. <br />İşte salik süver-i ekvandan bir sürete nazar eylediği vakitde bu dört nisbeti kendi vücüdunda da muşahede edecektir. Ve bu şuhud galebe eylediği vakitde kendisine başka bir kimse tarafından sorulursa hüve’l-evvel, hüve’lahir, hüve’z-zahir, hüve’l-batın ayet-i kerimesinin manası nedir? O da cevabında der ki evvel benim, ahir benim, ahir benim, batın benim, ve yahud karşısındaki sürete der ki evvel sensin, ahir sensin, zahir sensin, batın sensin, ve bu kelamında sadıkdır ki bu şuhudu, Hakk kendi vücuduyla izhar etmiştir. Keyfiyet-i zuhüru da söylemişdir. <br />İlm-i zhiri öğrenmenin aletleri İlm-i lugat, sarf, nahv, mantık, adab, ilm-i kelam, mani, usul-i hadis, tefsir, hikmet, hey ‘etdir. <br />İlm-i batını öğrenmenin aletleri Hulüs-i daim, mürşide teslim, nefs ile mücadele, zikr-i müdam, kıllet-i tam, kıllet-i kelam, kıllet-i menfim, uzlet-i anıl enam, tefekkür-i taam, terk-i dünya, terk-i ukba, terk-i terk, ilm-i hakikattir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-5722751212177384549?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-1487754056449823472010-05-07T00:31:00.000-07:002010-05-22T00:32:26.592-07:00MERHABA<br /><br />Kırlangıç avazının Maraş semalarında yankılandığı şu demlerde Uludaz’da kar eriyor, Deli Höbek’te fırtınalar kopuyor. <br />Alişan, Hacınınoğlu, Beşen, Kertmen, Çamlıbel de bahar bin bir çiçeği ile bizlere esenlikler diliyor. Salavan Dağı, Nurhak, Engizek dağları yaratılış günlerinin çileleriyle kavrulup dururken Maraş kendi yitiğini bulma telaşında.<br />Kent merkezinde büyük bir uğultu!<br />Yerini bulamayan kasnak, yolunu bilmeyen toplum, bereketi uman gönül erleri ve kutlu davaya inanan Şah’ın bendeleri.<br />Demokrasi gökkuşağına salınan Puhu kuşu renklerinin armonisinden bakalım neler getirecek.<br />Derde talip olan nerede?<br />Aşkını dert edinen o güzel, kavi, Polatlı pusatlı, Kızılelma serdengeçtileri İsrafil’in surunu mu bekliyor?<br />Bin boğadan haykıran gök gözlü bozkurtların sayhaları Maraş’ın kuytularında yankılanıyor. <br />Kulağı olan beri gelsin!<br />Aşkın ateşi harlandı, Zülfikar elimizde Şahın düşü Ceyhan dan kaknüs gibi doğacak. Derdiniz yüreğinizi dağlasın!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-148775405644982347?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-41045194263381942622010-05-06T00:29:00.000-07:002010-05-22T00:30:55.598-07:00PEÇE<br /><br />Dostun kapısında bir el sanki Yedi Beyza<br />Tufanın heya molaları tayfanın virdi<br />Leventlerin hepsi aşk pazulu<br />Derken dağa çevrildi yüzler<br /><br />Cemalullah oldu gözler<br /><br />Bedenler baygın zihinler tarumar<br />Akıl zümrüdü Anka’nın gagasında<br />Kaf dağı sübyanların defterinde <br />Leyla salındı çöllere<br /><br />Hayrettullah oldu pınarlar<br /><br />Şahım Ali emanet ehli Hayberi<br />Ayva Sarı turunç gazeli<br />Coşa geldi dereler sel oldu ırmaklar<br />İkilik kalmadı vahdet perdesi açıldı<br /><br />Enelhak oldu canlar<br /><br /><br />Ali Büyükçapar<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4104519426338194262?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-17584662050438571602010-05-05T00:32:00.000-07:002010-05-22T00:40:32.932-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S_eKUwehnfI/AAAAAAAABpo/KxcJRE0Lt7Y/s1600/1194904977.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; FLOAT: left; HEIGHT: 167px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473995961307078130" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S_eKUwehnfI/AAAAAAAABpo/KxcJRE0Lt7Y/s400/1194904977.jpg" /></a><br /><div>SEZAİ KARAKOÇ<br />(D. 1933)<br />Fatih OKUMUŞ<br /><br />GİRİŞ<br /><br />“Şair o büyük ağıtçı geldi dünyamıza<br />Günlerce gecelerce ağlattı bizi<br />İrili ufaklı ölenlerimizin ardından<br />Öldü ve kendi ağıtını yazmadan gitti’ (1987, s.35)<br /><br />Şairi böyle anlıyor Karakoç ve “ağıt yazmaktan değil Mevlüt yazmaktan yana” (1987, s.37) olduğunu belirtiyor. Sezai Karakoç, şiirle ilgili görüşlerini derli toplu halde, Edebiyat Yazıları-ı adlı kitabında yayınlamıştır. Ayrıca. Şiirler VII (Ateş Dansı) adlı kitabında Şair adlı bir şiir ve Şiir ve Şaire Dair Dörtlükler vardır.<br />Bir şairin şiir anlayışıyla şair anlayışı birbirinden ayrılamaz. Biz poetik bir incelemenin gereği olarak bu ayrımı yaptık Sezai Karakoç’un poetikasını bir bütün halınde okumak isteyenler elbette Edebiyat Yazılarına müracaat edeceklerdir. Bizim yaptığımız, bir tür özetlemedir.<br /><br />1. ŞAİR ANLAYIŞI<br /><br />A. Şair Bir “Toplum Önderi”dir:<br />Sezai Karakoç şairlerin birer toplum önderi oldukları veya olmaları gerektiği üzerinde özellikle durmuştur. Şair toplumda söz sahibi olmalı, gerçek yerini almak için çaba sarfetmelidir. Kendisi de böyle bir misyonu bizzat gerçekleştirmek, şairlerin de mesela politika yapabileceğini göstermek amacıyla Diriliş Partisini kurmuştur.<br />Karakoç’a göre, insanlar bir şairin şairliğini, şiirini alkışlarlar; ama onun da<br />diğer insanlar gibi toplum önderi olma hakkını kabullenmekte nazlanırlar.<br />“Şairliğini, şiirini olanca içtenlikle alkışlayan toplum, nedense, onun da bir insan, bir toplum önderi olma hakkını tanımak istemez O, ancak şairdir ve şair kalmalıdır; bunun dışına çıktı mı, sınırını aşmış olur! Şairlerin kişiliğine toplumların bakışı çok peşin yargılı ve çoğu kez şaşılacak kadar çocukçadır. Onları ya şen şatır, ya da tam gama gömülmüş kabul eder toplum. Bu yüzden onun politik, ya da toplumsal bir girişimini yadırgar. Onun ahlakı, şiir yazma ahlakından ibaret kalmalıdır insanlara göre. Metapoetik alanda onun diyeceği bir şey olamaz!” (1988, s.4 9)<br /><br />Sezai Karakoç’a göre şairin manevra alanını şiirle sınırlandırmak isteyen ve şairleri daha çok zaaflarıyla gören toplum, şairleri dışlamıştır. Şair bu yüzden kaygılıdır. Şiirin yerini medyanın ve reklamın almasını bir türlü hazmedememekte ve bunu toplum için bir felaket olarak görmektedir.<br />Eflatunun rüyası mı gerçekleşti nedir? Şairler, koğuldular siteden günümüzde. İsmi var henüz elbet Bir efsane kahramanı gibi. Ama, buna güvenmemeli şair. Efsanesindeki yerini de çalanlar olabilir. Söz yazarları, yönetmen yardımcıları ve benzerleri, nasıl toplumda onun yerini aldılarsa, efsanelerde de onun yerini kapmaya heveslenenler çıkacaktır.” <1988,> s.56)<br />C. Şairin Anlaşılması Güçtür:<br />Sezai Karakoç’a göre toplum, şairleri anlayamamakta, tabir caizse şairlerin hakkını yemektedir. Şairi anlamak şiiri anlamaktan daha zordur. Şiir şairden hareketle daha bir anlaşılma şansı elde eder. Nihayet şiir dolaylı veya dolaysız anlaşılmayı amaçlamıştır. Ama şair kimi zaman da farkında olmaksızın kendini anlaşılmaz kılar.<br />D. Şair Çevresinden Etkilenir:<br />Sezai Karakoç “şairi yaratan çevredir” fikrine katılmamakla birlikte çevrenin<br />şair üzerindeki derin tesirini de inkar etmez.<br />“Nedim, Fuzuli’nin yaşadığı çağda ve yerlerde yaşasaydı, yine de belki bir Fuzuli olamazdı. Ama, onun ne kadar yakınından geçerdi! Ve kim bilir belki, Fuzuli de, Lale Devrinde İstanbul’da yaşayan ve devlet ileri gelenlerince değeri bilinen bir şair olsaydı, kuşkusuz, yine de bir Nedim olmazdı; ama, bugünkü Fuzuli’den çok Nedime yakın bir şair olurdu. Bununla şiirde, şairlikte bütün ağırlığı, çağa, çevreye yaşanan gerçeğe atfetmiş olmuyorum. Anlatmak istediğim, içinde bulunulan uygarlık havası> ve onun metafizik ruhudur.” (1988> s.25-26)<br />E. Şair ve Gelenek:<br />Şairin gelenekle ilişkisi merhale merhaledir. Şair önce gelenekle tanışmalı, sonra onunla yarışmalı ve en sonunda da ona katkıda bulunmalıdır. Karakoç’a göre yeteneği ilk uyandıran, bilinçlendiren, kımıldatan, onu harekete geçiren tarihi sosyolojik birikim gelenektir. Sezai Karakoç, şairin kendi zamanındaki şairlerle olduğu gibi kendinden önceki şairlerle de yarışması gerektiğini, başlangıçta kimilerinden etkilense bile bu dönemi kısa sürede aşarak kendini yoklaması ve bulması gerektiğini söyler:<br />“Bundan sonra, etkiden kurtulma çabasındadır şair. Buna da gelenekle<br />hesaplaşma dönemi diyebiliriz. Bazen, bu hesaplaşma çok şiddetli ve keskindir.<br />Şair, geleneğe başkaldırma görünümündedir. Geleneği yıkma, reddetme ve<br />tanımama biçimlerinde ortaya çıkan bu protesto, gerçekte, şairin, omuzlarında<br />geleneğin adeta çökertici ağırlığını hissetmesinin ters tarafından itirafından başka<br />bir şey değildir. “Putları devirme” adı altında genç şairin kopardığı çığlık, gerçekte,<br />çoğu kez, geçmişin büyük şiir gerçeği önünde, kendisinin yeni bir şey<br />yapamayacağı inancı, şuuraltı inancını, kapıldığı korku ve paniği kendisinden bile<br />saklama gayretidir.” (1988, s.96)<br />Sezai Karakoç, şaire, eskileri topa tutmak yerine, daha pratik ve işlevsel bir yöntem önerir: “Oysa şairin yapacağı iş, basittir ve o da gürültü kopararak<br />geçmiştekileri yıkmak değil, eser vermektir. Gerçekten, verdiği eser yeni ise,<br />öncekileri bir parça eskitecektir. Onlar eskimekle elbet bir şey kaybetmezler; ama<br />şair, bir şey kazanır.” (1988, s.96)<br />Yenilik ise, biçimde değil ruhta olandır. Yenilik esasta geleneğe karşı olmak<br />değil, onun bıraktığı noktadan başlamak demektir. “Aslında, yeni olmak, “eski”nin<br />sırrını bulmaktır. Çünkü: o “eski” bir nevi ölmezlik kazanmıştır. Şair de, zaten o<br />ölmezlik sırrının peşindedir.” (1988, s.97)<br />Geleneğe saygı duyulacaktır; ama gelenek tartışılacaktır da... Ama bu parça<br />yeniden değerlendirme iyi niyetle ve sakince yapılmalıdır. Şair, kendinden önceki<br />üstad şairlerin eserlerini benimsemeli, yaymalı, onlarla mutlu olmalıdır. Katıldığı<br />yolun onurunu hissetmeli, sanki onlar kendi eseri imiş gibi onlarla öğünmelidir.<br />Çünkü kendinden önceki şairler kendisi için bir nevi manevi baba durumundadırlar.<br />“Gelenek, şair için en çetin sınav dünyasıdır. Korkunç aldatıcı, adeta hilecidir. ilkin, genç şairi çeker; sonra, ona baskı yaparak, adeta onu vazgeçirmeğe çalışır. (...) Direnenler, dayananlar ve diretenlerdir ki, kazanacaklardır. Evet, çetin şairlik yolunda, bu sınav zaruridir. Ve geleneğin en büyük yararı da buradadır. Böylelikledir ki, yeni eser, geçmişle karşılaşmış ve yıkılmamış, sonunda da onun onayını almıştır.” (1988, s.100)<br /><br />F. Pergünt Üçgeni<br />Sezai Karakoç, şairin genel çizgilerini, pergünt üçgeni dediği üç ilkeyle anlatır. Perer Gynt, Norveçli yazar Henrik IBSEN (1828-1906)’in en ünlü oyunlarından biridir. Karakoç oyunun kahramanı olan Peer Gynt’ün, hayatında bu ilkeleri yaşadığını belirtir ve bu ilkeleri şiire tatbik eder:<br />Şair, Kendi Kendisi Olmalı: “Şairin kendi kendisi olabilmesinin biricik<br />yolu, değişmek, başkalaşmaktır.”<br />Şair, Kendine Yetmeli: “Eserinin tohumunu ve geliştirecek iklimini, şairin<br />kendi varlığından alması anlamına gelir yeterlilik ilkesi. Yani fildişi kuleyi biz dışına<br />çeviriyoruz; evren şaire bir fildişi kule olmalı; şafakta kaybettiği güvercinleri, şair, bir<br />ikindide bulabilmeli.” (1988, s.82)<br />Şair, Kendinden Memnun Olmalı: ‘Eserin şairini sevinçle titretmesi<br />demek bu. Şair, eserini sevmeli. Onu okşamalı, ama yaramazlıklarına da göz yummamalı. Beğenmediği davranışlarını gücendirmeden ona anlatmalı onu kendini düzeltmeğe kandırmalı ve bunu da inandırmalı ona. “Beni andırıyor, ah, beni o” ve demeli.” (1988, s.83) Memnunluk ilkesinin temeli, sevinçtir. Yaşama sevinci değil da yaşatma sevinci”dir. Devamı gelecek sayıda.<br />Akademik Çerçeve Dergisi<br /><br />Fatih OKUMUŞ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-1758466205043857160?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-59295243064197425632010-05-04T00:41:00.000-07:002010-05-22T00:45:23.584-07:00Meddahımız çayından bir yudum daha aldıktan sonra Ayvaz koluna başladı:<br /><br /><br />-Gûş-ı makam, el kıssa-i mâcerâ-i destan; belî ağalar, kıssa-i mâcerâmız şol yerde kalmıştı ki… Koç Köroğlu Çamlıbel kalesinin yapımını bitirmişti. Görenlerin ağızlarını bir karış açık bırakan kocaman bir kaleydi bu. Bahçe-deki fidanlar ağaç olmuştu. Bir elma ağacı da birkaç tane çiçek açmıştı. Bahçıvan şöyle düşündü: <br />“Ben bu elmaları yetiştirirsem, Köroğlundan bahşiş alırım. Bunlar bah-çenin ilk meyveleri olduğu için değerlidir.” <br />Bahçıvan, elma ağacının çevresinde dört dönmeye başladı. Çiçeklerin üzerine ne denli titrediyse de çiçekler döküldü. İçlerinden yalnız biri mey-veye döndü. Bahçıvan, bütün çabasını bu elmaya harcadı. Eğer bu son el-mayı yetiştirirse bahşiş alıp, karısı ve çocuklarıyla yeniden Malatyaya döne-bilirdi. Bu düşünceyle o elmaya kanat gerdi. <br />Sıcaklar artınca şalvarını çıkarıp dala astı, gölge yaptı. Rüzgârın hızlı es-tiği zamanlar abasını çıkarıp meyveye giydirdi. <br />Günler birbirini kovaladı. Elma yavaş yavaş büyüdü. Yeşili kırmızıya döndü. Sap kısmından aşağılara kadar, nokta nokta bir sıra siyah ben vardı. Bahçıvan elmaya ayna tuttu, güneş görmeyen yerlerine gün ışığı verdi. Böy-lece her yanının kızarmasını sağladı. <br />Kıpkırmızı olunca elmayı kopardı. Bir tepsiye koydu. Köroğlunu ara-maya başladı. <br />Meğer Köroğlu, ayvanlı köşke oturmuş sohbetteymiş. Kaleye uğrak ve-ren iki derviş konuşuyor, Köroğlu ve binbaşıları dinliyormuş: <br />Sohbetin koyu bir yerinde bahçıvan geldi: <br />-Düşmanıyın ömrü bu kadar olsun Köroğlu! <br />Diyerek tepsiyi Köroğlunun önüne koydu. Köroğlu Çamlıbelin ilk mey-vesine kıvançla baktı. Sapı uzunca koparılmıştı. Sapının üzerinde yemyeşil iki yaprak duruyordu. Elma kocaman ve kıpkırmızıydı. Sapından tomurcuk yerine doğru bir sıra ben gibi siyah noktacıklar vardı. <br />Köroğlu elmayı aldı. Elini kuşağına atıp bahçıvana üç altın verdi. Bah-çıvan içinden “Eyvah!” dedi, “Koskoca Köroğlu vere vere üç altın verdi. Bu kadarcık parayla ben Malatyaya nasıl yerleşirim?” <br />Bahçıvan bu düşüncedeyken Köroğlu: <br />-Beni seven benim gibi yapsın, dedi. <br />Bir anda binbaşılar kuşaklarının arasından keselerini çıkarttılar. Her biri ikişer üçer altın verince bahçıvanın eteği altınla doldu. Bahçıvan durur mu? Altınları aldığı gibi kulübesine döndü. Karısına muştuyu verdi. Karısı bah-çıvana kızdı: <br />-Yahu ne ahmak herifsin. Adam hemen gelir mi? Biraz oralarda oyalan. Belki birkaç altın daha yolunu bulursun. <br />Bahçıvan yeniden ayvanlı köşke seğirtti. Vardı ki Köroğlu elmayı sa-pından tutmuş, binbaşılarına gösteriyor: <br />-Ağalar, beyler! Yüzü bu elma gibi kırmızı, bu elmadaki gibi sıra benli bir yiğit tanır mısınız? <br />Bahçıvan üç-beş altın daha koparmanın aç gözlülüğüyle atıldı: <br />-Ben tanırım Köroğlu! <br />-Kim? <br />-İstanbulda, Kasapbaşının oğlu Ayvaz? <br />Köroğlu Kasapbaşının adını duyunca kızgınlıkla bağırdı: <br />-Ulan bahçıvan! Ayvazı göstermesi senden, alıp kaçırması benden. Git hazırlığını gör. <br />Bahçıvan içinden “Eyvah!” dedi.Bir yüzü ağlar, bir yüzü güler, kulübe-sine yollandı. <br />Köroğlu elmayı tepsiye bıraktı. <br />-Kasapbaşı kimdir, bilir misiniz? diye sordu. <br />- … <br />-Kasapbaşı, Lala Hüseyin Paşanın arkadaşıdır. Babam Deli Yusufun gözlerine Lala Hüseyin Paşa mil çektirdi. O sırada İstanbulun Kasapbaşı da oradaymış. Babam Deli Yusuf ona da yalvarmış. “Kasapbaşı, Paşa seni se-ver, söyle şu tayları büyütünceye dek izin versin.” demiş. Ama Kasapbaşı oralı olmamış. Şimdi fırsat düşmüşken ben ondan öcümü almaz mıyım? İstese, babamın gözlerine mil çekilmesine engel olurdu. Ben onu oğlundan ayırmaz mıyım? Ben bu dağlara barhanemi çözmüşsem, babam Deli Yusufun öcünü almak içindir. Şimdi fırsat düşmüşken Kasapbaşından öcü-mü almam gerekiyor. <br />…………………………………………………………………… <br /><br />Bahçıvan hışım gibi kulübeye girdi: <br />-Avrat, bana yol elbiselerimi hazırla, dedi. <br />-Nereye herif? <br />Bahçıvan: <br />-Dur sana bir hikâye anlatayım avrat, dedi; Maraşta zengin bir ağanın Agop adında Ermeni bir yanaşması varmış. Ağa mangala meraklısıymış. <br />-Mangala ne herif? <br />-Mangala, bir el genişliğinde iki-üç karış uzunluğunda, kalınca tahtalar-dan yapılır. Uzunlamasına iki sıra oyuk oyulur. Bu oyuklara boncuk gibi taşlar girdirilip çıkarılarak mangala oynanır. Bir oyun işte… Neyse… Ağa kısmına armağan çok gelir. Ağa kısmının sofrası açık olur. İyiliği gayet bol olur. Bu iyiliklere armağanla karşılık verilir. Ağaya da mangala hediye eder-lermiş. Ama gel görelim bizim Agop Efendi her mangalaya bir kusur bu-lurmuş. Ya tahtasına, ya taşına ya da nakışına bir kusur bulurmuş. Ağa, Agopun bu huyuna içten içe kızarmış ama Agop da haklı olurmuş. Uzatma-yalım… Ağa sürülerini çevirmiş, Maraşın Ahır Dağına yaylaya çıkmış. Güz gelince yağmurlar başlamış. Yağmurun sicim gibi yağdığı bir gün ağaya bir konuk gelmiş. Bir mangala armağan etmiş. Ağa bakmış ki mangala çok gü-zel. Hiç kusuru yok. Hemen Agopu çağırmı : <br />-Agop! <br />-Buyur Ağam! <br />-Bak bakalım, şu mangala nasıl? <br />Agop evirmiş, çevirmiş; kusur bulacak yeri yok, ama Agop da bir kusur bulacak ya… Sonunda demiş ki: <br />-Ağa mangala iyi, güzel. Ah bir de bunun taşları Aksuyla Ceyhanın ka-rıştığı yerden olacaktı ki… Bak o zaman sen bunun tadına…<br />Ağa sinirlenmiş: <br />-Kalk lan Agop, demiş. Hemen beygirine bin. Aksuyla Ceyhanın karış-tığı yerden taşları topla, gel. <br />Agop kalkmış... Yağmur sicim gibi… Hava soğuk… Vakit gece… Bey-girine binmiş, titreye titreye Ahır Dağından inmeye başlamış. Ovaya indi-ğinde gün ışımış. Bir köyün içinden geçerken Agopu tanımışlar: <br />-Agop Efendi, ulan bu yağmurda nereye böyle demişler. <br />Agop demiş ki: <br />-Ahır Dağının başında bir bok yedim, Aksuyla Ceyhanın karıştığı yere ağzımı yıkamaya gidiyorum. <br />Bahçıvanın karısı sözün nereye geleceğini merakla dinliyordu. <br />-Yahu kısa kes şu hikâyeyi. Ne oldu? Nereye gidiyorsun? <br />Bahçıvan olanları anlattı. <br />-Ben de bir bok yedim. Ağzımı yıkamaya İstanbula gidiyorum. <br />-İyi ama sen ne Ayvazı tanırsın, ne de İstanbulu gördün… <br />-Haklısın… <br />-Herif, var Köroğluna derdini anlat. O da bir adam sonunda. <br />Bahçıvan düşündü: <br />-Ben ona işin doğrusunu yolda anlatırım. İzin verirse dönerim. Vermez-se birlikte giderim. Koca Köroğluyla yola gitmişim, Tanrıdan daha ne iste-rim. <br />Alalım Köroğlundan haberi: <br />Köroğlu seyisine emretti. Kıratı Kayseri eşeği gibi boyattı. Kıratın tanı-nacağı kalmadı. Köroğlu bir kıl aba, bir kıl şalvar giydi. Beline Kirmânî kılıcını astı. Bir tarafına gürzünü bağladı. Omuzuna oniki telli, yirmidört perdeli, sedefkârî sazını astı. Kürdüvâri (Kürtvâri) bir maşlağı omzuna aldı. Keçe külahına Acemin poşusunu yedi dolam doladı, ucunu bir buçuk arşın sarkıttı. Beline Acem işi bir kuşak bağladı. Kuşağın birinci katına altın kese-sini, ikinci katına tabakasını, üçüncü katına emziğini (ağızlığını), dördüncü katına çakmağını, beşinci katına kavını, altıncı katına yılan dili eğri hançeri-ni, yedinci katına birinin üzerinde KÖROĞLU, ötekinin üzerinde ALİ ya-zılı mühürlerini koydu. Ayağına yedi körüklü çizmelerini giydi. Bıyığını aşağı doğru sarkıttı. Oldu bir Kürdoğlu. Görenler ne Kıratı, ne de Köroğlunu tanıyamazdı. <br />Köroğlu, askerlerini, binbaşılarını topladı. Kayseri eşeği gibi boyadığı Kırata bindi. Omuzundan oniki telli, yirmidört perdeli sedefkârî sazını çı-kardı. Sazla kumanda verdi: <br /> Atıma binem de gidem yabana <br /> Belki kar yağıp da yollar kapana <br /> 2/1 Beşyüz öveç tembih ettim çobana <br /> Yedirin beylere ta ben gelene <br /><br /> Atıma binen de gidem Kozana <br /> 2/2 Bir düzen vereyim yoldan azana <br /> Altmış okka pirinç güccük kazana <br /> Yedirin beylere ta ben gelene <br /><br /> Tokat kervanından aldım bakırı <br /> İncitmeyin fukarayı fakiri <br /> 2/3 Tuna seli gibi boz arakıyı <br /> İçirin beylere ta ben gelene <br /><br /> Bizim vatanımız Çamlıbel dağı <br /> Tuluk tuluk gelsin Helete yağı <br /> 2/4 Askerime yetmez Besninin bağı <br /> Yedirin beylere ta ben gelene <br /><br /> Deli Yusuf Köroğlunun babası <br /> Durağımız Çamlıbelin tepesi <br /> 2/5 Kırat kırat gelsin kıraç arpası <br /> Yedirin atlara ta ben gelene <br />Deyip bağladı. <br /><br />Devam Edecek...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-5929524306419742563?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-65838321531740357442010-05-03T00:34:00.000-07:002010-05-22T00:36:35.593-07:00İrşad <br /><br />Hasan Basri Tapdık Baba<br /><br />Futulüt-ı Mekiyye’nin başındaki beyt: <br />“El-abdü Rabbün ve’r-Rabbü abdün” itibkıyle min haysü-l hakika Allah’dır ki esma ve sıfatıyle mutecellidir. Bu alem-i kesret onun esma ve sıfatının mezahiridir. Kul dahi bir mazhardır. Kulun mir’at-ı vücüdunda zuhur eyleyen tecelli itibariyle Rabb’dır ve Rabb da, bu vücud-ı mukayyedden zuhur eylediği haysiyetden Abddır. <br />Beyt: <br />Hayat-ı cavidanı şeyh-i kamilden sual etdim. <br />Ölmeden önce ölmekdir, deyince intikal etdim. <br /><br />Görmeyince hüsnünü imana gelmez şıkın <br />Yüz peyamber cem’ olup gösterse yüzbin mucizat<br /> <br />Ayan etmiş iken cna cem1in cümle eşyada <br />Hayalata kapılmış bir takım gafiller, hülyada<br /> <br />Makam-ı hazretü’l-cem’: Hak batın, halk zhir demek- din Hak batın, halk zahir demek, yani o halk ki zatın ilininde batın olmuşdu ve ilm-i ilahide mahfuz olmuşdu. O ilmde olan esmayı, Hak kendi vücüdiyle izhar edüp, kendi hükmünü esmaya nisbet eylediğinden esma zahit, zat batın oldu. Bu halde gören, işiten, söyleyen halkdır, lakin Hak ile. Nitekim cem’ de gören, işiten, söyleyen Hak’dır, lakin abdın kavasıyle. Bu makamda Hak kulun kuvası olup kulun hayatı Hak ile, sem’i Hak ile ve basan Hak iledir. Bir kimse ki Hak ile işitip görür elbetde o kimsenin sem’i basarı ve ilmi kuvvetli olur. Bu makam sahipleri her neye nazar ederlerse zahirde nazarları halka ise de, batında Hak’a olduğu şübhesizdir. <br />Bu makam sahiplerine “mukarrebin” de derler. Bu makamdan aşağı bulunanları bunlara nisbet seyyiedir. Mazhar-ı sırr olmak vakıf-ı kelam olmaya mütevakkıftır. Adem bir isimdir. Üç harf iledir. Adem, bu üç had, halet-i cem’de bir ismi isbat ederler. Nokta-i farkda ayrıdırlar. Cem etdiğinde adem okunur. Tefrik etdiğinde “elif, dal, mim” okunur. Tek- sir eder, el-farku bila Cem’, ve’l cem’u bila fark, el-cem’u mada’l-fark “kavl’ Cüneyd-i Bağdadi”. Bu noktaya vusul, feyz ve ta’lim ve irşad ile tay olunur. Adem sırr-ı belde-i emindir. Ve kalb dahi bu kişver-i şahinin kürsüsüdür. Noktasıdır beytullahdır. Vicud-i adem Hak, Muhammed, Ali ve vakfının meydanıdır. Hak. Muhammed, Ali’yi bilmek Ievh-i vücüd-i ademi, nefsi bilmeğe ve görmeğe mııvaffak olmayı gösteren açık bir delildir. Vücüdu görmek için ayna lazımdır sırrı, candadır. Can vücüddadır. Can ulvi, cism süflidir. İnsan cemi-i küldür. Mecmu’a-i kainatdır. Kalb, beytullahdır. Cismi, can sırra irsal eder. Vücud rehberdir. Can mürşiddir. Vücüd mes’ül-i ahkam-ı nübüvvetdir. Can, hasıl-ı esrar-ı velayetdir. Nübüvvet şeriatdır. Velayet tarikatdır. Rabıtaları marifetdir. Sırrları hakikatdir. Cism ile can beyninde rabıta yoksa, hakikat yokdur. Şeri’atla, hakikat ittihadd-ı ma’rifetdir. Şeriat Muhammeddir. Tarikat Alidir. Marifet Kur’ andır. Hakikat sırr-ı mübhemdir. Kesb-i marifet şeriatdır, tarikat ilmini Öğrenmeye tevakkuf eder. Tılsım-ı a’zam musha-i kübradır. Vefk-i müsellesdir. Vefk-i müselles belde-i emindedir. Belde-i emin mevcüd-i Vücüd-i Ademdir. Vücüd-i Adem ümmü’l kitabdır, dershane-i irfandır, mahall-i feyzdir. Feyz mucib-i kemAl, Mir’atı cemAldir. Ve tavaf-ı beytullah farzdır. Maksad-ı tavAf eserden mü’essire tevecüh ve vüsuldur, cisman-ı rühaniye delildir. Zahit nişan-ı batındır. Kıble Nokta-i te’ayyün içindir. Kalb-i mü’min beyt-i Hak’dır, hacc-ı ekber ondadır. Kabe, muharebe-i bi’l-küffftr feth olundu. Kalb, mücahede-i bi’n-nefs feth olunur. Şeriat abidden mabüda yol açar, fetihdir. Tarikat yolu ma’buddan abde irca’ eder hatemdir. Ma’rifet uzaklığı yaklaştırır. Cisimden rüha yol açar. <br />Hadis-i şerifde cenab-ı peygamber efendimiz buyurur ki: <br />“Şeria’t kavlimdir, tarikat fi’limdir. Hakikat halimdir, ma’rifet sermayemdir.<br />Hakikat Hakk’a giden mihirdir. Şeriat ibadet-i cismi, namazı talim eder. Tarikat ibadet-i ruhu, niyazı tMim eder. Şeıüt iman-’ gaybi “ilme’l yaldu”. Tarikat iman-t şuhüdi “ayne’l-yakin” isbat eder. Şeriat, mücib-i eaıni’dir, maldm-ı nübüvvetdir. Sadr-ı Ahmed’dir, Tarikat meydan-t mürşiddir, sahne-yi velayetdir. Arş-ı tecelli-i ahaddır. Camide fatiha okunarak el yüze sürülür. Huzür-i mürşidde fatiha yüz yüze gelmektir. Ehl-i şeriat “eş-Şeriat-t akval-i” ile anıildir, Ehl-i tank “et-tanikarü ef’Mi” ile amildir. Zahir ceseddir, batm ruhdur. İbadet-i şer’i zahir-ı vazife-i ceseddir. İbadet-i tarik-i Batıni gıda-i rühdur. İbadet-i şer’i lazıme-i şeriatdır. Niyaz-ı tarıki bir lutf-i biat, Secde şükür, mirac dilve-i vuslatdzr. Şeriat alem-i nasüt, tarikat alem-i meleküt, marifet alem-i ceberüt, hakikat alem-i lahutdur. Alem-i ceberüt sırr-ı Cibril, Akl-ı Muhammediye, delil-i mftvera-i sırr-ı Muhammedi, Şan-t velidir. <br />Cami eda-yı salat-ı şer’i için mecma-ı kaffe-i mü’mindir. Huzür-ı mürşid, meydan-t niy5z ve şiyn-ı vahdet için “zaviye” mahall-i icrd-i ibdet-i zahiri camidir.” Makam-ı icrft-i tarık ve erkan “huzür-i ve mürşiddir.” Feth-i mekke, “remz-i feth-i mutlaktır.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6583832153174035744?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-62927982069238269102010-05-02T00:36:00.000-07:002010-05-22T00:39:33.110-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S_eKCamO2UI/AAAAAAAABpg/9owUilTicn0/s1600/Okunacak+Kitap.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 278px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473995646196177218" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S_eKCamO2UI/AAAAAAAABpg/9owUilTicn0/s400/Okunacak+Kitap.jpg" /></a><br /><br /><br /><br />İslam, dindir!<br /><br />Tarif edecek olursak: ferdi ve ictimai yanı bulunan, fikir ve tatbikat açsından sistemleşmiş olan, inananlara bir yaşama tarzı sunan, onları belli bir dünya görüşü etrafında toplayan bir kurumdur.<br />Din vicdanlarda kök salan ulu çınardır. Nurettin Topçudan şu ifadeler önemli. “Dini irade bizi sonsuz kudretin iradesine iştirak ettiriyor. Dinde kurtuluşun, selametin ve İslam’ın asıl manası budur.<br />Düşüncede ilahi olan nedir?<br />Tanrısal yapı acaba sonlu akıla girdiğin de hangi formatı taşır 1948’ler de yayınlanan bu kitap o yıllardan zamanımıza ışıklar saçıyor.<br />Bu kitapta diğer kitaplar gibi okunmadı!<br />Mevzu yüreğimi dağlıyor ne olacak bu milletin hali ve yarınları.<br />Akıl kitap diye beklerken incir çekirdeğini doldurmaya çabalayan kültür divanelerini tamunun harlı ateşine havale ediyorum. Cahillerden zerre bile kalmasın!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6292798206923826910?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-13411772525530688602010-04-07T02:34:00.000-07:002010-04-17T02:35:21.743-07:00MERHABA<br /><br />Bahar çılgınlığını yaşayan Maraş semalarında kırlangıçların avazı bitip bilmek bilmiyor. Cihetsiz serçe seslerine kırlangıçların avazı karışmış durumda.<br />Yavşan karlı, Milcan puslu, erik ağaçları bademler bembeyaz düşler ülkesindeki gibi. Güneş Maraş’a biraz daha yaklaşıyor. <br />Geceler daha soğuk.<br />Kuytularda büyük ülkelerin fısıltıları duyuluyor. Kızıl Elma düşü parlıyor zifiri karanlıklarda. Devlet nasıl kutsal bu hep hatırda. Devlet olmak Maraş’ta devletle yaşamak bilene ne saadet!<br />Ötüken diyarıdır Maraş!<br />Gök gözlü Bozkurtların sesleri duyulur Milcan’ın yamaçlarında, tuğlar çekilmiş, kulaklar o kutlu muştuda, kancık katır sidiğinden suyu verilmiş Zülfikar elde, parola tekrarı yapılır sarayaltında.<br />Şah’ın adı düşünce gönüllere, başlar yükselir, ufuklarda üç hilal dalgalanır. Akacak kan durmayacaktır damarda, dertler toplanır, zincirlerle yürür divaneler ne tasa ne gam! <br />Bekle Roma, Haydar’ın duasıyla geleceğiz oraya üç hilali dikeceğiz meydana hu çekip yeri göğü inleteceğiz. <br />Derdiniz aşkınız olsun!<br />Çileler yaksın varlığınızı dağlansın özünüz!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-1341177252553068860?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-25953722138740669422010-04-05T02:23:00.000-07:002010-04-17T02:32:11.595-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S8l-71vY_2I/AAAAAAAABpI/Zt5g3ADXNlQ/s1600/%C5%9Fahmeran1.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 268px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461035589666668386" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S8l-71vY_2I/AAAAAAAABpI/Zt5g3ADXNlQ/s400/%C5%9Fahmeran1.JPG" /></a><br /><br />KİTAP TANITIM VE ELEŞTİRİ<br /><br />Birgül Büyükçapar<br /><br />Yazar, şair Ali Büyükçapar’ın yeni seri” Şahmeran” edebiyat dünyasına cemre gibi düştü. Bir cemre vakti okuruyla buluşan eser doksun dokuz şiirden oluşuyor. Şahmeran:<br />Kapak resminde Şahmeran’la tanışıyor okur. Ortadoğu ve madolu Halk inancında başı insan, gövdesi ejderha şeklinde olduğu düşünülen yılanların kral. Kubbealtı Lügati de şunları söylüyor: yılanların kralı.<br />Temennimiz de eserin kitapların şahı olması yönünde.<br />Şiir kitaplarında alışık olduğumuz bir gelenek bu kitapta yerini farklı bir kapağa bırakmış. Arka kapakta şiir yerine bir nesir bizlere sunulmuş. Bence nesir yerine bir şiir sunulsa daha güzel olurdu. Kitapta yer alan şiirlerden dizeler seçilebilirdi mesela.<br />Şairin bir fotoğrafı arka kapakta bizleri selamlıyor. Arka kapaktaki taşlar üzerine yapılmış minyatürler dikkatleri çekiyor. Şairin, can yoldaşı Hasan Aksüt’e itafen yazmış eseri. İlk şiir kitabı malabodi otuz üç şiirden oluşurken şahmeran doksan dokuz şiirden oluşuyor. Beş bülümden oluşan eserde ilk bölüm menekşe ilahiler adı altında.<br />Son dönem şiirinde imge ve imgelerimde medeniyet ve düşünce bağlamlı bakışta bir yoksulluk var. Menekşe, diğer şairlerimizde karşımıza sık çıkmaz, gül ilahisi şiiriyle bizleri karşılayan şair nergisten, erguvandan, turunçtan, nardan, leylaktan haberler veriyor.<br />Gül imgesi vurgulu bir biçimde karşımıza akarken diğer şairlerimizde menekşe pek yer almaz. Onlar, geleneksel ruhtan beslenmelerini sürdürürken modern ve yeni bir şiirde karşımıza çıkıyor. Aynı gelecekten yetişin kimi şairlerin bu ruhtan uzaklaştıkları bilinen bir gerkektir.<br /><br />Suda sümbülün aksi dolgalanıyor.<br />Fısıltılar yükseliyor nergis satan çarşılarda.<br />Biliyorum onların hatırında züleyha. (5.6)<br /><br />Nergis satılan çarşılarda züleyha’nın fısıltılarla yükselmesi tembih sanatına güzel bir örnek olmuş. Şair, telmihlere sıkça yer vermiş şiirlerinde:<br /><br />Zehra’nın otağı güldü<br />Hasan Hüseyin tomurcuk güldü (sh. 23)<br /><br />Kaygılarını bulunca idris’in<br />Erdim sırırına aynaların. (sh.9)<br /><br />Leyla çağırıyor kutulara<br />Ben senin Mecnunun. (sh.17)<br /><br />Yakub’un düşlerinden avuçlarına akar. (sh. 48)<br /><br />Stü kesilen Meryem<br />İsa’nın gülücüklerinden endişeli (sh.50)<br /><br />Yunus terk etmedi denizi<br />Yüreklerimiz umman (sh.69)<br /><br />Cemrelerin düşmesiyle okuruyla buluşan eserdi nergis, menekşe, ıtır, leylak, reyhan, nurçiçeği karşılar bizleri.<br /><br />Ellerim dolu nergis, reyhan, ıtır<br />Cemreleri getirdin ıssızlardan yüreğimiz baharı.<br /><br />Sen leylak takmışsın saçlarına<br />Dudaklarım leylak, sabırım menekşe. (sh.16)<br /><br />Yeuşalım kızları, dikenler içinde zanbaktı<br />Hele narçiçeğim. (sh. 8)<br /><br />“Şiir, okuma çalışmalarımın gözbebeği irfan dünyamın can suyudur” diyor Ali Büyükçapar.<br /><br />“Çağırdın sana gelen ilk ben oldum<br />Zeytin yeşili rüzgarımdan sana kanat çırptım<br />Gökkuşakları hürmetine<br />Çağlayan ırmaklar, eriyen kar aşkına<br />Dağla ki bu onulmaz yaramı ki sana muhtacım.” (sh.7)<br /><br />Şair, Nergis ilahisi şiiriyle bizi bir başka yöne çeker. Rüzgarın zeytin yeşili olması, çağlayan, ırmaklar eriyen kar aşkına ona seslenilmesi şiir iklimine çağırır bizleri.<br />“Öksüzüm<br />Hem de yetim<br />Kaç kapı örtüldü yüzüme<br />Eşiğinde geçti baharım<br />Ayvam, turuncun narım<br />Ben bil ki sana muhtacım” (sh. 17)<br /><br />İkinci bölümde Hacı Bektaşın laleleri sunulur okura.<br />“Edip erkanla girdi yola<br />Aynada gördü pirlerin düşünü<br />Yüreği moral sıçrar kayalara<br />Boynumda eleyim sağma kolye<br />Kulağında şeriat küpesi<br />Elleri toplarken gör laleler” ( sh. 22)<br /><br />Şairlerin isimlerindeki farklılık kendisini ayan beyan belli ediyor: Geyikli Baba, Barak Baba, Abdal Musa Sarı Saltuk, Abdal Murat…<br /><br />Üçüncü Bölümde tabyalar karşılıyor bizleri: Kiremit Tabya, Uzun Ahmet Tabyası, Sivişli Tabyası Dolangez tabyası, Tay Tabyası. Ehali Tabyası, Aziziye Tabyası… Tabya imgesi coşkudur. Barutun geniz yakan kokusu atalarımızın alışkın aldığı bir koku. Şair de bize bu hatırlatıyor.<br />“Barut kokusu genzimizi yakarken<br />Sancak-ı şerif çıktı tabyadan<br />Ellerimiz binlerce laleler taşır bu gün<br />Bahar gelmeye görsün<br />Aziziye senlenir taprağa düştüğümüz yerde” (sh. 40)<br /><br />“Çektik kınından besmeleyle<br />Zülfikar’ı<br />Atımız şahbaz<br />Naramız hayrat<br />Türkülerimiz Dadaloğlu “(sh. 30)<br />Dördüncü bölümde Tufan söyleviyle seslenir şair<br />“Yavuklum ateşinde dağladın onulmaz yaramı<br />Sözlerin alır götürür eşiğine sultanım<br />Kulunum<br />Azat etme bayramdan beni<br />Göz günleri ikindilerimi ısıtmaz<br />Şimdi denizini yitirmiş yunus’un” (sh. 45)<br /><br />Eserin en uzun şiirini okurken bir çok imge tekrar karşımıza çıkar. Sevgiyi, çiçekleri, baharı, ırmakları, ceylanları, imleyen imgelerin birçoğunu burada görürüz.<br />Beşinci bölümde Milcan’da kar fırtınası başlıyor. Bu bölüm farklı ithafların olduğu, insani temaların hatıralar ışığında kendini aydınlattığı bir bölüm, örneğin bir bir heykel tıraş olan İlhan Koman şairin dilinde şöyle anlatır:<br />“Akdeniz ürpertisi bakışlarında<br />Açar badem ağaçları<br />Bazlaklar söyler denizkızları<br />Sonsuz ağıtlar ülkesinde”<br />Bilindiği gibi İlhan Koman ilhamının Akdeniz uygarlıklarından alan bir sanatçıydı. 13 kadar şiirin ithafla verildiği bu bölüm özlem gerginlik, umut, ürperti gibi duygularla okurum kuşatıyor. Bazen de okurda derin, anlaşılmaz duygu sağanakları oluşturuyor. Son Rus Çarı’nın boş belerini Anna Poloma’yı ülkemizde kim bilir?<br />Baharla birlikte menekşelerin, dağ nergislerinin yeşerdiği Maraş’ta yazar kırlangıç seslerini de yanına olarak bizleri edebiyatın sonsuz ülkesine çağırıyor. Adalet Ağaoğlu gibi “Hadi gidelim” deriz ki bu göksel şölene katılma bahtiyarlığına ulaşabiliriz.<br />Kutlar, eserlerin yazara bereket, mutluluk getirmesini dileyerek sizleri bu kitapla baş başa bırakıyorum.<br /><br />Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-2595372213874066942?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-10475702564918165792010-04-04T02:32:00.000-07:002010-04-17T02:33:39.543-07:00TUFAN SÖYLEVİ <br /><br />Güneş kirpiklerinden düşen siyah karanfil. <br />Gökyüzü humanın ıssızlığında. <br />Kaf dağlarında sabaklarını okuyan sübyanlar öksüz, <br />Dillerimizde virdin vira Bismillah. <br /><br />Her seher senin gök kuşaklarına çarpar, <br />Aşkın kutlu say/alarmı sünneti gözlerinde okuruz, <br />Ankebut örerken ağını hülyamıza, <br />Kadehlerimizde kızılcıklar vardı. <br />Dönmek istemiyorum maviliklere, <br />Kumsallar adını bile hatırlamadığım, <br />İssız iklimlerde kaldı. <br /><br />Ayak izlerimi silsin sevda meltemleri. <br />Martılar dönsün dursun denize girdiğim kuytularda. <br />Nevruzan gelsin, <br />Göğsünde gözyaşı ile ıslattığı nergisleri, <br />Öpülesi dudakları, <br />Gözlerinde Tur-u Sina’nın yankısı. <br /><br />Bozamam yemin imi, <br />Üstümde kat kat hüzün, <br />Terk ettim dağlara ağmayı. <br />Testimi kırmış baharları unutmuşum. <br /><br />Seni andım! Düşlerimin albasınnda. <br />Göklerin maviliği suların serinliğinde, <br />Bir çocuk ağladı rüyasına girdin diye, <br />Zeytin ağaçları, anamaslar, erguvan, <br />Ötelere tırmanan sarmaşıklar, hanını elleri, <br />Sabahın mahmurluğuna söylenen şarkılar. <br /><br />Ah! Gözyaşlarımın çağlayanı, <br />Ardın sıra söylediğim bozlaklar, <br />Döndü de dillerime dolaştı. <br />Gözüm kapalı. <br />Başımın üstünde kurşundan güvercinler, <br />Ellerin narin bakışların uçarı, <br />Benimse dudaklarımda elif 1am mim. <br />Kalbimde Cebrail’in mührü, <br />Yanı başımda senin sıcaklığın, <br />Ama adın nerede senin. <br />Ya avuçlarımızda yeşerttiğimiz bahar, <br />Dağların deli fırtına ları durursa, <br />Gökler dürülür. <br />Nilüferim! <br />Gelecek baharımın nazlısı, <br />Salınırsın sarp yamaçlara, <br />Güneş lekeleri gölgelerimi yutar, <br />Ayak izleri çoğalır sokaklarda, <br />Birden kırlangıçların çığlıkları, <br />Karanfilleri tutar.<br /> <br />Irmaklardan geçerim yankısıyla dağdaki vaizin. <br />Efendim! Cemrelerimin muştusu. <br />Ayaklarımda çamuru Nil’in, <br />Dün biter, zaman kalır, <br />Saatimin kumlarını sayarım.<br /> <br />Ceylanlar çoğalır düşlerinde. <br />İçimden beyaz atlar geçer, <br />Adını topraklara karışır, güz biter. <br />Ağaç kıvrılır yağmurlarda, <br />Ay biraz daha yaklaşır soluğumuz tutulur. <br /><br />Şimşek parlar, savrulur alem, <br />Yıldızlar elemleri taşır ötelerden. <br />Islanır sokaklar, iğde kokulu yollar. <br />Üveyikler sıçrar kayalıklara, <br />Zeytin refref ve attın, <br />Sevgilim! Uzak mı yeryüzü sürgünüm?<br /> <br />Maviliklerini et göğün, <br />Hoyratça savur, dağla yüreğimi. <br />Ah! Nasıl söyleyeyim yağmurların beni ıslattığını. <br />Kitaplarımı aşkı anını denizleri, <br />Yeruşalim kızları! Siz ancak siz, <br />Seversiniz peygamber çiçeğini.<br /> <br />Nar tanelerinde yaşadığım kıyameti, <br />Anneler yaşar ikindilerde, <br />Sesler toplanır sakaklardan, <br />Çocuklar kaybolur karanlıklarda. <br /><br />Güneş yaklaşınca gözlerine, <br />Dudaklarında aşk öpücükleri, <br />Dost martılar, ağılarımı siz yakın olmaz mı? <br />Uçurumun adı Nemrut, <br />Deli taylar koşar güneşe, <br />Bir yanım Gülşen sunağımda sen.<br /> <br />Kabul er baharımı, <br />Deşen cemremi, göveren sümbülümü, <br />Odama giren ışık, <br />Seslerin fısıltısında Mikail, <br />Binlerce kelebekle savurur Meme beni. <br />Anacağım seni, kınalı ellerini, <br />Göz!erinde sürmeler dilinde aşk.<br /><br />Yavuklum ateşinde dağladım onulmaz yaramı, <br />Sözlerin alır götürür eşiğine sultanın. <br />Kulunum azat etme bayramda beni, <br />Güz güneşleri ikindilerimi ısıtmaz. <br />Şimdi denizini yitirmiş Yunus’um, <br />Kıyısında ummanların, <br />Hırkamda gül motifleri yok. <br />Sözlerim uçarı esrük, <br />Kutlu kitaptan yordum düşümü, <br />Nigar’ım! <br />Kimsesiz geldim otağına <br />Varlığına taşıyan gövdem habersiz. <br />Islandım karanlığında gecenin: <br />Söyleyin yağmurlar niçin sustunuz? <br />Dağlarda veda, yeşile veda, <br />Sana ey aşkımın sanemi, <br />Sana da mı veda?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-1047570256491816579?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-52143456346208473662010-04-03T02:37:00.000-07:002010-04-17T02:40:25.056-07:002. BÖLÜM<br />AYVAZ HİKÂYESİ<br /><br /><br /><br />(Burada “AYVAZ KOLU”na başlıyoruz. Köroğlu hikâyesinde Ayvaz; yakışıklılığın, bağlılığın, baba-oğul sevgisinin simgesidir. Köroğlu Ayvazı alıp kaçırmakla, Kasapbaşından Deli Yusufun öcünü alır. Ama Ayvazı öl-dürmez. Ona öz oğlu gibi davranır.) <br /><br />Meddahımız masanın üzerine atılan sandalyesine oturarak kahvedeki dinleyiceri süzdü. Omuzana bir havlu atıp, eline kimi zaman kılıç misâli, kimi zaman saz misâli tuttuğu sopasını aldıktan sonra turna destanıyla hi-kâyesine başladı:<br />Hak, Haak! <br />Turnam sökün etti Göksun Gölünden <br />Uçun gedin Pazarcıktır yolunuz <br />Tekir dağı, Ahır Dağı konalga <br />Korkarsınız arda kalman yalınız. <br /><br />Yaşa telli turnam sen binler yaşa <br />Çatal koruluktan yolunuz aşa <br />Uğramadan geçmen koca Maraşa <br />Hublara bergüzar kalsın teliniz. <br /><br />Maraştan beride Devrent dağları <br />Hoş açılır Çibekirin bağları <br />Yavru şahan besler Kilis Beyleri <br />Geçer iken hüsgüt olsun diliniz. <br /><br />Uğramadan geçmen goca Kilisi <br />Halep derler şehirlerin ulusu <br />Gayet zalım derler Halep valisi <br />Ordan öte açık getsin gözünüz. <br /><br />Hamalı dolabı kurmuş asıya <br />Hamıs derler evliyalar hası ya <br />Bir çift avcı oturmuşlar pusuya <br />Bir fendinen yoldurursuz teliniz. <br /><br />Katarınız sıralansın yollarda <br />Çifte gözcü bulundurun yollarda <br />Avcılar oturur yüce dağlarda <br />Gafil olman gözetleyin yolunuz. <br /><br />Neyik derler güzellerin vatanı <br />Gök meydan derler de Şamın sağ yanı <br />Kadife pazarı, Paşanın Hanı <br />Kırkları da gidip görün hepiniz. <br /><br /><br /> Turna destanını bitirdikten sonra kahveci Şoför Şeriften bir çay istedi:<br />-Oğlum Şerif bir çay ver de boğazımızı yağlayalım!<br />Kahvecinin getirdiği çaydan bir iki yudum aldıktan sonra dinleyicilerini büyülercesine şiirli bir giriş yaptı:<br /><br /> Dinleyin methedem erlerin başın <br /> Nice kalelere atardı taşın <br /> Kim kesti ejderhâ gibi koç devin başın? <br /> İsmi kaldı cihâne sır ile sırdır hey! <br /><br /> Tut için ruhsatım vardır <br /> Bâki kalmaz bu devr-i eyyam <br /> Ne gül vardı, ne bülbül vardı, ne de serencam <br /> Eski çeşmim var iken deryâlarda hey! <br /><br /> Deryâlar deryâlanmasın <br /> Birde vaay, ikide vaay, üçte vay! <br /> Bir derde müptelâyım ki <br /> Desem vaay, demesem vay! <br />-Diyelim mi?<br />(Dinleyiciler hep bir ağızdan):<br />-Diyeliiim!<br />-Hay haaay!<br />Meddahımız çayından bir yudum daha aldıktan sonra Ayvaz koluna baş-ladı:<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-5214345634620847366?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-81798310225968427952010-04-02T02:35:00.000-07:002010-04-17T02:37:06.701-07:00İrşad<br /><br />Makam-ı tevhidin dördüncüsü makam-ı cem dir. Bu makamda salik Hakk’a kuva olup kuvasında Hak zahir olup kendisi batın olur. “İnnallahe basirün bi’l-ibad” ayet-i kerimesiyle eşya Hak’da batın olur. Eşya denilen vuver-i ekvandır. Suver-i ekvan ise gözlerini kapadığın vakit bu eşyanın suretleri insanın zihninde batın olduğu gibi makam-ı Cemde dahi eşya İlmi İlahi’de batın olur ve zatullah zuhür eder, salik her ne ahkam zahir olursa Hakk’a isnad eder. Bu ahkama ahkam-ı İllahiyye tesmiye olunur. Bu makamda salik kesret-i eşyada mahcubdur. Bu kesret nedir, diye sual olunursa, cevab vermekden acizdir. Ehl-i hakikat saliki bu makamda durdurmaz. Zira hakkikade makam değildir. Bu hal-i istiğrakdan ibaretdir. Mecnun’un Leyla benim, benden gayrı Leyla mı var dediği gibi. Makam-ı cemde eşyanın batın oluşuna bir misal bir odada bir direk olsa sabah güneşi o direğe vurdukda bir gölge çıkar. İşte o gölge mahlükdur. O gölgeyi güneşin tuluu izhar etti. Bir müddet sonra güneş yukarı çıktıkda ve zeval vaktinde o gölgenin eseri kalmayıp direk baki kaldığı gibi salike de şuhudi zevk sebebi ile hak kelamiyle zahiri oldukta eşya zatı hak’da batın olur. Gölgenin batın olduğu gibi. Gölgenin vücud-i haricisi olmayıp ancak gözde bir karaltı görülüp belki vücud-i zıllisi gibi. Halkın dahil vücud-i hakikisi olmayıp yalnız ilimde bir şey olup haricide asla vücudu yokdur. Yalnız gölgenin inkar kabil olmadiğı gibi hakkın dahi inkar kabil olamaz. Belki halk denilen hakkın ismi zahirinin hükmüdür. Mutlak tecelliyat esmadan ibarettir. Vücud haricisi yoktur. <br />Fetuhat-ı Mekiyye nin başındaki beyt:<br />“El-abdü rabbün ve’r-rabbü abudün” itibariyle min haysü- hakika Allah’dır ki esma ve sıfatıyle muttecellidir. Bu ale-i kesret onun esma ve sıfatının mezahiridir. Kul dahi bir mazhardır. Kulun mir’at-ı vücududa zuhur eyleyen tecelli itibariyle Rabb’dır ve Rabb da, bu vücud-ı mukayyedden zuhur eylediği haysiyetden Abdır.<br />Beyt:<br />Hayat-ı Cavidanı şeyh-i kamilden sual etdim.<br />Ölmeden önce ölmekdir, deyince intikal etdim.<br /><br />Görmeyince hüsnünü imana gelmez aşıkın<br />Yüz peyamber cem’olup gösterse yüzbin mucizat<br /><br />Ayan etmiş iken cana cemalin cümle eşyada hayalata kapılmış bir takım gofiller, hülyada<br />Makam-ı hazretü’l-cem’: Hak batın, halk zahir demekdir. Hak batın, halk zahir demek, yani o halk ki zatın ilminde batın olmuşdu ve ilm-i ilahide mahfuz olmuşdu. O ilmde olan esmayı, Hak kendi vücudiyle izhar edüp, kendi hükmünü esmaya nisbet eylediğinden esma zahir, zat batın oldu. bu halde gören, işiten söyleyen halkdır, lakin Hak ile. Nitekim cem’de gören, işiten, söyleyen Hak’dır, lakin abdın kavasıyle. Bu makamda hak kulun kuvası olup kulun hayatı hak ile, semi’i Hak ile ve basarı Hak iledir. Bir kimse ki hak ile işitip görür elbetde o kimsenin sem’i basarı ve ilmi kuvvetli olur. Bu makam sahipleri her neye nazar ederlerse zahirde nazarları halka ise de, batında Hak’a olduğu şübhesizdir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8179831022596842795?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-60713324929688571132010-04-01T02:27:00.000-07:002010-04-17T02:30:20.461-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S8l_YVBsDzI/AAAAAAAABpQ/4r2hZWuTn1o/s1600/OKUNACAK+K%C4%B0TAP.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 275px; FLOAT: left; HEIGHT: 366px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461036079101251378" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S8l_YVBsDzI/AAAAAAAABpQ/4r2hZWuTn1o/s400/OKUNACAK+K%C4%B0TAP.jpg" /></a><br />YAKIN ÇAĞDA KAHRAMANMARAŞ<br /><br />Yaklaşık dört bin yıldır insanlara ev sahipliği yapan Maraş coğrafyasının sosyokültürel yapısı her vakit insanların ilgisini çeker.<br />Maraşlı nasıl bir insandır?<br />İnsani özelliklere bu coğrafya nasıl şekil vermekte sonuçta bizleri neler beklemektedir? Sosyal olaylara yaklaşım biçimlerinde bu sırrın ip uçları bulunabilir hayatın olgularına verilen tepkiler insan fıtratının doğal sonucudur oradan hareketle tiplemelere ulaşabiliriz.<br />Tarihi bütünlüğüne baktığımızda Maraş’ta şu özellikler hep karşımıza çıkıyor: özgür, bireyci, idealist, zor şartlarda mükemmel uyum kabiliyeti, maceracı ruh hali, varlıktan geçme becerisi, ütopik düşünce zenginliği, kararlılık.<br />Peki bu tavırlar nasıl oluştu?<br />Maraş tarihi bilinirse bu özelliklerin beyliklere devlete, hakimiyet alanına nüfusta ne kadar önemli olduğu görülebilir. Prof. Dr. Ahmet Eycil tarafından hazırlanan kitap kronolojik olarak bizi aydınlatmaktadır.<br />Cumhuriyet’in kazanımları için Maraş’a bakmak, hırçın Maraşlının nelere kadir olduğunu görmekte bu kitabın önemli olduğunu düşünüyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6071332492968857113?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-34154373169831310722010-03-08T00:28:00.000-08:002010-03-20T00:30:09.051-07:00Merhaba!<br /><br />“Şahmeran” kitabımın muştusuyla sizleri selamlıyorum. Yeni bir evladım oldu. Kendimden, bende olandan, okuyup yazdıklarımdan belki de canımdan, irfanımdan damıttıklarımı sizlere sundum. Şahmeran’ım emaneti sizlere!<br />Cemreler düşüyor!<br />Alem, yeni bir alem bu demlerde. Durağan Tanrı anlayışının varlığımızda oluşturduğu sıkleti dağıtmak için yeni her dem diri bir Tanrı fikri üzerinden Ontolojiyi tanımlamamız gerekiyor. Büyük ülkülerin taşıyıcısı olan Türk Milleti’ni durağan kader zindanlarına mahkum etmeye kimsenin hakkı yok. Hayır! Hiçbirşey yazılıp bitmemiş, kader kaleminin mürekkebi kurumamıştır. Kendi cüce akıllarıyla Tanrı’nın yapıp ettiklerini sınırlandıranlar, Türk Milleti’ne ihanet ediyorlar!<br />Demokrasi aşısı, Anadolu’nun cansuyudur.<br />Karlı Tanrı Dağları’nın gövşen gözlü Bozkurtları, romanın meydanına üç hilali dikmedikten sonra hayatın ne manası olur ki?<br />Çileniz artsın. Acınız yüreklerinizi dağlayıp Kürşadların naraları alemleri sarssın!<br />Tamunun ateşi yaksın, dağlasın!<br /><br />Gök girsin, kızıl çıksın!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3415437316983131072?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-55418100799251607992010-03-07T00:30:00.000-08:002010-03-20T00:33:44.206-07:00TURUNÇ İLAHİSİ <br /><br />Gözlerim cennetimin yolu. <br />Buruğunla dirilir ruhum, <br />Dağla boynumu ateşsiz. <br /><br />Duamda sen; güneşin ışıltır günümü, <br />Zünnarı doladım belime,<br />Dilim kelime kalesi, <br />Harflerim sarhoş esrük. <br /><br />Neyleyim baharı sensiz,<br />Eleğim sağmalarda bin bir renk, <br />Mavi turunç yeşil al. <br />Kadehimde ab-ı hayat. <br /><br />Seherlere uyanan gözlerimde umut, <br />Sokaklara dağılmış hüzün, <br />Pirim ayak izlerinde gönlüm. <br /><br />Dağı hiçliğin kabusunu. <br />Merhamet ırmağında yu düşlerimi. <br />Sana sunduğum demetimi kabul et. <br />Bir çiçek olsun sözlerim, <br />Merhamet merhamet ey Şahım!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-5541810079925160799?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-9007673753589737182010-03-06T00:34:00.000-08:002010-03-20T01:38:14.604-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S6SJSxbolPI/AAAAAAAABo4/SuW6qK30J6k/s1600-h/absehmeran.JPG"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 257px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450632404625036530" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S6SJSxbolPI/AAAAAAAABo4/SuW6qK30J6k/s400/absehmeran.JPG" /></a><br />Röportaj<br /><br />ŞAHMERAN CEMRELERLE TEKRAR DOĞDU<br /><br />Bülent Işık : Merhaba, nasılsınız? Şahmeran kitabı hayırlı olsun.<br />Ali Büyükçapar : Merhaba, teşekkür ederim. Kitabım yayınlandı, ilginize teşekkür ederim. Şahmeran, cemrelerle birlikte doğdu. 2010 yılını yeni kitapla girdim. Onun övüncüyle nice kasvetlerimi dağıttım.<br /><br />Bülent Işık : Şiir serüveni nasıl başladı?<br />Ali Büyükçapar : Şiir okuma çalışmalarımın göz bebeği, irfan dünyamın cansuyudur. Şiirde imge dünyamın izlerine rastlarım, onlarla yaşadığım dünyanın gerçeklerini yorumlar, oyalanırım. Çok önceleriydi, şiirin gökkuşaklarının büyüsüne kapılmış gönlümü şiir eşiğine bırakmıştım. Binlerce yıllık şiir kültürüne aşina olmanın sonucu olsa gerek şiir ikendime çok yakın bulur, şiirle kendimi tanımlarım.<br /><br />Bülent Işık : Şair kimdir?<br />Ali Büyükçapar : Şair sırra erendir. Sırdır, sırlanmıştır. Hayatın künhüne vakıf olup, yeni dünyaların muştusuyla gönenip gönendirendir. Şair Hak dostu, hakikatın dili, Kızılelma’nın türküsü, ırmakların sesi, göğün maviliği, Leyla’nın meftunu, Şah’ın kızıl lalesidir.<br /><br />Bülent Işık : Şiir nedir?<br />Ali Büyükçapar : Kelimelerle kurulan dünyanın eşiği, dil ülkesinin Hayber’i, Kerbela sızısının acılarıdır.<br /><br />Bülent Işık : Çok eski şiirlerden neler hatırlıyorsunuz?<br />Ali Büyükçapar : Hemen aklıma Mısır şiirinden şu dizeler geldi:<br /><br />“AKHENAT’IN YAKARIŞI<br /><br />Senin tatlı soluğundur benim soluğum,<br />Güzelliğin her zaman gözlerimin önünde.<br />Duyabilsem sesini Kuzey rüzgarında,<br />Güzelim, seninle dinçleşir bedenim.<br />Uzat ellerini, yol göster ruhuma, canıma can kat<br />Beni sonsuzluğa çağırsan hazırım gitmeğe.”<br /><br />Bu dizelerin beş bin yıllık olduğunu söylesem inanır mısınız? Geçen yıllar karşısında insanın “Varım!” demeye dili varmıyor. Evet, ezel-ebed yaşayacağız; bunun da sırrı şiirde, kelimede, cümlede gizli.<br /><br />Bülent Işık : Şiir ortamından söz eder misiniz?<br />Ali Büyükçapar : Şiir için mekan şart, şekil şartı kadar. İçsellik ve bunun tamamlaması gereken dil zenginliği, imge, buluş, anlatım tekniğinin de olması icap ediyor. Şiir kendi ayaklarıyla çıkıp gelmez. Şiire gidilir o gizlidir ona ulaşmak için duygu, iç güdü, düşünce, araf, birleşik yapı, bilinç ortamından geçmek şart. Tasavvuf edebiyatı diliyle söyleyecek olursak şöyle sıralamam gerek. Emmare, levvame, mülhime, mutmainne, raziyye, marziyye, kamile. Bu evreleri bize kültürümüz hatırlatıyor. Günümüzde alt alta dizilen kelimelerle şiir yazdığını zanneden Zangoçları uyarıyorum, yazmasınlar, oturup önce okusunlar, irfana dalıp, hayretlerini gizlesinler hele. Şimdi Yediiklim dergisinin 238. Sayısında yer alan “Ergenekon” adlı metinden şiir diye yazılan şu mısralara bakın hele:<br />“Aba altından<br />Asker ocağından<br />Yar kucağından<br />Hala ha bire sopa gösteren<br />Canı sıkıldıkça muhtıra veren, rapor alan<br />Mematiyi çıldırtan, borsayı hoplatan<br />Minareye kılıf uyduran<br />Aynı hamamdan çıkan, aynı tasla yıkanan<br />(Eee bu ne lan)”<br /><br />Fesuphanallah şimdi el insaf, nerde şiirin ana temaları?<br /><br />Bülent Işık : Günümüzde şiir ne halde?<br />Ali Büyükçapar : Şiiri kendi mecrasında yazanlar var. İsmail Karakurt gibi. Şiiri okuduğunuzda tatdırmalı, dünyaya çivileyip Maveraya kanat açtırmalı. Az sayıda şair var şiir üzerinde emek harcayan hayli fazla sayıda yazıp yayınlattıklarıyla şiirin etrafında dönüp dolaşanlar var.<br /><br />Bülent Işık : ilk kitabınızdan başlayıp bu güne gelişinizden başlayıp bahsedermisiniz?<br />Ali Büyükçapar : Malabadi otuz üç şiirle yola çıktım. Yayınlanan ilk kitabım şiirdir. Elimde yayınlanmayı bekleyen başka eserlerim olduğu halde tercihimi şiirden yana yapmıştım. Geçen yirmi yıl tespitimin haklılığını ortaya çıkardı. Malabadi kitabımı gül bahçesinin tarhları gibi düzenleyip bölüm başlıklarını şu isimlerle ayırmıştım; Lotüs, Krizantem, Hüsnü Yusuf, Firuze, Gavur Gölü, Nilüfer.<br />Malabadi kitabımdan Eflatun Çığlık şiirini okuyalım.<br /><br />“ Kervanım denklerini almış beni çağırır<br />Gideceğim evet gideceğim<br />Göl buz tutsun dağlara kar yağsın,<br />Zemheride mor bir gömlek giyeceğim<br />Tütün balyalarını denkleştirip<br />Sevgilimin gözlerinden öpeceğim “ (Sh. 13)<br /><br />Şiir yayınlandıktan sonra ilgilerin arttığını gördüm. Malabadi kitabım 1996 da yayınlandığında talep gördü, hakkında eleştiriler yapıldı bir haylide tanıtım yazıları kaleme alındı. Şiirle başladığım kültürel çalışmalarım için farklı bir boyut seçip hangi kültürel donanıma sahip olduğumu okurlarımla paylaşmak istediğim için “Kitap Pusulası”nı yazdım. Kitap Pusulasında okuma serüveninde seksenli yılların hangi kitaplarla şekillendiğini gösterip kendi kuşağımın elindeki kitapların neler olduğunu gösterdim. Çalışmanın ne idüğünü nasıl olması gerektiğini anlatıp okurlarımla paylaştım. KIRK HADİS kitabını geleneği yaşatmak adına kaleme aldım. İSMİ AZAM kitabım Allahın doksan dokuz adının etrafında yazdığım bir Tevhit kitabıdır. Allahı tanımanın Ontolojik olarak mümkün olup olmadığını yazdığım İSMİ AZAM da. Dünya edebiyatının mistik öğelerini kullandım. NECİP FAZIL kitabım ise Master Tezimdir. O kitabım ehline malum “Hafız Osman Sandal” kitabı biyoğrafik bir eserdir. Türkiyede yaşamanın bedelini anlatır. ULU KAPI SIRLI YOL ise başlı başına bir Peygamberler tarihidir.<br /><br />Bülent Işık : ŞAHMERAN’a gelelim diyorum?<br />Ali Büyükçapar : ŞAHMERAN en son kitabım. Uzun yıllardır üzerinde çalıştığım şiir metinlerini farklı adlar başlıklar altında guruplara ayırdım. Kitabın bölüm adları aslında diğer kitapların da habercisi adlar şunlar :<br /><br />A- Menekşeli İlahiler<br />B- Hacı Bektaş’ın Laleleri<br />C- Dokban Üç Harbinden Tabyalar<br />D- Tufan Söylevi<br />E- Milcan’da Kar Fırtınası<br /><br />Bülent Işık : ŞAHMERAN’ın manası nedir?<br />Ali Büyükçapar : Din ve İnanç Sözlüğünde şöyle bir tanım var: Ortadoğu ve Anadolu halk inancında, başı insan gövdesi ejderha şeklinde olduğu düşünülen yılanların kralı; yeraltı aleminde yaşayan ejdarha. Kubbealtı lugatı da şunları söylüyor: Yılanların Padişahı. İnsan başlı, insan gibi konuşan zebercetten bir taht üzerinde oturan efsanevi masal kahramanı yılan, yılanların şahı, şah-ı maran.<br /><br />Bülent Işık : ŞAHMERAN’ın yayın evresini anlatır mısınız?<br />Ali Büyükçapar : İki binli yıllar acılarla başladı. Bu yüzyılın ilk demlerinde babamı bilahare annemi ötelere uğurladım, akabinde kırıldım yaşadığımız olaylar kolumu kanadımı kırrdı. Okuyup yazmasaydım kendime gelemezdim. İncili Şerif kitabı şöyle der: “insan ekmekle yaşamaz, onu yaşatan Tanrı kelamıdır.” Buna inandım ve yoluma öylece devam ettim. Geçen güz mevsimde kırlangıçlar maraş’ı terk edince içime düşen sessizliği dağıtmak muştulara gark olmak için güzle birlikte ŞAHMERAN kitabımın düzenlemesini yaptım, kitabımı hazırladım. Yazılması, teknik hazırlıkların yapılması, okunup dizilmesi bir mevsim aldı. Çete bayramı günü geldiğinde kitabım basılmış olarak dükkanıma teslim edildi. Şahmeran dükkanda iki hafta dinlendi ondan sonra 27 Şubat 2010’da Trabzon Caddesinde “Dondurma” pastahanesinde imza-tanıtım kokteylini yaparak okurlarıma sundum.<br /><br />Bülent Işık : ŞAHMERAN yayınlandı, ne bekliyorsunuz?<br />Ali Büyükçapar : Şahmeran, cemrelerle birlikte hayata merhaba dedi. Kitabım yolda yoldaşım, sırda sırdaşımdır. Kitabımı can yoldaşım Hasan Aksüt’e ithaf ettim. Hasan’ın sevgisi benim için tarifsiz gökkuşağı sevincidir. Kitapta kendilerine şiir ithaf ettiğim umutları benim umudumdur. Rus Balerin Anna Paloma’nın yaşamı Kızılcık şarabından daha esrüktür.<br />Şahmeran’ı nelerin beklediği sır. O da bir insan gibi kendi kaderini yaşayıp benimle birlikte Yüce Mevla’ya doğru yürüyecek bakalım Şahmeran’ım bu imtihandan nasıl nasiblenecek.<br /><br />Bülent Işık : ŞAHMERAN’ın size halırlı olmasını diliyorum.<br />Ali Büyükçapar : Teşekkür ederim. Kitabımın gün yüzü görmesinde katkı, ilgi, yakınlığı olan bütün dostlarıma teşekkürlerimi sunar, okurlarıma bu kitabımın esenlikler getirmesini dilerim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-900767375358973718?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-58606260116483242912010-03-05T01:12:00.000-08:002010-03-20T01:13:44.996-07:00Hacı Ali ÖZTURAN<br /><br />(Geçen Sayıdan Devam)<br /><br /><br />ÇAMLIBELİN TAPUSU<br /><br />Günlerden bir gün, Deli Yusuftan haber geldi. Köroğlu, habercinin ge-tirdiği mektubu aldı. Okuma yazma bilmediği için Hoylu Beye uzattı. <br />-Oku hele ne yazıyor? <br />Hoylu mektubu okumaya başladı: <br />-Oğlum Ali, sağlığım yerinde olup kaygılanacak hiç bir şey yoktur… Padişahımız Moskofla harbe tutuşmuş… Ne duruyorsun? Git devletimize yardım et. Savaşı kazandığında Padişahımız, “Dile benden ne dilersen.” derse, Çamlıbelin tapusunu iste. Tez ol. Gecikme. Hepinize selâm eder göz-lerinizden öperim. <br />Bu öğüt de Köroğlunun aklına yattı. Emir verdi. Hazırlık yapıldı. Atlan-dılar, silahlandılar. Savaşın olduğu yere doğru yola çıktılar. <br />Bir hafta sonra savaş yerine vardılar. Köroğlu dolandı, düşmanın arkası-na geçti. Moskofa arkadan vurup, iki ateş arasında bırakmak istiyordu. Oniki telli, yirmidört perdeli, sedefkârî sazını omuzundan çıkardı. Aslan kükremesi gibi gür sesiyle Kıratın üzerinde askerlerine kumanda verdi. Ba-kalım ne dedi: <br /> Ay batsın ağalar güneş tutulsun <br /> Parladı parladı çalın kılıcı <br /> 1/79 Oklar gıcırdasın ayyuka çıksın <br /> Mevlânın aşkına çalın kılıcı <br /><br /> Durmayın orada kargı kucakta <br /> Dolansın yiğitler köşe bucakta <br /> 1/80 Bir savaş edelim kelle kucakta <br /> Şehitler aşkına çalın kılıcı <br /> <br /> Koç yiğitler bu yol burda kışlasın <br /> Yılan dili eğri hançer işlesin <br /> 1/81 Zalim düşman el amana başlasın <br /> Kaçanı göndermen basın kılıcı <br /><br /> Koç yiğitler melemeli dev gibi <br /> Düşman boyu devrilmeli dağ gibi <br /> 1/82 Avına dest vurmuş koca bey gibi <br /> Haykırı haykırı çalın kılıcı <br /><br /> Koç Köroğlu girdi meydan almaya <br /> Nâra vurup düşmanına dalmaya <br /> 1/83 Yemin ettim yeri derya kılmaya <br /> Doldurun denizi basın kılıncı <br />Deyip bağladı. Sazını omuzuna astı. Kalkanını koluna aldı. Kancık katır sidiğinden su verilmiş Kirmânî kılıcını sıyırdı: <br />-Beni seven ardımdan gelsin! <br />Diyerek Kıratı Moskof ordusunun üstüne sürdü. <br />Köroğlu ve arkadaşları çeşit çeşit seslerle, nâralarla, haykırışlarla bir an-da Moskof ordusuna dalınca Moskof ordusu bir an duraladı; şaşırdı. Bu şaş-kınlığı padişah değerlendirdi. Askerlerini peşine taktı, düşmana daldı. İki ateş arasında kalan Moskof ordusu tutunamadı, kaçtı. <br />Savaştan sonra ordugâhın biraz uzağında Köroğlu dinlence verdi. <br />Padişah gerekli görüşmelerden, kabullerden sonra sordu: <br />-Kimdir bu kullarım, neden el gibi uzakta dururlar? Varın çağırın, tez gelsinler. <br />Haber Köroğluna iletildi. Köroğlu kendisine çeki düzen verdi. Poşusunu çözüp yeniden bağladı. Ucunu sağ yanağından aşağı bir arşın sarkıttı. Bıyı-ğını burdu, uçlarını kıvırıp al yanağına oturttu. Kırata bindi. Huzura vardı. <br />Padişah sordu: <br />-Kimsiniz, necisiniz? Niye el gibi uzakta oturursunuz? <br />Köroğlu dedi ki: <br />-Sivas dağının konar göçerleriyiz Hünkârım. El gibi oturuşumuz el ol-duğumuzdan değil, asker olmadığımızdan. Ordunun yakınında dinlence ver-seydim, belki ordunuzun disiplini bozulurdu. Bizim başı bozukları görünce, belki sizin askerleriniz gevşerdi. O yüzden uzak durduk.<br />Pâdişah: <br />-Savaşta bize yardım eylediniz. Sağ olun! <br />Deyince Köroğlu: <br />-Hep baba oğula mı yardım eder Hünkârım? dedi. Kimi zaman da oğul babaya yardım eder. <br />Padişah bu akıllı karşılığa gülümsedi : <br />-Güzel konuşuyorsun… Adın ne? <br />-Ruşen Ali …<br />-Ruşen Ali. Dile benden ne dilersen! <br />-Sağlığınızı dilerim Hünkârım. <br />-Sağ ol. Ama başka bir dilek dile. <br />-Sağlığınızı dilerim Hünkârım. <br />-Sağ ol yiğidim, ama yardımına bir armağanla karşılık vermek isterim. Dile benden ne dilersen. <br />-Hünkârım. Biz Sivas Dağının göçebeleriyiz. Sivas Dağında Çamlıbel denilen yerde bir yayla var. Oranın tapusunu dilerim. <br />Hünkâr buyurdu, kâtip yazdı: <br />-Sivas Dağı Çamlıbelde, bir insan bağırdığında duyurabileceği en uzak yerlere kadar olan bölgeyi Ruşen Aliye armağan ettim. <br />Padişah kâğıdın altına tuğrasını bastı: <br />-Başın sıkışırsa bana gel yiğit. <br />Deyip Köroğlunu uğurladı. <br /><br />Meddahımız:<br />-Belî ağalar, kıssa-i mâcerâmız burada karar kılmakta… Sürç-ü lisan ettikse affola…<br />Diyerek sandalyesinden indi.<br /><br /><br />Devam Edecek<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-5860626011648324291?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-32016505405931184162010-03-04T00:37:00.001-08:002010-03-20T00:38:22.749-07:00İRŞAD<br /><br /><br />Malüm olsun ki hilkat-i alemden murad zuhür-i Hakdır ki, alem-i gaybde sırr-ı hafa olan sıfalarını, münasib vücüdlar ile surete getirdi ayan olmak için. Bundan ma’lum olduki, bizi halk etmekden murad ma’rifetullahdır. <br />Küntü Kenzen mahfiyyen feahbebtü en u’refe fehalaktü’l- halka li-u’refu: <br />Ben bir gizli hazine idim bilinmekliğime muhabbet eyledim, beni bilmeleri için alemi halk eyledim. <br />Ayan olan vücüd vücüd-i vahiddir, zat-ı mutlakdır. Varlığın aynıdır. 0 sebebden mü’mine farz olan Hakk’ın varlığın ve birliğin bilmekdir. Zira evvel o, Hak varlığın ve birliğin ayan etdi. Amma vücüd-i vahid, sıfatları sebebiyle çok görünür. Hakikatde zat vahiddir, kabil-i inkisam değildir. Misil ve şeriki yokdur. Zira vücüd-i mutlak sıfatından kat’ı nazar, zıddı yokdur. Zira vücudun zıddı (adem) yokluk demekdir. Misli ve şeriki yok vücüd-i mutlakdır. Ve amma zat, sıfatıyla ayan ve sıfat zatiyle ayandır. Nitekim cansız ten vücud bulamaz. Ve tensiz can da vücüd bulamaz. Elbette ten vücüd bulmağa can gerekdir. Bunun için zahire batın, batına zahir lazımdır. Ahire Evvel, Evvele Ahir. Elbette biri, birisiz olmaz. Süret ve mana birdir. Mesela: Zeyd, ten ve canı ile Zeyd’dir. Ten, can itibarda ikidir, ve hakikatte birdir: Evvel, Ahir, Zahir, Batın hakikatda birdir, amma itibar-ı meratibde çoktur. Zat-ı mutlak dahi esma ve sıfatıyle birdir, ve amma Zat-ı Mutlak zuhür itibarınca mertebede bir bulunur. Mesela: <br />Batın, Zahir, Evvel, Ahir, deriz. Amma Batında gerçi meşayih meratib itibar ederler. Amma itibar derler. Zira Batın nür-ı sıfattır. Bi-renk ve bi-vasf ve bi-nişandır ki, bi-nihayet nurdur. La tüdrikühu’l-ebsar Gözler O’nu göremez. Basar hafadır. Zaman O’ndan O zamandan değil, mekan O’ndan, O mekandan değildir. Mertebe-i Vahidiyettir, Cem-i süretidir. Sıfattan, isimden, resimden, münezzehtir. Meratib sürette ve sıfatda olur. Mertebe-i Ahadiyyet süretten ve resimden beridir Onda mertebe var demek emr-i itibaridir, bi-vasf vasfa gelmez. Amma süretin ve sıfatın menşeidir. Alem-i batın-ı hafada olan sırları ayana getirmek diledi. O, taayyün buldu. Ona Taayyün-i evvel derler. Ve Alem-i Ceberüt ve İnsan-ı Kebir derler, ve Bahr-i a’zam ve İsm-i a’zam ve ezelü’azl, Zat-ı muhit ve Akl-ı kül ve Hakikat-ı Muhammediye ve Adem-i hakiki derler. <br />Makam-ı hakikatin ve meratıb-i tevhidin ikincisi tevhidi sıfatdır. Tevhid-i sıfatın tarif ve keyfıyyeti hayat, ilim, Semi’, basar, iradet, kudret, kelam, tekvin Hakk’ın sıfatlarıdır. Diri olan Allah’tır, gören Allah’tır, irade sahibi Allah’tır, kadir Allah’tır, söyleyen Allah’tır, yaratan Allah’tır. Talib, bu sıfatlarla mevsuf olanın Allah olduğunu zevkan bilecektir. Bu sıfatlar salike ayine olup, bu ayineden Hazret-i mevsufu müşahede eyleyecekdir. <br />Merütib-i tevhidin üçüncüsü tevhid-i Zat’dır. Tevhid-i zat demek; Vücüd Hakk’ındır. Gayrın vücüdu yokdur. Zira “Küllü şey’in halikün illa vechehu” ve “Küllü men aleyha fanin ve yebka vechu Rabbike zül-ce1li yel-ikram”. Yani:Her şey halik ve fanidir. Ancak Zatullah fani değildir. Eşya haliktir demek: Ma’dumun ise vücudu yoktur. Ancak vücut hakk’ındır, Gayrın vücudu yokdur.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3201650540593118416?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-26401190276969535342010-03-01T00:39:00.000-08:002010-03-20T01:39:28.038-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S6SJppHnyJI/AAAAAAAABpA/6L-zB9T89EA/s1600-h/iguler.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 161px; FLOAT: left; HEIGHT: 241px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450632797530605714" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S6SJppHnyJI/AAAAAAAABpA/6L-zB9T89EA/s400/iguler.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>İman Ahlak İlişkisi<br /><br />İlhami GÜLER<br /><br />Müslümanların medeniyet kurdukları dönem, Allah’ın sıfatlarının dolayısıyla insandan ne istediğinin iyice kavrandığı ve imanın varoluşsal bir süreç olarak yaşandığı dönemlerdir. Kur’an, Allah ve ahiret hayatı ile insanın yeryüzündeki yaşamı ve sorumluluğu arasında canlı dinamik ahlaki bir denge bir bağ kurmuştur. Bu denge orta çağda oluşan din bilimleri ve arada kelam disiplini tarafından gereği gibi korunmamıştır. Akait prensiplerinin yer yüzü insan hayatı ve sorumluluğu ile ilişkisi üzerinde durulup Kur’an’ın yaptığı gibi çoğunlukla ahlak ve bilgi teorisi yapılacağı yerde genellikle bu ilkelerin aşkın, tabiatları üzerinde varlık teorisi yapılmıştır. Bunun sonucu olarak da oluştaki (Tabiat, Toplum) sürekli değişim, vakıa gözden kaçırılarak özünden “mesihci” olan Kur’an’ın “Tevhidi” kültür-insan zihniyeti, dünya görüşü, kısmi olarak “Zahid” ve “uyumlu” kültür- insan zihniyeti ile yer değiştirdi. Diğer taraftan özünde bir geçiş dönemi masajı olan Hz. İsa Mesih’in İncil’i, st.paul ve kilise tarafından yorumlanışı ile orta çağda uyumlu ve zahit bir yapıya zaten dönüştürülmüştü. Son yüzyıl dünyaya hakim olan “Duyumcul” veya “Kahraman” kültür, işte böyle bir ortamda bir tepki olarak, batı’da doğudu ve gelişti.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-2640119027696953534?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-32767353692661066742010-02-07T13:18:00.000-08:002010-02-26T13:19:35.146-08:00Merhaba<br /><br />Kar, boran fırtına<br />Hayatın tekdüze devam eden vakitlerine uzanan Rahmetin eli değil mi? Sıkıntı veren, yaşama duyarlılığını bitiren demlerin farklı boyut zenginliğiyle çeşitlendirmesi gerekiyor böyle değişimlerle.<br />Zirvelerde beyaz çiçekler! <br />Yönetimin büyüsüne tutulan kurumlar ve onların esrük halleri. Oniki farklı dengeyle yürüyen “Devlet” sisteminin doğal gerginliğinde var olmaya çalışan Demokrasi.<br />Demokrasiden vaz geçmeyeceğiz!<br />Medeniyetin uygarlık yarışında var olmanın anlamı bugün Demokrasi’den geçiyor. Türk Milleti Demokrasi potasında şekillenecek başka yol yok.<br />Karlı Tanrı Dağlarında ki gövşen gözlü Bozkurtlar Roma’ya dikeceği üç hilali gözleye dursun dünya hangi sürprizlere gebe.<br />Şahmeran dirildi!<br />Marta ayında yeni kitabım Şahmeran sizlere ulaşacak.<br />Elimizde kancık katır sidiğiden suyu verilmiş Zülfikar var Haydar’ın duası yüreğimizde ulu yemin gelsin dünyanın kızıl cehennemleri.<br />Ateş sarsın dört yanı, dert kavursun benliğimizi!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3276735369266106674?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-44778354510237460762010-02-05T13:16:00.000-08:002010-02-26T13:18:31.354-08:00Miras<br /><br />Badem çiçekleriyle çağırdığım<br />Baharı başlatan çaba<br />Kime kalır<br /><br />Kime kalır<br />Gök ekinden öğrendiğim<br />Bir buğdayın bir toprakta gördüğü düş<br /><br />Narçiçeğinde yandığım<br />Alev tomurcuğu aşk<br />Kime kalır<br /><br />Kime kalır<br />Sütünü akıtmış incirde duyulan şarkı<br />İçini döken aşık<br /><br />Bozkırda dinlediğim lahuti ses<br />Meşe ağacının yalnızlık uluması<br />Kime kalır<br /><br />Kime kalır<br />Ömür kuşunu tamamlayan uçtuğum<br />Taşın serinlik çağrısı<br /><br />İsmail Karakurt<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4477835451023746076?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-55804685474453944372010-02-04T13:12:00.000-08:002010-02-26T13:16:16.045-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S4g5kT9cn_I/AAAAAAAABoM/65SYDONJ9es/s1600-h/bilgegil.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 219px; FLOAT: left; HEIGHT: 313px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442663445673320434" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S4g5kT9cn_I/AAAAAAAABoM/65SYDONJ9es/s400/bilgegil.jpg" /></a><br /><strong>M. KAYA BİLGEGİL<br /><br />(1921 - 1987)<br /><br />“Fatih OKUMUŞ”</strong><br /><br /><br /><br />M. Kaya Bilgegil küçük yaşlarından itibaren şiir yazmış, lise yıllarında mensur şiire yönelmiş “safi Türkçenin fikir yazılarını ifadeye yetmediğini görünce Osmanlıcaya dönmüş” (1977, s, 431) bir Türk dili ve edebiyatı araştırmacısıdır. 1966’da doçent 1970’te profesör oldu.<br />M. Kaya Bilgegit’in, şiir anlayışını, men sürelerini topladığı Cehennem Meyvesi kitabı içinde yer alan “Şiir ve Mabadı” başlıklı makalesinden öğreniyoruz.<br /><br />A. Şiir Tarifi<br />Hegel’in “sanatın hayretten doğduğu’ düşüncesini kabul eden Bilgegil, buradan hareketle bir şiir tarifi yapıyor: “Şiir, iç dünyadan veya dış dünyadan gelen güzellik ihsasının doğurduğu hayret hissine lisanın güzelliğini kullanarak beden verme sanatıdır.” (1944, s. 9,10) Sonra bu tarifi biraz daha şümullendirme ihtiyacı duyarak ‘şiir, insan ruhunda geçen vakıalara lisan müzikalitesinden beden verme sanatıdır” (1944, s. 11) diyor. Biraz sonra “şiir, lisan musikisinde erimiş ben’dir” (1944, s, 15) şeklinde bir tarif yapıyor. Bilgegi in, şiirin farklı yönlerine dikkat çeken tarifleri makale boyunca yer yer devam ediyor. Poe tarafından ortaya atılan saf şiir kavramını ise şöyle anlıyor: “Saf şiir, sonu mücerret ilhama, susmağa varan bir lisan tasfiyesinin limitidir” (1944, s. 17)<br />“Şiir, rabbin hazinelerinde insan kalplerinde, kendi içimizde, mekân ve hayyiz kelimelerinin gerek mücerret, gerek müşahhas medlulleri içinde kazandığımız görgü ve duyguları kullanarak mısralar halinde yeniden imal etme sanatıdır.” (1944, s. 24) Hâsılı, “şiir bütün zihni melekelerin iştirakini isteyen bir faaliyetin mahsulüdür.” (1944, s. 24)<br /><br />B. Şiir ve İbda<br />Şiir ibda mıdır, icat mıdır, halk mıdır? Bu soruların cevabını arayan Bilgegil, şiirin “mevcut bir varlıktan biçim vermek” demek olan halk olduğu kanaatine varıyor. ‘Şiire, mevcut bir varlıktan, yani lisandan beden verildiğine göre, o, ibda değil; halk edilmiş oluyor.” (1944, s. 10) Bu kanaatini daha da uç bir noktaya götüren yazar, “Allah’ın yarattığı Sevantes’i kimse tanımaz; fakat Servantes’in yarattığı Don Kişot’u herkes bilir” sözünü şiire tatbik etmeye mani görmeyerek; halk etmesini bilen insanın bazen Tanrı’nın halk ettiklerinden daha üstününü halk edebileceğini iddia ediyor. (1944, s. 10)<br />Esasında ibda, icad ve halk kelimelerinin Kur’an-ı Kerim’deki kullanılış biçimlerinden yola çıkan yazar, Kur’an-ı Kerim’e bihakkın vakıf olmadığından hataya düşüyor. Çünkü Allah Kuran’da kendisini “ahsehü’l-halikin” (yaratanların en güzeli, en üstünü) olarak tavsif etmiştir. (KUR’AN, 23.14; 37.125)<br /><br />C. İlham ve Sebat<br />Saf şiir için yalnız başına ilham veya yalnız başına sebat kâfi değildir. İkisinin bir arada bulunması gerekir. “ilham şuuri veya gayrı şuuri surette kazanılmış intibalar muhassalası”dır. (1944, s. 19) “ilham bir güzel mısra getirirse, beraberinde hayli de molozları sürükler. Saf maden, filizlerin tasfiyesi ile elde olunur. İlham süzüldükten, beraberindeki ecnebi unsurlardan tecrid edildikten sonra mısraa kalbedilmelidir Bu ameliye de ancak zevk-ı selimle müşkülpesent kaidelerin müşterek kontrolü sayesinde icra olunabilir. Sözün kısası, ilhamın kontrolü lazımdır,’(1944, 5. 16)<br />Saf şiir için mutlaka ilham gereklidir; sadece mısra imali” yeterli değildir Ancak şair, geçici ilhamlara aldanmamalı, hissin tamamen yetmesini, olgunlaşmasını beklemelidir. Eğer ilham muhtelif zamanlarda tekerrür ediyorsa, devamlı bir hissin şeraresi ise, şair onun hem devamlılığı hem de kendine aidiyeti konusunda mutmain olmuşsa, işte o vakit ilham tespit edilmeli, ondan sonra mısra haline konmalıdır. (1944, 5. 13)<br /><br />D. Mısra İşçiliği<br />Bilgegil “en güzel şiirin ancak mısralarla vücuda getirilebileceği’ (1944, s. 43) kanaatindadır. “Mısra yapmak lazım, evet oldu” deyinceye kadar uğraşmak, kendini vermek. Hiç bir zaman “istediğim bu idi, yaptım” diyemedim: “Daha, daha” diye çırpınıp durdum. (...) Şair de nihayet insan, susacak kadar ilah olamıyor.” (1944, s. 16)<br /><br />E. Müphemlik<br />Şiir nesir gibi, bir meramı doğrudan doğruya anlatma gayesi gütmemelidir. Şiir mutlaka bir şey söylemeli, fakat bunu söylerken dolaylı bir üslup seçmeli, hakikatleri, üzerine bir tül perdesi çekerek ifade etmelidir. Bu düşünceyi M. Kaya Bilgegil şöyle ifade eder:<br />“Şiir bir bakıma göre vuzuhtan firardır. Bu firar dalların yapraktan firarına benzetilebilir; mutlak yapraksızlık ağacın hayatıyetini kaybetmesiyle istihsal edilebildiği gibi; mutlak iphamiyet te susmağa müncer olur. Şair için işte bir rnüşkilat daha: Söylemek ve vuzuhtan sakınmak. Asla bu iphamiyet, mansızlık anlamına alınmamalıdır.”(1944, s. 22)<br /><br />F. Şiir ve Musiki<br />Şiir birçok sanat dalıyla alakadar olmakla birlikte en ziyade musıki ile verimli bir alışveriş içindedir. Bilgegil sembolizmin; pozitivizmin mutlak hakimiyetine, sanat alanında bir tepki, “bir hasreti takip eden bir vuslat”, şiirin musiki ile yaptığı izdivaç olduğu görüşündedir. (1944, s. 9)<br />“Nesrin dilinden ari, musiki gibi yalnız kendine has, şiirden başka bir yerde kullanılmayan bir dil (1944, 5. 18) arayan yazar, önce musikiyi kıskanır, sonra da ona kin duyar. Valery ve başkalarının da aynı çileyi çektiklerini sonradan keşfeder.<br />En başta verdiğimiz, şiir tarifinde geçen ‘ lisanın güzelliği” tabirinden kasdı “lisanın doğurduğu musicalite’dir; ki, yalnız vezin ve asönansa kadar tahavvül eden türlü kafiye şekillerinin doğurduğu hariciT rytme değil: her kelimenin zihinde tedai ettirdiği iç müziktir.” (1944, s. 10)<br /><br />G. Şiir ve Roman<br />Şiirimize, romana ait bazı unsurların sızdığından yakınan Bilgegil, artık şiirden, romana ait unsurların tasfiye edileceği günün geldiği görüşündedir. Şiirde tasvir ve tahlile çalışmak, onun lüzumundan fazla uzamasına ve en nadide mısralarla en perişan sözlerin aynı başlık altında sıralanmasına yol açmaktadır. Bu yüzden “ şiirde romana ait ne kadar unsur varsa onların çıkartılması lazım geldiği gibi; romandan da şiir? unsurların tecridi lazımdır.’ (1944, 5. 39)<br />Bilgegil, artık romanın bir edebi tür telakki edilmemesi, münhasıran didaktik bir gayeye hadim olması” gerektiğini savunur. Roman doğrudan doğruya psikolojiye ve sosyolojiye materyal hazırlamalı, heyetler tarafından yazılmalıdır. Hem roman istiklalini kazanmalı, hem de şiirden romana ait unsurlar çıkarılmalıdır.<br /><br />H. Tabiat Tasviri<br />Saf şiirde saf tabiat levha ve hadiselerinin mevzu oluşu nadirdir.” (1944, s. 32) diyen yazar, klasik edebiyatı, pastoral tasvirlere yer vermemiş olmakla suçlayanlara karşı bu edebiyatı savunur ve eski Türk entellektüellerinin eşyayı atalet kanunu tesirinden kurtararak ona ruh verdiklerıni, bütün varlıkları şiirde insana yükselttiklerini söyler.<br />“Edebiyat tarihçisi geçinen bazı zevatın divan şiirinde mücerret ve münhasıran tabiat tasvirleri ve levhaları bulunmadığı halde, halk şiirinin bu bakımdan eksiksiz olmasını ileri sürmeleri tamamen indi ve kabli bir mütalaadır. Eski Türk entellektüelleri için bir nakise telakki edilen bu keyfiyet, bana göre bir kemaldir.’ (1944, s. 32)<br /><br />İ. Şiirde Tefekkür ve Tefelsüf<br />Bilgegil, öğretici gaye taşıyan manzumeleri şiir saymamaktadır. Poe’nin, şiiri, aralarında derece farkı bulunan bir takım unsurlara ayırmasını ve ikinci plana alınmak kaydıyla şiirde doğru ve hakikiye yer verilebileceği görüşünü de kabul edilemez bulur: ‘ Bana göre, aralarında derece farkı bulunan ve inşadan sonra da hissedilen unsurlar yok, bizzat şiir vardır. O, unsurlarına ayrılmıyan bir vahdettir; onda, her türlü zihni hallerimizin benzerini veya isteğini bulmak mümkündür: Fakat bu hallerin hiç birisi de onun kendisi değildir. O, teemmülün bedii bir ikazıdır. Yahut bediinin teemmülü ve idrakidir. Bir bütündür: Ahenk unsuru, fikir unsuru diye unsurlara ayırmak, ancak öz şiirden ayrı olan manzumeler için yerinde olabilir.” (1944, s. 37)<br />Ona göre nasıl ki bir meyvayı, içindeki bilmem hangi vitaminden istifade etmek için değil, tad almak için yersek; şiir de böyledir. Tefekkür şiirde tabii olarak vardır. Ancak bir düşünceyi açıklamak için şiir yazılmaz. Çünkü şiir saf ve bedii bir tefekkürdür (1944. s. 37) Nesir ise labediidir. Ani bir seziş isteyen şiir, “tefekkür ve teemmülün ta kendisidir; şiir, fikir dalgalarının ölçüler derununda ikamet için, şairin zevk ve cehdine teslimiyetidir.” (1944, s. 36,37)<br /><br />K. Şiirde Ölçü<br />M. Kaya Bilgegil şiirin hiç bir zaman ölçüsüz olamayacağını, ölçülü davranmanın insanın şanından olduğunu söylemekte ve “ÖlçüIü davranmalar, bize insan olmak haysiyetinin verdiği bir imtiyazdır: Bu imtiyazı, tefahurla yaptığımız bedii yaratmaya niçin tatbik etmeyelim’” (1944, 5. 40,41) demektedir. Çünkü san’atkar olmak bir takım kayıtları baştan kabul etmek demektir.<br />“Şiir-i mahz için veznin lüzumu”na inanan yazar, kitabını mensur şiirin vücude getirilmesinin imkanını kabul edişiyle hazırlamağa başladığını, en güzel şiirin mutlaka nazımla inşa edilebileceği kanaatına vardığı gün neşr olunduğunu belirtiyor. Anlaşlan vezin konusunda önce yeni arayışlara girmiş, sonunda başladığı noktaya dönmüştür: “An’anevi şekilde olmasa bile, her ruh halinin riyazi bir beyan kisvesi bulması; şiir için şarttır.” (1944, s. 44)<br />“Sanatın suni ihtiraslar meydana getirerek insanı meşgul ettiğine” (1944, 5. 27) inanan ve “şair, susmağı inmeğe daima tercih etmelidir (1944, s. 18) diyen M. Kaya Bilgegil, şiir sanatı üzerine bunca düşünce üretmesine karşılık çok az şiir söylemiştir.<br /><br />KAYNAKLAR<br />KUR’AN-I KERİM<br />BİLGEGİL, Kaya, 1944 . Cehennem Meyvası. Yeni Türk Matbaacılık A.Ş. İSTANBUL<br />Türk Dili ve Edebiyatı Ansiklopedisi - 1 (Devirler, İsimler, Eserler, Terimler). Dergah Yayınları. İSTANBUL<br />* Fatih Okumuş<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-5580468547445394437?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-71054627253453739112010-02-03T13:22:00.000-08:002010-02-26T13:27:27.133-08:00Hacı Ali ÖZTURAN<br /><br />(Geçen Sayıdan Devam)<br /><br />KOÇ KÖROĞLUNUN KALESİ<br /><br />Bir sabah Deli Yusuf, Köroğlunu çağırdı. Köroğlu birkaç binbaşıyı ya-nına alarak Deli Yusufun yanına vardı. Elini öptüler. Deli Yusuf: <br />-Çamlıbel bizim meskenimizdir oğlum, dedi. Bundan sonra buralıyız biz. Yukarıdaki Çamlıbele büyük bir kale yaptır. Ağaçlandır. Suyunu, yolu-nu düzelt. Ver bakalım sazımı. Bir de telden diyeyim.<br />Aldı Deli Yusuf:<br /> <br /> Bir yiğit haykırıp meydana girse <br /> Arka verip sığınacak yer gerek <br /> 1/73 Çamlıbele metin kale yapmaya <br /> Kendi yiğit özü metin er gerek<br /> <br /> Hey n’olanda oğlum Ali n’olanda <br /> Zor düşmanı bölük bölük bölende<br /> 1/74 Padişahın divanına varanda <br /> Dil tutulur dil tutar er gerek <br /> <br /> Sıra sıra koçyiğitler dizersin <br /> Alayları bölük bölük bölersin <br /> 1/75 Barhaneyi Çamlıbele çözersin <br /> Burda sana barınacak yer gerek <br /><br /> Göğüs gerek arka verek dağlara <br /> Hizmet edek bahçelere bağlara <br /><br /> 1/76 Şöhret salmak için nice illere <br /> Şimdi sana kale gerek sur gerek <br /><br /> Eyvan gerek oturmaya yar ile <br /> Bir de saki mey doldura naz ile <br /> 1/77 Yiğitlerin kumandasın saz ile <br /> Vermek için yakışıklı ser gerek <br /><br /> Deli Yusuf tamamladı öğüdü <br /> Sen tamam et yirmibir bin yiğidi <br /> 1/78 Gözlerim görmüyor suçum ne idi <br /> Öc almaya senin gibi er gerek <br /><br /><br />Diyerek yirmibir binbaşı, yirmibir bin asker bulundurmasını öğütledi. Öcünü almasını bir kez daha anımsattı.<br /> <br />(Bir kısım ustalar Köroğlunun binbaşı sayısını babasının öğüdüne uya-rak yirmibire çıkardığını söylediler. Nuh Osman on dört binbaşısı olduğunu söylüyor.)<br />Köroğlu babasının öğüdünü tuttu. Kentten yapı ustaları, ameleler getirt-ti. Çamlıbelde büyük bir kale inşaatı başlattı. Ülkenin dört bir yanına adam-lar göndererek fidanlar getirtti. Bir de bahçıvan tuttu. Bahçıvan kumarcıy-mış. Aşık atarak servetini yitirmiş. Beni ancak Köroğlunun kalesi temizler, diyerek çoluğunu çocuğunu alıp, Çamlıbele gelmiş. Bu bahçıvan Malatyadan kayısı, Maraştan armut üzüm, Amasyadan elma fidanları getir-terek işe başladı.<br />………………………………………………………………………<br />Kalenin yapımı da, fidanların büyümesi de Çamlıbeldekilere göre ağır-dı.Ama arada bir Çamlıbele yolu düşen kervancılara göre yapı hızla ilerli-yordu. <br />Artık Köroğlu, Köroğlu olmuştu. Yusuf onu istediği gibi yetiştirmişti. Deli Yusuf, artık bu ortamdan ayrılması gerektiğini düşündü. Köroğlu, ba-bası oradayken rahat hareket edemiyordu. Ona gereken serbestiyi sağlama-lıydı. O yörede Deli Yusufun bir arkadaşı varmış, onun yanında kalmak istiyordu. <br />Birgün Köroğlunu çağırdı. Durumu anlattı. Köroğlu, “Peki baba.” dedi. Hazırlıklar gizli yapıldı. Bir gün baba oğul, gittikleri yeri söylemeden yola çıktılar. O köye gittiler. <br />Köroğlu babasını istediği yere emanet etti. Onlara da bu sırrı saklamala-rını sıkıladı. Çünkü bir yiğit ne kadar sevilirse sevilsin, düşmanı da olurdu. Köroğluna kötülük etmek için Deli Yusufa, Deli Yusufu barındıranlara zarar verebilirlerdi. Onun için bu olayı sır yaptılar. <br />Köroğlu babasının yanına bir heybe altın bırakıp döndü. <br />Günler böylece geçip gidiyordu. <br /><br />Devam Edecek<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-7105462725345373911?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-62041091424737343012010-02-02T13:09:00.000-08:002010-02-26T13:11:27.210-08:00İRŞAD<br /><br />Der Beyan-ı Kıble<br /><br />Biri tenin kıblesi<br />Biri kalbin kıblesi<br />Biri aklın kıblesi<br />Biri fehmin kıblesi <br />Biri canım kıblesi ki <br />Cemal-ı zatullahdır. <br /><br />Tenbihğt-ı Tarik<br /><br />Evvela tevbe. <br />Yaramaz işlerden kaçmak ve kaçınmak. <br />Nefsin muratlarını vermemek. <br />Şehvetden feragat etmek. <br />Hak nefsine mut’i olmak. <br />İkrarına dürüst olmak. <br />Gönlünden şek ve gümanı red etmek. <br />Hizmeti adab üzere eda etmek. <br />Varım yol uğruna feda etmek. <br />Kimseye kem bakmamak. <br />Teslim ve tevazu ehli olmak. <br />Dalın gönül üzere olmak. <br /><br />Nasihat-ı Tank <br /><br />Evvela el ele, el Hakk’a. <br />Öz söyle sadık ol. <br />Kavgalı yere yarma. <br />Bilmediğin kimse ile refik olma. <br />Düşmanlığı sebkat etmiş kimse ile dost olma. <br />Kimsenin meclisinde kahkaha ile gülme. <br />Kendinden büyük kimse ile mücadele etme. <br />Müstakim ol, Zahmete sabr eyle.<br /><br />Evvela fikr edip sonra söyle.<br />Her sırrını evlad ve iyaline söyleme.<br />İbadetine ve malına güvenme.<br />Halim, selim ol.<br />Ehl-i inkare gönül verme. <br />Evliyaullahın kelamını münkir olanlara söyleme. <br />Dünya için gönlünü mahzun etme. <br />Na-ehilden bir şey isteme. <br />Dervişlik satma. <br />Sadık ol. <br />Açık kelam söyle. <br />Şair olma. <br />Ekabir ve rical kapısına yarma. <br />Her vechile haline şükreyle. <br />Yalancıya doğru söyledin deme. <br />Elinden gelirse yalnız sofraya oturma. <br />Tarikat kardeşini Hak kardeşi bil. <br />Evliyaullahdan ve mürşidinden gönlünü ayırma. <br />Ahdine vefa et, vaktini zayi etme. <br />22.2.1935 <br />Cuma günü akşamı <br />Tecelliyat-ı ilahiye üçdür. <br />Birincisi: Tecelli-i cemalidir. <br />İkincisi: Tecelli-i sıfat-ı celalidir. <br />Üçüncüsü: Tecelli-i zat-ı kemaldir, Bu tecelliyat-ı ilahiyeyi bilmek, meratib-i tevhidi bilmeye mutevakkıfdır. <br />Meratib-i tevhid üçdür. Tevhid-i ef’al Tevhid-i sıfat Tevhid-i zat. Ve bu üç makama meratib-i velayet de derler. Esrar-ı hakikat de derler. Cemal-ı vahdeti müşahede etmek hicabatı ve ikiliği kaldırmakla zevk olunur. <br />Mertib-i hakikatin ibtidası tevhid-i ef’aldir. Bu makamın tarifi şöyledir ki suver-i zahiriyeden (bu suretlerden) hir olan şeylerin cümlesine sıfat derler. Ef’al-i İlahiyenin edebi ve keyfiyeti şöyledir ki, ef’alin cümlesini, yani bize nisbetle iyisi ve fenası Hakk’a nisbet edilecek. Ef’alin iyiliği ve fenalığı bize nisbetledir. Hakk’a nisbet olundukda cümlesi hayırdır ve isimlerden biridir. Onun için ehlullah ef’ali Hakk’a isnad eder. Ve Allah zina etti demez. Zira, zina ismini icad eden nisbetdir. Eğer bir filin kula nisbeti olmamış olsa, o filin iyiliği ve fenalığı tayin olunamaz. Ve bu makamın rabıtası “La faile illallah” dır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6204109142473734301?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-43528552035903417222010-02-01T13:05:00.000-08:002010-02-26T13:22:25.303-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S4g7b_GT-QI/AAAAAAAABoU/76XLJlVUoKI/s1600-h/1453.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 199px; FLOAT: left; HEIGHT: 274px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442665501657659650" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/S4g7b_GT-QI/AAAAAAAABoU/76XLJlVUoKI/s400/1453.jpg" /></a><br />İSTİKLAL SAVAŞINDA MARAŞ<br /><br /><br /><br /><br />Kitaplarda insanlara benzer. Doğar, büyür ve yalnızlığa terk edilir. Kitaplıklardaki sessizlik ehline neler söyler neler.<br />İstiklal Savaşında Maraş Adı Teberrik. Maraş harbi esnasında Veteriner Müdürü olan Hüsameddin Karadağ’ın yazdığı bir eserin bu güne uyarlamış şekli.<br />1925 yılında Hüsameddin Karadağ kitabın yayınlaması için girişimlerde bulunmuş ama sonuç alamamış kitap yayınlamak için 1943 yılını beklemiş. Kitap ta başka yazılarda var: Şeyh Ali Sezai Efendinin notları, Gazi Mustafa Kuşçunun dilinden milli mücadele, Serdar Yakar’ın denemesi.<br />Maraş Harbinin bilinmeyen tarafları için eldeki malzemelerin ciddi şekilde tasnifi gerekiyor işte bu kitap o yoldaki basamaklardan biri, yayında emeği gençleri kutluyorum.<br />Kitabı 0344 225 13 00 dan temin edebilirsiniz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4352855203590341722?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-29302928509810142752010-01-09T13:51:00.000-08:002010-01-28T13:53:21.593-08:00MERHABA<br /><br />Zemheri Maraş’ta otağ kurdu. Yavşan’ın zirvelerinde kar yüreklerimizde isyan çiçekleri var.<br />Demokrasi Mesih’in son akşam yemeğine benziyor, ihanet puslu vakitler ve çileler.<br />Derdiniz çok olsun!<br />Aşk, ülkü, Türklük sevdası, Kızıl Elma’nın harlı ateşi varlığınızı ateşlere gark etsin.<br />Çileniz hiç mi hiç bitmesin!<br />Karlı tanrı dağlarının gövşen gözlü Bozkurtları Romanın meydanında Hu çekmedikten sonra Türk Milletine hayat haram olsun.<br />Elimizde Zülfikar dilimizde Haydar'ın adı olduktan sonra ne gam nede tasa<br />Yüreğinizi aşk dağlasın! <br />Zincirlerle Çalap’a yürüyün!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-2930292850981014275?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-87803809954231188252010-01-07T13:54:00.000-08:002010-01-28T13:54:59.717-08:00NECiP FAZIL KISAKÜREK <br />(1904-1983) <br /><br />Bir gün anlaşılır şiir <br />Çoğu gitti, azı kaldı <br />Ekmek gibi, azizleşir <br />Çoğu gitti, azı kaldı (1993,s.267) <br /><br />Usta bir şair olan Necip Fazıl sadece şiirle meşgul olmamış, edebiyatın diğer türlerinde de eserler vermiştir. Çok yönlü bir sanatçıdır. Şiir, piyes, fıkra, roman, hikaye, biyografi, monografi, konferans, hitabe ... şeklindeki eserlerinin sayısı seksenin üzerindedir. <br /><br />Bela... Bela bende yakıcı şehvet (1993,s.258) <br /><br />Yol mu aradın kese <br />Ateşe gir gölgelen <br />Kaynar suda gülümse (1993,s.255) diyen şair aynı zamanda bir aksiyon adamıdır. Fikirleri yüzünden çileli ve mücadele dolu bir hayat yaşamıştır. Fakat, bu gayreti de sanat ve şiir içindir. Çile’nin Takdim bölümünde “Benim fikir ve politika yoluyla gerçekleşmesi için, savaştığım şey, bizzat şiirimin muhtaç olduğu insan ve cemiyet iklimidir. Ben böyle bir iklimin inşası cehdine bağlıyım. Bizzat şiir anlayışım bunu gerektiriyor. (1993,5.12)” diyen sanatkar elli yıllık meslek hayatında şiirden hiç bir zaman kopmadığını ifade ederken kendini herşeyden evvel bir şair olarak kabul eder. <br />N.Fazıl, Çile isimli eserinin sonuna aldığı Poetika’sında ondört bölüm halinde, şiir sanatını tam bir bütünlük içerisinde sistemleştirir. Şaire ve şiire çok değişik açılardan bakar. Bunlar arasındaki çeşitli münasebetleri ortaya koyar. Ayrıca diğer bazı eserlerinde de şiir sanatıyla ilgili görüş ve düşüncelere rastlanır. <br /><br />ŞİİR NEDİR? NE OLMALIDIR? <br /><br />Ver cüceye onun olsun şairlik <br />Şimdi gözüm büyük sanatkarlıkta (1993,s.20) <br /><br />Şairin, poetikasını ortaya koyarken kullandığı şiir sanatıyla ilgili terim ve kavramlar şunlardır: Muhteva, kütük, nakış, iç şekil, dış şekil, iç kalıp, dış kalıp, eda, iç mana, dış mana, iç nefes, iç ahenk, dış ahenk. O, poetikasını adeta bu terimler sözlüğü ile izah eder. Onun bu terimler çerçevesinde şiirin şekil ve muhteva özellikleriyle ilgili fikirleri belirtildikçe “Şiir Nedir? Nasıl Olmalıdır?” anabaşlığında ortaya konan sorunun cevabı da kendiliğinden verilmiş olacaktır.<br /><br />I. ŞİİRDE GAYE: <br /><br />Anladım işi, sanat Allahı aramakmış <br />Marifet bu, gerisi yalnız çelik-çomakmış. (1993,s.39) <br /><br />“Şair, Allah’ın (beni ara) diye ok attığı insandır. Şairin, seste, sözde, renkte, çizgide arayacağı şey, Allah’tır” (1990,s.43) <br />Şiirin iki gayesi vardır: Ana gaye mutlak hakikati (Allah’ı) sır ve güzellik yolunda (bilerek veya bilmeyerek) aramaktır. Ancak bu aramayı ilmin usulüyle değil, şiirin usulüyle yapmalıdır. İlmin usulü tebliğ, şiirin usulü telkindir. <br />Şiirin ikinci gayesi, şiirin bütün kalıp ve vasıtalardan uzak iç bünyesi, remzi ve sırrı bünyesidır. Bu remzi ve sırrı bünye de şiirin ana gayesi ile ilgilidir ve ona çıkar. Şiir “Ne söyledi?” değil, “Nasıl söyledi?” kaygısından başka gaye tanımaz. İşte bu kelam tarzının ismi şiirdir. <br />N.Fazıl, C.Sıtkı’ya şiirin ana gayesini şöyle özetlemektedir: “Benim poetik anlayışımda sanat, Allah’ın sırlarına doğru ebedi bir arayıcılıktır. Allah ki, mücerredin mücerredi, iş onu gayeleştiren şiirde. (1994,5.162) <br /><br />II. ŞİİRİN TEMEL UNSURLARI: <br /><br />Şiirde başlıca iki büyük unsur (ana madde) vardır: His, fikir,.. Şiir, düşüncenin duygulaşması, duygunun da düşünceleşmesi şeklindeki mesut med ve cezirden doğar. His, fikir olmaya, fikir de his olmaya başlayıncadır ki kıvrımlar arasındaki halkaların içinde sanat, karargahını kurar. Duygu ve düşünce tek başlarına şiiri oluşturamaz. Şiir için ikiside de beraber gereklidir. Ancak, fikir histe fani olmalıdır. Şair, C.Sıtkı’ya şöyle demektedir: “His kumaşı ne kadar nadide olursa olsun, kolay anlaşılan ve sevilenden nefret ediyorum. (1994,s.162)’ Şiirde temel unsur (ana madde) tahassüs edası şekline bürünebilnıiş gizli fikirdir. Şiir üstün idraktir ve idrak yolunda fikir ve duygunun ikisi de gereklidir. <br /><br />III.ŞİİRDE MUHTEVA (KÜTÜK-İÇ UNSUR) ve ŞEKİL (NAKIŞ-DIŞ UNSUR): <br /><br />Duvara bir titiz örümcek gibi <br />İnce dertlerimle işledim bir ağ (1993,s.304) <br /><br />Şiiri oluşturan iç ve dış unsurlar onda iki ayrı vücudu ortaya koyar: Kütük ve nakış. Kütük şiirin muhtevasıdır ve his ve fikir denen iki ana maddeden ibarettir. Nakış ise bu muhtevanın (ambalaj) zerafeti, estetik ve (fonetik) havası, giyim kuşam oyunudur, onun şekil özellikleridir. N.Fazıl’a göre kütük ve nakiş meselesi şiirin en girift ve esrarlı problemidir. Kütük ve nakış arasında karşılıklı ve daimi bir etkilenme vardır. <br />Kütük ve nakışın ahenkli birleşmesinden saf şiir doğar. Şairlikte ve şiirde en önemli husus, püf noktası işte bu mesut ahengi sezebilmek ve pişirebilmektir. <br />Kütük ve nakış münasebeti açısından şairleri değerlendiren N.Fazıl onları dört gurupta toplar: Madde 1: ‘Hem kütüğü var hem nakışı. .Madde 2: “Kütüğü var, nakışı yok..’ Madde 3: ‘Nakışı var kütüğü yok...’ Madde 4.’Ne kütüğü var ne nakışı...” Şair bu dört sınıftan birine girmeye mahkumdur. Birinci sınıf, (Omeros)’dan (Rembo)’ya ve İmreulkays’dan Şeyh Galib’e kadar mektep, devir ve sanat telakkilerinin üstüne çıkmış büyük sanatkarlara aittir. İkinci sınıf, şiiri fikre alet diye kullanan tebliğci mizaçlar... Üçüncü sınıf muhtevası olmayan köpükçüler, şekilciler, dördüncü sınıf da taklitçiler kadrosudur. <br />Şaire göre şairin hası ve şiirin safı birinci guruptakilerdir. Bunlar şiir devleridir. Diğerleri ise sırmalı ve şatafatlı cüceler, gözbağcı ve sahteciler ve yalancı zümrüdüankalardır. <br /><br />IV.ŞİİRDE ŞEKİL ve KALIP (DIŞ UNSURLAR): <br /><br />“Dış dekor kaygısı bende o kadar köklü ve derindir ki, tek kuruşum olmasa ve imzaladığını maddi ve manevi senetler yüz bini aşsa, derdimin çaresini ipekli bir halı veya şahane bir bir koltuk üzerinde düşünmek isterim. Çareyi ancak böyle bulacağımı sanırım. İlle de dış dekor...”(1994, 5.187) diyerek dış unsurlara sıkı bağlılığını belirten N.Fazıl’a göre şekil ve kalıptan yaz geçmek aczin en adisidir. <br />Şekil ve kalıbın ana unsurları dış ahnenk, vezin ve kafiyedir. Bunlar, şiirde gaye değil zaruri ve vazgeçilmez birer vasıtadırlar. Şiirde şekil ve kalıp, görünen ev sahibi değil hamarat bir hizmetçidir. Ama öylesine bir hizmetçi ki, o giderse efendi kalmaz. Şekil ve kalıp mananın iskeletidir. Şairin hüneri, bu iskelete surat ve vücut geçirebilmektir. Şiire baktığımız zaman iskeleti görmemeli, iskeleti örtmüş olan vücut organlarının tenasübünü görmeli, onların toplu endamına hayran olabilmeliyiz. <br /><br />V.ŞİİRDE İÇ ŞEKİL: <br /><br />Şiirde dış şekle bağlı bir de iç şekil mevcuttur. Dış ahengi kurmadan iç ahengi kurmak muhaldir. İç şekli dokuyan malzeme dış ahengin ötesindeki iç ahenk, kelimelerin dış manası altındaki iç mana, kelime münasebetlerinde lezzetleşen mizaç tavrı ve duygu halidir. Şair, içindeki manayı bu malzemeleri kullanarak iç şekilde canlandırır. İç şekil şiirin dış kalıbı ve şekli üzerine inmiş ruhudur. Üstün sanatkar, daima dış şekil ve kalıba bağlı kalan, içle dışı <br />denge halinde tutmayı bilendir. <br /><br />VI.ŞİİRDE DİL VE İFADE: <br /><br />Bülbüllere emir var: Lisan öğren vakvaktan(1993,s.407) <br /><br />Bülbül koyuldu mu dil bahçesinden <br />Gak gak karga, yak vak kurbağa gelir(1993,s.408) <br /><br />“Yazı dilinden maksat sanatkarın kullanacağı dil ise bu halkın konuştuğu dil olmalıdır. Sanata mahsus halkın konuştuğu dilden ayrı bir dil tasavvur edemem, fakat halkın konuştuğu dille konuşmak mutlaka halkın anlaması lazım gelen bir şeyi söylemeye mecbur olmak değildir.’ (1990,s.14) <br /><br />VII. ŞAİR-ŞİİRİ ve MUHİTİ: <br /><br />Büyük meydana düştüm uçtu fildişi kulem <br />Milyonlarca ayağın altında kaldı kellem <br />Üstün çile, dev gibi gelip çattı birden.Tos. <br />Sen, cüce sanatkarlık, sana büsbütün paydos.(1993,s,403) <br /><br />Obür poetikacı ve şairlerle N.Fazıl’ı şairlikte ve şiirin tarifinde farklı kılan husus “şiiri merkezileştiren haysiyetli bir muhit ile, şiir muhitini kuran ulvi merkezin” göz önüne alınıp alınmamasıdır. Şiiri bu yönüyle de düşünen Necip Fazıl Poetika’sında “Şiir ve Cemiyet, Şiir ve Hayat, Şiir ve Din, Şiir ve Müsbet İlimler, Şiir ve Devlet” bölümlerine de yer verir ve bunlar arasındaki münasebetleri inceler. Bu durum aynı zamanda, niçin fildişi kulesinden inerek topluma karıştığı, insanlarla kaynaştığı, niçin aksiyon adamı olduğu sorusuna onun cevabı ve şiirinde niçin sosyal dava ve temaların yer aldığının izahıdır, N.Fazıl’da şiir, şair ve toplum birbirinden ayrılamayacak biçimde kaynaşmıştır. Bunun için, ona göre en iyi şiiri (umumi kanaatin aksine) Kaldırımlar değil, Çiledir. (1990,5.99) <br /><br />Ben şairim gaibi kurcalayan çilingir <br />Canlı cenazelerin başında Münker ve Nekir (1993,s.88)<br /><br />Poetika’nın yukarıda adı geçen son bölümlerindeki görüş ve düşünceler kısaca şöyledir: Şiir cemiyetin rüyasıdır. Onun rüyasını, sayıklamalarını şair görür. Şiir, cemiyetin topyekün his ve fikir hayatını gözlemleyen rasat merkezi (gözlemevi)dir. Şiir ve şair cemiyetin en mahrem ve en sadık, en gerçek ve en emin münadileridir. Şair tam ve üstün şairliğe erişince mesleklerin en saygılısına kavuşur, toplum ve hayat nizamına karşı büyük bir mesuliyet yüklenir, bu konuda söz sahibi olur. <br /><br />Ben o kutsi nefesin üflediği kamışım <br />Ses onun, ben imzamı atmışım, atmamışım (1993,s.97) diyen N.Fazıl’a göre dinin olmadığı yerde hiçbir şey yoktur, yokluk bile yok. <br />Şair, Allah’ın mahrem ülkesi, meçhuller aleminin derbeder seyyahıdır. Şair, mana halinde cami kapılarının önünü dolduran Allah dilencilerinin en güzelidir. <br />Allaha iman ve din olmayan yerde ne göz, ne ışık, ne de görülecek şey...<br />Ne de şiir ve sanat....<br />N.Fazıl bir soruya verdiği cevapta “Ben, dindar olmayan, Allahı her yerde hissetmeyen sanatkara sanatkar gözüyle bakmam... Muhakkak ki, maveradan, büyük “Niçin?” ve “Nasıl? dan bir raşe, bir titreyiş sahibi olmalı.(1990,s.159)” der. <br />Teknolojik gelişmeler karşısında gerileyen günümüzün abuk-sabuk şiiri bir intihardır. Şiir ve şiirle beraber saf fikir, makinalaşan dünyada maverai (metafizik) düşüncelere muhafızlık etmelidir. Cemiyetteki ve insandaki dengesizilik ancak bu şekilde önlenir. İnsanın teknoloji ve madde yenilip robotlaşmaması için günümüzde şiire ve şaire büyük görev düşmektedir.<br /><br />VIII.SANAT NE İÇİNDİR? <br /><br />Yukarıdan beri özet olarak açıklamaya çalıştığımız poetikasının dayandığı esasları N.Fazıl değişik zamanlarda şu şekilde izah eder: Ona (N.Hikmet’e) ve Batıdan gelen ruhi muvazenesizliğe karşı şiirde formu, nizamı, iç ahengi, ruhçu görüşü ve mistik edayı müdafaa etmek, sanat telakkimizin temeliydi.(1990,s.62) Şiirde ben doğrudan doğruya cevheri arıyorum. Keyfiyeti arıyorum, seviyeyi arıyorum. (1990,5.223) Hangi bahiste olursa olsun, kolaydan nefret ederim. Latinler “Felixe Culpa” derler) mesut cinayet... (1990,s.96) <br />Sanatçı, niçin ferdiyetçilikten vaz geçerek fildişi kulesinden inip cemiyetle kaynaştığını ise şu şekilde açıklamaktadır: “Peygamberlerin öncülük ettiği insan akınlarında bir fener taşıyıcı olarak kabul ettiğim şair topyekün memuriyeti ile o zaman nazarımda tecelli etti... Şiir de Peygamberlik hikmetinden bir zerre olarak aynı kanuna bağlıdır. Bu yakıcı hakikati anladığım gün şiiri, peygamber alayının en hakir tenerciliği işi kabul ettim ve sağır ferdiyetçiliğimden fırlayıp şamatalı cemiyetçiliğe döküldüm.” (1990,s.74) <br />Bütün yukarıdan beri anlatılanlara bağlı olarak N.Fazıl’a göre sanatın yapılış gayesi şudur: Benim kanun kadar muhkem sanat ölçüm şudur ki, sanat ne sadece sanat, ne de cemiyet içindir. Sanat kendi için olduğu kadar, mutlaka başka birşey içindir ve o da, dünyanın ötesine köprü atmaktan başka hiçbir şey değildir. (1990,s.75) <br />N.Fazıl, öz olarak sunmaya çalıştığımız poetikasını bir sistem olarak net bir şekilde ortaya koymak için gösterdiği aşırı gayret ve titizliğine rağmen genellikle her büyük sanatkarda görülen anlaşılamamak, yanlış anlaşılmak tasasını içinden atabilmiş değildir. Tezat sanatçının kaderi gibidir. Gerek özel hayatı, gerekse sanatı tezatlarla doludur. Aynı durum şairliği değerlendirilirken de görülür. Çıkış noktaları aynı olan sanat çevrelerinden bir kısmı “büyük şair”likten önce “mistik şair’”liğe sonra da “sabık şair”liğe indirirken bir kısmı da “büyük şair”likten ‘üstad”lığa oradan da sultanü’ş-şuara”lığa yükseltir. Bu tezatlarla dolu kaderin farkında olan şair adeta, doğru anlaşılamama endişesiyle <br /><br />Halim açık denizde düdük çalan bir gemi <br />Kim duyar, ötelerden haber veren bestemi (1993,s.367) mısralarını terennüm etmektedir. <br /><br />KAYNAKLAR <br />KISAKÜREK, Necip Fazıl, 1990 Konuşmalar. Büyük Doğu Yayınları. İSTANBUL. <br />KISAKÜREK, Necip Fazıl, 1993, Çile. Büyük Doğu Yayınları. İSTANBUL. <br />KİSAKÜREK, Necip Fazıl, 1994. Babıali. Büyük Doğu Yayınları. ISTANBUL.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8780380995423118825?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-26919130826680340062010-01-06T15:25:00.000-08:002010-01-28T15:26:56.671-08:00Hacı Ali ÖZTURAN<br /><br />(Geçen Sayıdan Devam)<br /><br /><br />Ali Kıratın kolanını bir karış kısalttı. Çıkıp eyere oturdu. Varıp Bozgediğe dikildi. Meğer bir çerçi oradan geçiyormuş. Önüne bir eşek kat-mış, Bozgediğe doğru gelmekteymiş. Ali nâralayıp tepesine dikilince, çerçi-nin rengi attı. Alinin ondalığını, cıncık boncuk nesi varsa verdi. Ali sevinçle babasının yanına döndü. <br />-Düşmanıyın ömrü bu kadar olsun baba!<br />Diyerek çerçiden aldıklarını babasının kucağına attı.. <br />Deli Yusuf baktı ki ondalık diye oğlu bir iki cıncık boncuk veriyor. Fır-lattı, Alinin suratına çarptı. Kızdı, bağırdı: <br />-Ben sana çerçi soy demedim. Kervan soy dedim.Utan be! Allahın çer-çisinden ne istiyorsun? Ona mı gücün yetti? Şimdi git, bana kervan ondalığı getir. <br />Ali yeniden Bozgediğe indi. Yusuf kulağını vermiş Bozgediği dinliyor-du. <br />Biraz sonra büyük bir kervan Bozgediğe doğru yaklaşmaya başladı. At-ların kişnemeleri, develerin böğürtüleri, çıngırak sesleri Bozgediğece duyu-luyordu. Ali dikkatle baktı. Kervanda koruma da vardı. Kervancılar, koru-malar, uşaklar… Sayıları otuz kadar vardı. Bu kervan soyma işinde daha önceleri Ali hep ürkerdi. Korkar, çekinirdi. Ama bugün içinde öyle bir kor-ku duymadı. Kervandakileri koyun, kendisini kurt görüyordu. <br />Kervan iyice yaklaşınca Ali Kıratı mahmuzlayıp meydana çıktı. Nâraladı... Kıratın üstünde şahin gibi kervancıları süzdü. Kıratın dizginini saz misâli alarak kesik makamdan söyledi: <br /> Sana derim ey bezirgân <br /> Hani benim ondalığım <br /> 1/66 Bozgediktir bize mekân <br /> Hani benim ondalığım <br />Kervandakiler şaşırdı. Bıyıkları yeni terlemiş, yapayalnız bir delikanlı-nın gelip yol pacı istemesine şaşırdılar. Acaba gediğin ardında bu delikanlıyı öne süren bir eşkıya çetesi mi vardı? Meğer kervanın baş koruması Deli Hoylu adında bir yiğitmiş. Bezirgân Hoyluya işaret etti. Hoylu atını sürdü. Varıp Alinin karşısına dikildi. Aldı Deli Hoylu: <br /> Korumayım bu kervana <br /> Savuş çocuk git başımdan <br /> 1/67 Ondalık vermem adama <br /> Savuş çocuk git başımdan <br />Ali Hoyluyu süzdü. Hoylunun kafası kümbet gibiydi. Alnının çatı bir karıştı. Kaşları dört parmak enindeydi. Gözleri bakır tas gibiydi. Bıyığının bir tarafı bir toz süpürgesi olurdu; bıyığını üç kez bükmüş, al yanağına o-turtmuştu. Göğsü taraba tahtası kadar genişti. Sırtı ekmek tahtası gibiydi. Ama yiğitlikte Alinin de Hoyludan geri kalır yanı yoktu. Ali ürkmedi. Aldı Ruşen Ali, görelim ne dedi: <br /> Kılıcıma zırh dayanmaz <br /> Gürzüme kalkan dayanmaz <br /> 1/68 Ondalıksız yol verilmez <br /> Hani benim ondalığım <br />Aldı Deli Hoylu: <br /> Çekil çocuk kesme yolu <br /> Çok sağları ettim ölü <br /> 1/69 Kimin oğlu kimin dölü <br /> Savuş çocuk git başımdan <br />Aldı Ruşen Ali: <br /> Körünoğlu derler bana <br /> Şimdi anlatırım sana <br /> 1/70 İstersen buyur meydana <br /> Hani benim ondalığım <br />Deli Yusuf kulağını vermiş, soluk bile almadan dinliyordu. Ali böyle bağlayınca, aldı Deli Hoylu: <br />Hoylu der ki elim pençe <br /> Söz kâretmedi bu gence <br /> 1/71 Ben şâhinim sen toy serçe <br /> Savuş çocuk git başımdan <br />Ali bir kez de ondalığını dilden istedi : <br />-Hoylu Bey, söyle ağana ondalığımı versin! Yoksa talan ederim bu ker-vanı!<br />Hoylu Bey güldü : <br />-Bana avuç avuç para veriyorlar ki, senin gibileri kervana bastırmaya-yım diye. Bıyıkları yeni terleyen çocuğa yol pacı mı vereceğim. <br />-Keramet sakalda bıyıkta değildir Hoylu Bey. Sana bir erik çekirdeği hi-kâyesi anlatayım da dinle: <br />“Değirmenin birine bir adam gelmiş. Kafası kümbet gibi, alnının çatı bir karış, kaşları dört parmak eninde, gözleri bakır tas gibi, bıyığının bir yanı toz süpürgesi olur. Sırtı ekmek tahtası gibi, göğsü taraba tahtası gibi. Çamdalı gibi bir babayiğit. İki kişinin elleşip tek tek taşıdıkları buğday çu-vallarını katırın üzerinden, birer eliyle çekip kaldırmış. İki elinde iki çuval, sallaya sallaya değirmene götürünce oradakiler bu adamın yiğitliğine şaşı-rıp, fısıldaşmışlar. Adam onları duymuş, demiş ki: <br />-Benim babayiğitliğimden mi konuşuyorsunuz? <br />-He, demişler. <br />Adam demiş ki: <br />-Ben falanca köyün çömelip ürüyeniydim. Astığım astık, kestiğim kestik-ti. Bir gün dağda onbeş-onaltı yaşında bir çoban gördüm. Dedim ki, “Ulan çoban, karnım acıktı. Bir kuzu kes de yiyeyim. Bana falanca derler.” Çoban, “Bu kuzu elin malı, ben kesemem.” dedi. Anan aşağı, baban yukarı derken, biz çocukla kapıştık. Çocuk beni kaldırdığı gibi yere vurdu. Ellerimi bağla-dı. Orada bir erik ağacı vardı. Oturup erik yemeye başladı. Eriği yiyor, çe-kirdeğini baş parmağı ile işaret parmağı arasında sıkıştırıp hızla kaydırarak suratıma atıyordu. <br />Yedi attı, yedi attı derken benim yüzüm kan içinde kaldı. Bu yüzümdeki çaparlar çiçek hastalığının izi değil, çekirdek izi. Yaa kardaşlarım, elde neler var. “<br />-İşte böyle Hoylu Bey! Yiğitlik bileğe, yüreğe bakar. Denemek istersen gir meydana! <br />İki yiğit kılıçlarını çektiler. Ali Kıratın kulağına eğildi. Dört satır söyle-di: <br /> Karşılaşıp ayrılınca <br /> Çarkedip geri dönmeli <br /> 1/72 Arkasından ulaşınca <br /> Enseye kılıç vurmalı <br />Kırat kişneyip başını salladı. Kervandakiler buna da şaştılar. <br />İki yiğit atlarını mahmuzladılar. Şimşek gibi birbirlerine girdiler. Hoylu saldırdı, Ali kalkanını tuttu. İki at birbirinden uzaklaşırken Kırat birdenbire çark edip geri döndü. Ali Hoyluya yetişti.Yine de kıyamadı. Hengeyledi, hüngeyledi, kılıcın tersiyle Hoylunun ensesine hıngeyleyince, dalında yet-miş taşlı armut gibi, atından düşürdü. Kıratın bu kıvraklığı, kervandakileri korkutmuştu. Kırat altındayken bu delikanlıyla başa çıkılamazdı. <br />Kırat Deli Hoylu’nun çevresinde dolaştı. Hoylu, kendine gelince: <br />-Gençsin, bıyığın yeni terlemiş ama beni yendin. Helâl olsun. Al ondalı-ğını bırak bizi. <br />Ali atından indi: <br />-Yoook, dedi. Seni güreşte de yenmeden bırakmam. Şimdi bırakırsam, “Atın hüneriyle yendi.” derler. Kendi hünerimle de yenmeliyim seni. <br />Ali belinden yukarısını soyundu. Çınar dalları gibi kolları meydana çık-tı. <br />Hoylu bu fırsatı kaçırmadı. Soyunup Alinin karşısına çıktı. Güreşe baş-ladılar. Ali, Hoylu Beyin boynunu kaptı. Sağ ayağını çengel edip, Hoylunun bacağına doladı. Kaldırıp sırtüstü vurdu. Hoylu şaşkına dönmüştü. Ali: <br />-Bu sayılmaz Hoylu Bey, dedi, bir daha güreşeceğiz. <br />Yeniden kapıştılar. Ali bu kez tek daldı. Hoylu Beyi bacağından tutup, göğsüne dek kaldırdı. Öteki bacağına içten çengeli vurdu. Göğsüyle Hoyluyu itip, sırtüstü düşürdü. Sıçrayıp kalktı. <br />-Hah! Şimdi oldu işte Hoylu Bey. Sana demedim mi, bıyıkta keramet yoktur diye? <br />Hoylu şalvarını silkerek kalktı: <br />-Eline sağlık yiğit, dedi. Diyecek hiç bir şey yok, benden yiğitmişsin. Beni yanına alır mısın? Bu kadar adama hizmet edeceğime, senin gibi bir yiğide hizmet ederim daha iyi. <br />Ali onayladı: <br />-Eğer kararın kesinse bizimle kal. <br />-Kararım kesin.<br />-Öyleyse şu yana geç! <br />Ali, bezirgândan ondalığını aldı. Kervana yol verdi. Hoylu ile birlikte, Deli Yusufun beklediği yere doğru atlarını sürdüler. <br />Deli Yusuf, nal seslerinden gelenlerin iki kişi olduğunu anladı. Sordu: <br />-Yanındaki kim oğlum? <br />-Hoylu Bey adında bir yiğit. Bizimle kalmak istiyor. <br />Deli Yusuf Hoyluya kesim kesti: <br />-Burada emir oğlumdan çıkacak. Kesinkes zulüm yapılmayacak. Kim-senin namusuna dolanmayacaksınız. Zenginden alıp yoksula vereceksiniz. Bunları kabul ediyor musun? <br />Hoylu Bey: <br />-İyi güzel konuştun Baba… Kimsenin ırzında namusunda gözüm yok. Hepimiz ırz, namus sahibiyiz. Namusun ne olduğunu biliriz. Köroğlu mese-lesine gelince; gördüm ki Köroğlu yaşça benden küçük ama iş yiğitliğe ge-lince, benden yiğit. Bu yüzden, Köroğlu gibi yiğit birini ağa olarak kabul ederim. <br />Hoylu Beyin katılmasından sonra pek çok kervan soydular. Köroğlunun ünü hanlarda, kervansaraylarda, kapalıçarşılarda dilden dile dolaşmaya baş-ladı. Dağdeviren gibi, Zincirkıran gibi; Köse Kenan, Kabresığmaz, Selamvermez, Ecelalmaz, Darıdeğmez, Sopayadoymaz, Postalpatlatan, Tepedelen, Eceliyakın gibi ünlü yiğitler, zaman zaman Köroğluna katıldı. Bunlardan kimi yalnızdı, kimi adamlarıyla katılmıştı. <br />Köroğlu bunları binbaşı yaptı. Her birinin emrine bin kişi verdi. Görev bölümü yaptı. <br />Bu katılmalardan sonra Köroğlu bir mühür kazdırdı. Okur-yazar olma-dığı için mühür kullanıyordu. Yol pacını aldığı her kervana mühürlü belge veriyordu. Bu şu demekti; “Ben Köroğlu… Bu kervandan aslan payımı al-dım. Bundan böyle bu kervandan hiç kimse ondalık istemeyecektir. Bu müh-rü taşıyan kervana sataşanlar cezalandırılacaktır.” <br />İlk zamanlarda mühür konusunda terslikler oldu.Köroğluna ondalık ve-ren kervanları, başka eşkiyalar da soydu. Bezirgânlar bu durumu Köroğluna şikâyet etti. Köroğlu bu eşkıyaları yakalattı. Bozgediğin önünde, bir uyuz eşeğe ters birdirerek dolaştırdı. Eşkıyalardan aldığı paraları bezirgânlara geri verdi. Zaman zaman birkaç eşkıyanın cezalandırılması, Köroğlunun ününü artırdı. <br />Artık Köroğlu Bozgediğe inmiyordu. Sıra kimde ise, Bozgediği tutuyor; <br />-Köroğlu Ağamın selâmı var. Ondalığını istiyor, diyordu. <br />Kervancı ondalığı vermeye dünden râzıydı. Şurada burada soyulmaktan-sa, Köroğluna ondalığını verir, kervanı güvenceye alırdı. Onda bir yol pacını vermek istemeyenlerse, güneyden Konyadan dolaşıyorlardı. Böylece yolları uzuyordu ve Köroğlunun güvencesinden uzak, eşkıyalarla uğraşıyordu. <br />Köroğlu zenginlerden aldığı yol pacını yoksullara dağıtmaya başlamıştı. Köylerdeki saygın, dürüst insanlarla görüşüyor, onların verdikleri listeye göre gereken yere, yeterli yardımı yapıyordu. O tam bir yoksul babasıydı. Nişanlılara, yeni evlilere, yaşlılara, borçlulara; altın, akçe, kumaş, yiyecek dağıtıyordu.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-2691913082668034006?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-24774946384867327872010-01-04T13:55:00.000-08:002010-01-28T13:57:18.681-08:00Şart-ı tarikat beştir. <br /><br />1.Uluvv-i himet <br />2.Hüsn-i hizmet <br />3.Tasavvur-i ma’rifet <br />4.Hifz-ı hörmet <br />5.Ta’zim-i nasihat<br /><br />Bina-yı tank altıdır. <br /><br />1 Marifet <br />2.Sehavet <br />3.Sadakat <br />4.Yakınlık <br />5.Tevekkül <br />6.Tefekkür <br />Erkan-ı tarik altıdır. <br /><br />1.İlm<br />2.Hilm <br />3.Sabır <br />4.Rıza <br />5.İhlas-ı kalb <br />6.Ahlak-ı hamide <br />Ey talib gel cananı bul <br />Canan olan Kur’an bana <br />Cananı ben eyledim <br />Canan olandır can bana <br />Canana eyle can feda <br />Olmayasın candan cüda <br />Tende canandır Murtaza <br />Nokta sırrı ayan bana <br />Adem ademe secdegah <br />Bu sırrı bilmeyen gümrah <br />Muhammed, Ali beytullah <br />Erkan-ı din iman bana<br />Esrar-ı Şahı bilmeyen <br />Zatında Hakk’ı görmeyen <br />Emmaresinden geçmeyen <br />Ne söylerse yalan bana <br /><br />Hayat üç derecedir.<br />Hayatın birinci derecesi: Kalbin mevt-i cehilden necat bulup ilm-i tevhid ile hayat bulmasıdır. Bir kalb ki ilm-i tevhid ile hayat bulursa taleb-i Hakk da hareket eder. Zira hareket Hay olanın hassasıdır. <br />Hayatın ikinci derecesi: Kalbin mevt-i tefrikadan necat bulup, cem’-i himmet ve nef-yi havatır kılmasıdır. Hayat-ı cem-i’den murad: cem’iyet-i havatır ile kalbin hay olmasıdır. Zira cem’iyet kalbi cem’i-i masivadan kat’edip, Valhid-i hakiki muşahedesine rabt etmeden ibaretdir. Meşüyihin hayat-ı ebediye dedikleri budur. Tefrika mevta hükmünde olan eşyayı müte’addideye kalbi perakende kılmakdan ve muktaziyat-ı nefsnıyeye talib olmadan kinayedir ki, bu da ölümdür. <br />Hayatın üçüncü derecesi: Hayat-ı vücuddur ki, bundan murad Hak ile hayat bulmakdır. Hak ile hayat bulmak abdin Hak’da fena bulmasından ve beka-yı Hak ile baki ve hayat-ı Hak ile Hay olmasından ibaretdir, ve Cem’i-i eşyayı onunla Hay ve Kaim görmekdir. <br />Sual: <br />Tasavvufun şartı nedir? <br />Cevab: <br />Mazi ve müstakbele nazar etmeyip vaktin hükmünü vermekdir. <br />Malüm olsun ki ibadetden murad birliğe yetmekdir. Bir kimse kırk sene ibadet eylese gündüzü saim ve gecesi kaim olsa fakat ibadetden murad ne olduğunu bilmese ve idrak ey lemese bir zerre kadar faydası yokdur. Yani bilmek birliğe yetmektir, ve birliğe yetmek odur ki, kendini zat, sıfat ve ef’aliyle fani göre. Belki cümle varlık Hakkın vücudu olduğun idrak eyleye. Hakla ma’mur olduğun bile. Benliğinden geçmek bundan ibaretdir.<br />Böyle olunca o kimse her nereye nazar etse Hakk’ı görür. İbadetden murad, Hakikat-ı Muhammediyeyi bilip mü’min-i has olmakdır. Mü’min-i has odur ki herşeyin müsebbih olduğun göre, ve her müsebbih ki bir isim giyinmişdir. Ayn-ı müsemma göre, ondan gayrı görmeye. Bundan bir sual varid olur ki, Hak teala bi-zevaldir. Öyle olsa bu insan ve bu eşya bu sıfatlardan cümlesi zeval bulsa gerekdir. Buna ne cevap verirsin? Cevap budur ki: <br />Sıfat-ı zat-ı kadimesi bt-zevaldir. Amma sıfat-ı hadisesi fena bulur. Mümit ismi fehvasınca. Bir cevap dahi budur ki: Fenası ‘ayn-ı bekadır.’ Eğer biri fena bulsa hezarı zuhura gelir ve el’an gelmektedir. Tecelliyat-ı Bari gayr-ı mütenahidir dedikleri bu ma’naya işaretdir. <br />Cenab-ı Halkın cemi’-i sıfatı iki sıfattan ibaretdir. Geri kalan sıfatlar bu iki sıfatın mazharıdır. Biri celal ve diğeri cemal sıfatıdır. İnsan da bu iki sıfat ile muttasıfdır. Celal sıfatının tecellisinden cehennem, ve Cemal sıfatının tecellisinden “cennet” hasıl olur. Ve herhangisi sende galip olursa makamın ve serencamın oradadır. <br />“Bismillahi şafi” <br />“Arife bir işaret kafi”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-2477494638486732787?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-32556044696115535032009-12-09T01:30:00.000-08:002009-12-12T01:31:07.157-08:00Merhaba <br /><br />Kış geldi<br />Maraş daha bir ıssız sokaklar tenha,üşüyor,dalgın yalnız ve kimsesiz kuytularda dolaşıp duruyoruz.Düne göre hayatımız iyi Demokrasi aşısı Türk toplumunda tutacak başka çare yok.<br />Karlı Tanrı dağlarında gökyüzlü bozkurtların haykırışları duyuluyor.Roma’nın meydanına üç hilal dikip gülbank çekmedikten sonra yaşamın sırları bize açılmayacak.<br />Kızıl elma ülküsü harlı bir yol elimizde kancık katır sidiğinden suyu verilmiş Zülfikar dilimizde Haydar’ın adı olduktan sonra ne gam!<br /><br /> ALİ BÜYÜKÇAPAR<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3255604469611553503?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-65508144902677771212009-12-08T01:31:00.000-08:002009-12-12T01:33:02.293-08:00ASAF HALET ÇELEBİ<br /><br />(1907-1958) <br /><br />Cumhuriyet devrinin psikolojik konular üzerindeki şiirleriyle tanınmış simalarından olan Asaf Halet Çelebi, hayal, masal ve rüya unsurlarını şiirde çok fazla kullanan bir şairimizdir. Şiirlerinde dıştan ziyade içe dönük görüş ve davranış şekillerini yansıtan şair, ilk bakışta çok farklı bir ruh yapısı içinde görülür Bu farklılık, onun şiiriyle aşinalık nisbetinde ünsiyete dönüşür.<br />“Asaf Halet, yeniliği gariplikte görmeyen ve Sanatta eskimeyen şeye talib olan ve bu tavrını bütün eserlerinde özellikle de şiirlerinde ortaya koyan bir şairdir. Yaşadığı hayatı ve dünyayı mistik temayüllerle ifade ederken İslam kültürünün süzgecinden geçiriyor ve tasavvufun kaynaklarından edindiği ihsaslara da şiirinde önemli yer veriyordu. Bu anlamda onun dile getirdiği hayret ve doğurduğu şaşkınlık, geçici ve bir çeşit suni tuhaflık değil, varlık ve yaratılış hikmetimize bağlı, büyük velilerin bakışında ifadeye kavuşan hayret ve şaşkınlıktır.” <br />Om Mani Padme Hum adlı şiir kitabının arka kapağındaki şu ifadeler Asaf Halet Çelebi’nin kişiliğini ve sanat anlayışını yansıtması bakımından çok manidardır: “1940larda Türk şiiri büyük bir atılım içindeyken, köklü bir değişmenin kavgası verilirken, şaşırtıcı davranışları, şiirlerinin Doğu kültürüne dayalı ama gerçek üstü görünümüyle, edebiyat dünyasının ilgiyle izlenen şairleri arasında yer alıyordu. Doludizgin Batı’ya yönelinen bir dönemde “Doğulu’ bir yenilikçi olabilmenin sırrına ermiştir.” <br /><br />l. SAF ŞİİR<br /><br />Musıkide notanın, resimde boyanın, mimaride taşın hammadde olduğunu belirten Asaf Halet, şiirin hammaddesinin de kelime olduğunu şöyle ifade ediyor:<br />‘Alim nasıl bu görünen, maddeden ibaret sandığı kainatın açılabilen sırlarını izaha çalışıyorsa, sanatkar da kendi zaviyesinden ideal bir kainatın izahını yapmak sevdasındadır. Bu ideal inşada: bestekarın kullandığı iptidai madde nota; ressamın boya; mimarın taş olduğu gibi şiirin iptidai maddesi de kelimedir” <br />Genel anlamda şiire ve şiirdeki güzelliğe kelimeleri tertip etmekle ulaşılabileceğini savunan şair, şiire bir inşa olayı olarak bakmaktadır. Gerçek şiirin yapısında kelimeler yeni anlam kazanır ve asıl şiiri oluşturan bu mana diyarı, şiir için çok önemlidir. ‘Kelimede ses unsurunu ve medlulünü seçebiliyoruz. Bu medlul ya düşünce, ahlak, keder, aşk vesaire gibi mücerred bir mefhumdur veyahut kuş, mehtap, saki, kiremit gibi maddi bir varlıktır. Şiir; bir tarafdan bu ses unsurlarının yani ahengin, diğer tarafdan da mana denilen mücerred elemanların ve tasavvuru mümkün olan medlüllerin, yani hayallerin bir araya gelmesinden hasıl olan bir şeydir.” <br />Saf şiiri bir bütünlük içinde kabul eden ve şiirde kelime kelime mana aramanın gereksiz olduğunu belirten Asaf Halet, şiiri parçalanamayan bir bütün olarak ele almaktadır: “Saf şiir parçalanamayan bir tek kelime halinde olunca ona ne bir şey ilave edebilmeğe, ne de ondan bir şey eksiltmeğe imkan olamaz. Şiirde bazı kelimelerin manalarını aramak da bence lüzumsuzdur. Çünkü şiir kelimelerin bir araya gelmesinden hasıl olan büyük bir kelimeden başka bir şey değildir, Bir tek kelime hecelere ayrıldığı zaman nasıl heceler başlı başına bir mana ifade etmezse şiirde de teker teker kelimelerin manalarıyla uğraşmak beyhudedir. Şiirde gazete havadisini andıran bir mısra da bulunabilir. Fakat şiiri bütün olarak mütala etmeyenler bu parçayı tek başına alıp ondan şiiriyet özelliği beklerse çıkmaza saplanmış olurlar. Bugünkü saf şiir küçük kristallerden ziyade büyük bir mücevher halinde ışıklanmaktadır.” <br /><br />II.ŞIIRDE VIJZUI-l<br /><br />Anlamak kişiden kişiye değişir. Şiir anlaşılmak için yazılmadığı halde bazı insanlar şiirden birşeyler anlamak ister, halbuki şiirde mana aramak abestir:<br />“Anlamak izafi bir mefhumdur. Bir gazete havadisini bir riyaziyye meselesini, bir insanın hislerini anlamak büsbütün başka şeylerdir. Ammenin dilinde anlamak ve anlatılmak (hülasa edilebilmek) kelimesiyle müteradifdir. Böyle bir anlayış elbette gazete havadisi için kafi gelir. Olaya aynı şekilde bakan bir yarı münevverin okuduğu bir şiir, anlatılmaya yani hülasa edilmeye müsaid değilse, o yarı münevver şiirin şekline, daha doğrusu en sathi kısmına sarılmak mecburiyetinde kalır.”<br />Şiirde, manadan ziyade his ve heyecan halinin hakim olması gerektiğine inanan şair, bu konuda şunları söylemektedir: “Eski şiire aşina olan birisi Nefi’yi kafiyeleri zengin olduğu için veya Fuzuli’nin bir şiirini tasavvuf ilmine uygun bulduğundan veya bir kelime oyunu yaptığından tebrik edecektir, “anladım” dediği zaman sanatkarı değil cambazı anlamıştır. Şiir ise cambazlığı afaroz ettiği için yarı münevverin ondan bir heyecan duymasına lüzum kalmaz.” <br />Asaf Halef, şiirin olay ve tasvir yazısından çok uzak olduğunu, şiirin bir duyuş halinden başka kışırlar taşımadığını belirtir: “İnsan hadiseleri süzerek ve kalabalık taraflarını atarak alır. Ancak dışarıdan aldığı intibaları yoğuran, çizerek, şekillendirerek, pişirerek ortaya güzel bir şey çıkaran sanatkarın eseri sanat eseri olabilir. O halde şiirde bu intibaın dışında kalan kısımlarına da lüzum yoktur.”<br />Şair, şiirin sırlı dünyasına ulaşmak için tasavvur melekesini işletmeyi ve şiirin kendine has olan duyuşu sezmeyi şart koşar: “Şuuraltındaki birikintiler şairin şuurlu müdahalesiyle ve zekanın idaresiyle şekle bürünür ve şahsiyetin kalite ve kıymetine göre sanat kıymeti taşır. Şiir bazı nadir ruh anlarımızdır ve şiir bu anların tespiti demektir. İşte şiirin sathında kalmayıp asıl kıymeti yapan gizli mantığa iki yolla ulaşılır:<br />a) Her mısraı gazete okur gibi değil, fakat tasavvur ederek okumak.<br />b)Mukayese etmek, şiirin kendisine has olan ruh haletine girmek mana ve hayaller arasındaki müşterek ifadeyi sezmek.” <br />Şiirin anlaşılmasında okuyucunun kültür seviyesinin ve şiire olan yakınlığının önemli olduğunu belirten şair, bu konuda en küçük ayrıntıların bile okuyucuya birşeyler verebileceği kanaatindedir: “Şiirin anlaşılması en ufak hayallerin düşünülmesine bağlıdır. Yine aynı mana, şairin kudretine bağlı olduğu kadar okuyucusunun da ruh imkanlarına,irfanına ve hüsn-i niyetine bağlı bir keyfiyettir.”<br /><br />III.ŞURDE ŞEKİL:<br /><br />Şiirdeki şeklin şiirdeki umumi havayı vermesi gerektiğini belirten şair “Her şiirin şekli, sedalarının arabeski o şiirin vermek istediği umumi havayı en mükemmel şekilde temin edecek olandır. <br />Asaf Halet, vezin ve kafiyeyi kudretsiz şairlerin teselli aracı olarak görür.”Vezin ve kafiye her şiir için yeni bir şekil meydana getirme kudretini kendinde göremeyenlerin tesellisidir. Muhtevanın bu kadar çoğaldığı bugünkü şiiri basma kalıp tek şekil tatmin edemez.” <br />Şiirde şeklin, şairin hizmetinde olması gerektiğini savunan şair, sanatçının şeklin dar kalıplarına sıkışıp kalmasına karşıdır. ‘Şekiller bizleri içlerine alıp dar mahbeslerine sokacaklarına, bizim bu şekilleri istediğimiz gibi yoğurmamız ve şiirin muhitine uygun bir halde icad etmemiz elbette daha muvafık hareket olur<br />Şiirde harici güzelliğe de önem veren Asaf Halet, her şiirin kendine has bir kompozisyonu olacağını ifade eder: “Şiirde şekil denince sadece ses ahengi değil, şiirin kompozisyonu da anlaşılmalıdır. Ses arabeskleri cihetinden oldukça çeşitlilik ve zenginlik arzeden bir şiir bazan kompozisyon bakımından çok ilkel (iptidai) ve şematik kalabilir.” <br />Asaf Halet, serbest şiirin sanıldığı gibi nizamsızlık olmadığını, bilakis kendine has bazı ölçüleri olduğunu belirtir. “Serbest nazım da isminin işaret ettiği gibi nizamsızlık değildir. Ancak kendine has muayyen şekillerle kayıt altına alınmıştır. Vezin ve kafiye kati surette lüzumlu değildir. Bugün, muayyen harici şekillerden kurtulan şiir, hissin her tahavvülüne yeni bir nüansla iştirak edebilen bir nazma muhtaçtır. Bunun için de hece ve aruz kalıplarına bağlanmadan, hece sayıları ve hecelerin uzunluk ve kısalığından mümkün olduğu kadar yararlanılmalıdır. Bunu yaparken içi musiki dolu kelimeler seçilmelidir.” <br /><br />IV.ŞiiRDE RİTİM:<br /><br />Asaf Halet Çelebi, şiirde ritmi imaleler ve kendi ifadesiyle “formüller” dediği kelime ve kelime gruplarıyla yakalamaya çalişır.<br />A.İmaleler: Şiirde imalelerin belli bir kalıba uymak için değil ahengi yakalamak için kullanılabilineceğini teklif eden şair kendi şiirlerinde bu yolu takip etmiştir. “Ritimleri belirtmek için bazı kelimelerde imaleler yapmışımdır. Fakat buradaki imalelere bir kalıba uymak için değil şiirin ahenk mantığında zaruri görüldükleri için ihtiyaç his solunmuştur: Ferhd, İbrahim Koyan kim, Selim-i salis, Süz-i dilara, Mara, Bahtiyar.”<br />B.Formüller: Asaf Halet, ritim için kendi ifadesiyle “Formüller” dediği, farklı kültürleri yansıtan kelime ve kelime gruplarını kullanmıştır. O, bu kelime ve kelime gruplarından anlamdan çok ses yönüyle faydalanmıştır. Bu formüllerin manaları şiirin diğer taraflarında vuzuha kavuşturulmuştur. “Ben de bazı sada arabesklerini manalarımdan tecrid edip teşhir ediyorum. Nerede kaldı ki bir atmosfer vücuda getirmelerine rağmen manasız da değildirler. Ben bu formülleri yarı münevverleri şaşırtmak için şiirlerime sokmuş değilim ancak bir hava vermek için kullandığım muhakkaktır:<br /><br />Halakassemavat-i vel-ard (Sema’i Mevlana)<br />Om mani Padme hum (Siddharta)<br />Ammon ra’ Hotep veya tafnit (Mısr-ı Kadim)<br />Evloimeni i Vasiliyya tu patros (Kilise) <br /><br />C Musiki Dozu: Şiire en yakın sanatın musiki olduğunu kabul eden A. Halet bu konuda şunları söylemektedir. ‘Şiir bütün varlığını musikiye borçlu olmamakla beraber komşu sanatlar arasında bünyesine en uygun olanın yine musiki olduğuna inanmaktayım. İşi çıkmaza sokan musikinin şiirde aldığı yerdir. Şiiri vezin ve kafiyeden azat ettikten sora tamamıyla musikiden kurtulduğunu zannetmek hatadır. Çünkü vezinsiz ve kafiyesiz kelimelerle musiki yapılabilir. Önemli olan dozunu ayarlamaktır” <br /><br />V. AHENK UNSURLARI:<br /><br />A. Tekrarlar: A. Halet tekrarlamaların yerinde olmak şartıyla ahenk unsurlarından birini teşkil edeceğini belirtir. Eski edebiyatta şiire hamle, hareket ve dinamizm katan tekrarlar, onun şiirinde durgunluk, tembellik ve salıntı vermek için kullanılmıştır. “Kelimelerin son hecelerin aynı sesi vermesi tamim edilmiş kafiye olması, yani tekrarı demek olur (Tekrir) eski edebiyatta çok kullanılan bir edebi sanattı. Fakat eskiler bunu şiire hamle, hareket, dinamizm vermek için kullanırlardı. Hâlbuki ben bilakis durgunluk, tembellik ve salıntı vermek için ihtiyar ediyorum.<br />Renkler güneşter çıktılar<br />Renkler güneşe girdiler<br />Renkler güneşsiz öldüler<br />Ne renksizlik (Mansur)<br /><br />Uyanık yollar yürüyorum<br />Uykuda yollar yürüyorum<br />Uykuda insanlar görüyorum<br />Niçin gördüğümü bilmiyorum (Uyanıklık)<br /><br />B. Aliterasyonlar: Bir mısradaki bir çok hecelerin benzeşmelerini aliterasyon diye tarif eden A. Halet, ahenk unsuru olarak bunu çok kullanır. “Alliteration’lar, birbirine benzeyen iki hece demek olan assonance (yaram kafiye) mefhumunu daha genişletir ve bir mısradaki birçok hecelerin benzeşmeleri haline sokarsak buna alliteration denir. Ben bu alliteration’ları fazla kullandığımı zannediyorum.<br /> Üsküdar’da üsküpüler dokusa gerek kumrular (Cami odalar)(kü,ku)sesleri<br /> Kilimimde namaz kılmaya gelen ayaklar (nedircik Yavruları)(m)sesleri<br /> Meryem anaya mum yakıyorum(kilise)(m,y)’ler dua sesleri<br />Bir vardım<br />Bir yoktum<br />Ben doğdum<br />Uyudum<br /> Büyüdüm<br />Annem sustu<br />Babam küstü(Nurusiyah)<br />(eda bakımından benzeşmeler)”<br /><br />VI.MÜCERRET ŞİİR:<br /> Mücerret şiirin varlığını iki unsura bağlayan A.Halet bunları şu şekilde izah eder. <br /> A.Müşahhas Malzeme: şiirde müşahhas malzeme mücerred hayallere yol açar. A.Halet müşahhas malzemenin mücerred alemler meydana getirmek için kullanabileceğini söyler. Sanatkarı taklit eden değil hayatı yeni baştan inşa eden, kendi bünyesine göre yoğuran, mücerred bir alem meydana getiren bir mucid olarak görür. “Mücerred şiir, mücerred mefhumlu kelimelerden mümkün mertebe soyunmuş olan ve toplu bir halde mücerred bir mana anlatan ve bize o ihsası veren ruh anının ifadesini taşıyan şiirdir.”<br /> “ Hayatta bize mücerred fikri veren aslında müşahhas olan şeylerdir.Yani esasen harici alem,müşahhas şeylerden mürekkep olduğu halde bizim kafamızda bir takım mücerred hayaller vücuda getirebilmiştir. Bu mefhumun kafamızda doğabilmesi için sayısız defalar gözlerimizin önünden geçip gitmesi lazım gelmiştir. Bir çok tekrarlardan sonradır ki mücerred ortaya çıkabilmiştir. Muayyen hadiselere göre de tesir ve kıymetlerini değiştirirler.”<br /> “Müşahhas kelimelerin arkasında arzu ettiğimiz hayali canlandırdığımıza kani olabilirsel veya mücerred mefhumlu kelimeyi müşahhas bir hale sokabilirsek bu hal şiir mantığına pekala uygun gelebilir. Mesela Nur-i siyah şiirinde:<br /> “Sebepsiz hüzün hocamdı <br /> Loş odalar mektebinde <br /> Harem ağaları lalaydı<br /> Kara sevdama”<br />Burada hüznün mualim şekline girmesi ve kara sevdanın harem ağlarından lalası olan bir çocuk olması bu mefhumları gözümüzde canlandırmamıza imkan vermektedir.<br />B.Teşbih Lüzumsuzluğu: şiirde teşbihi lüzumsuz gören A.H.Çelebi varlıkları olduğu gibi değerlendirmeyi esas alır ve eşyayı vasıta olarak görür. Kavramları ve eşyayı olduğu şekliyle vermeye bunları benzetmeler yaparak ifade etmeye gerek yoktur. Eskilerin ele aldıkları nesneden ziyade onun etrafındakileri teşbih etmekle meşkul olup asıl insanın benliğine inemedikleri görüşünü ortaya atan şair bugünün insanının böyle şeylere iltifat etmediğini söyler. Esasen bugünün adamı her şeyi başka bir şeye benzetmek deliliğinden de usanmış ve bıkmıştır. Lisanlar kelimeler, mütemadiyen kısalıyor. Uzun sözler artık canımızı sıkıyor<br />Bir şeyin adını süslediğimiz zaman onu hata ve tahayyül edilmeyecek kadar gabi insanlar varsa biz bunlara laf anlatmak için mi şiir yazıyoruz? Şuurumuzu boş yere yormaktan başka bir şeye yaranmayan teşbih ve istiareler artık bizi yoruyor ve zevk de veremiyor .<br /><br />VII.ŞİİRDE RUH ANI:<br /><br />A Halete göre her şiirde şairin o andaki hakim olan ruhu sezilir.Yani şairin şahsiyetini yapan şuuraltındakiler bütün şiirlerinde hissedilir. Bununla beraber bir şairin her şiirini birbirinden ayıran özellik şiirin tesbit edildiği andaki ruh haletinin farklı ifadesinden kaynaklanır “Şairin asıl sanatı ruh anlarını ifade etmek hususundaki kabiliyetidir. Herhangi bir şiirin mevzuu bir hikaye, bir itiraf değil, fakat şuuraltının, muayyen bir ruh haletinin yeniden keşfi demektir.<br />A.Halet, şiirde ruh anlarını oluşturan mana elemanlarını şu şekilde sınıflandırır:<br />A.Çocukluk: Çocukluk yıllarındaki eşyaya bakış ve eşyayla bütünleşme insanın şuuraltına yerleşir. Bunlar ileriki yaşlarda içinden çıkılamayan mevzularda malzeme olarak kullanılır:<br />Kilimim de namaz kılmaya gelen ayaklar<br />ve en küçük parmakları<br />beni görmeden üstüme hasarlar<br />şaşarım beni işleyene<br />Veya içinden çıkılamayan ölüm karşısında şuuraltı, insanı çocukluk yıllarındaki masal diyarına götürür:<br />bana aynada bir suret göründü<br />benden başkası<br />bilmem memleket-i Çinden midir<br />ya maçinden mi<br />sordum kimsin diye<br />bir kahkaha atıp<br />ben Çin padişahının kızı<br />çoktandır aşıkınım<br />dedi.<br />ancak bir gün<br />hayalin gibi seni de<br />bu aynanın içine alıp<br />kaybolacağım. (Ayna) <br />B.Buluğ İnsiyakları: Çocukluk sonrasında buluğ insiyakları denilen arzu ve ihsaslar doğar Bu dönemde şuuraltında çoğu kere acı bir yakarış, bir keşmekeş ve emniyetsizlik ifadesi vardır:<br />seni bir kere tanıdıktan sonra<br />yaşamak acısını da tanıdım<br />bu acıyı beraber tadalım<br />mara (Mara) <br />C.Ruh Haletleri: Bazen ruh haletleri şuuraltına galebe eder, ruh haletine göre şiirler yazılabilir: <br />uykuda insanlar görüyorum <br />niçin gördüğümü bilemiyorum <br />D.Sırf İntiba Şiirleri: intiba <br />intibaın içinde gizlenir: <br />Üsküdar da <br />üsküpüler dokusa gerek <br />kumrular <br />camları parıldıyor <br />Üsküdarın evlerinin <br />akşam üstleri <br />camlı odalarda <br />ne olsa gerek İstanbul’a bakıp da <br />beni görmeyen çocuklar <br />camlı odalardan,.. (Camlı Odalar) <br /><br />VllI.ŞİİRDE MİSTİKLİK: <br /><br />A.Halet, mistikliği, var olmak şuurunu eriterek, ruhun bedenden sıyrılarak zaman ve mekanın ötesine geçmesidir diye tarif eder. Nirvana’ya ulaşmak için muhitini unutan şair, önce kendini kaybeder, sonra zaman mefhumunun ötesine geçer ve daha sonra ruh anının hakim olduğu bir zeminde mücerred formüllere ulaşır. Muhitini unutmak: <br />“acaba ot gibi yerden mi bittim” (Mısır-ı Kadim) Kendini kaybetmek: <br />“ben başka yerdeyim” (Cüneyd) <br />“bahçe oluyorum <br />insanlığımdan çıkarak” (Mısır-ı Kadim) <br />Zaman mefhumunun ötesine geçmek: <br />“zamanı nasıl unutmaktayım’ (Mısır-ı Kadim) <br />“zaman nedir unutarak” (Trilobit) <br />Eşya ile bütünleşip bir ruh olmak: <br />“zaman nedir unutarak açıp ağzımı bütün denizleri içtim” (Trilobit) <br />KAYNAKLAR <br />ÇELEBİ, Asaf Halet, 1954-A, Saf Şiir. İstanbul, 9:15-16, İSTANBUL. <br />ÇELEBİ, Asaf Halet, 1954-B. Şiirde Vuzuh. İstanbul, 10:18-19, İSTANBUL<br />ÇELEBİ, Asaf Halet, 1954-C. Şiirde Şekil. İstanbul, 11:20-22, İSTANBUL. <br />ÇELEBİ, Asaf Halet, 1954-D. Mücerred Şiir. İstanbul, 12:19-20. ISTANBUL. <br />ÇELEBİ, Asaf Halet, 1954-E. Şiirde Ruh Anı. İstanbul, 13:25-27, İSTANBUL. <br />ÇELEBİ, Asaf Halet, 1954-F. Şiirlerimde Mistisizm Temayülü. İstanbul, 14:24-25,<br />İSTANBUL. <br />MİYASOĞLU, Mustafa, 1994. Asaf Halet Çelebi. <br />(Uyanıklık) şiirleri sesle yapılan bir resimdir.<br /><br />Hurşit AKBAŞ<br />Akademi Çerçeve Dergisi<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-6550814490267777121?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-83653365319051720602009-12-07T01:33:00.000-08:002009-12-12T01:34:33.734-08:00TA’BİRAT <br /><br />Talib zuhuratında kelb ve ayı görse tabiatında gazab ve hiddetin kendisine galib olduğuna işaretdir. Maymun görse kendini beğenmek ve şerirlikdir, ve gıybet galebesine delildir. Arslan ve kaplan kibirlidir. Kurd haseddir. Karınca hırsdır. Fare buhuldür (hasislik). Tilki hile ve mekr ve tezvirdir, tavşan gafletdir. Sığır benlikdir. Kendini beğenip kimsenin sözünü dinlememekdir ve çok yemeğe dahi işaretdir. Deve kendine hücüm eder görürse kine delalet eder. Eğer durduğunda kendisine muti olursa aşka ve muhabbete dalaletdir. Zira devede itaat ve muhabbet vardır. Çekirge, keçi, eşekarısı havatır-ı şeytaniye ve fesadiyedir. Hınzır şehvet-i ferciyedir ve muhabbet-i dünyadır. Katır dahi şehvet-i ferciyedir. Kedi şehvet-i batn, çok kediler görürse evham ve hayalatın galebesine işaretdir. Kurbağa, yeşilkertenkele şu sıfata işaretdir ki halk ondan nefret eder. <br />Müşrik ve münafık görmek nefsin kemal-i tuğyanına işaretdir. Kendini çjrkin görürse hubb-i dünyadır. Necaset dahi süret-i dünya. Talib esbabının ve a’zasının kirlenmiş olduğunu görürse meyl-i dünyadır. Ahü görmek sıfat-ı nefisdir. “Deniz canavarları” görmek zahiri ni’metlerin süretidir. Bilmediği kuşlar görürse sıfat-ı melikedir. At sineği de haseddir. Yırtıcı kuşlar görmek, şeriati hor görmekdir. Horoz, bülbül, güvercin ve bunlar gibi sedası olan kuşlar sıfat-ı rüh-i insanidir. Suda yüzen kuşlar sıfat-ı ilimdir. Yarasa görse inaddır. Örümcek görmek maskaralıkdır. Kendini pazara varır görse, tabiatın hükmünü icra ediyor demekdir. Eğer çıplak, ağaçsız, meyvesiz bir dağda kendini görse, Hakdan gafil olduğuna işaretdir. Kendini ma’betde görse, halvetde ise, kimse yoksa cem’ iyet-i havatırdır. Anasmı görse kendi nefsine işaretdir. Baykuş sıfatı, alem nazarında iyi, Hak nazarında müra’i manasınadır. Baba kabilesi de öyledir. Eğer salik kendini yalın ayak yahud esvabi çalınmış ve yahud kendisine mahsus giydiği şeylerden bir şey noksan görürse yolunda tehlike vardır. Güzel elbiseleri giyinmek tahsil-i ilmi zilhirdir. Cübbe ve gömlek ve elbise kendi vücudundan kinayedir. Alet-i cariha görmek tabanca ve kılıç gibi nefis ile mucahede ettiğine delaletdir. Yalnız kılıç görmek doğruluğa delalet eder. Kıymetli taşları görmek elmas, pırlanta gibi bidayetde dünyadır, nihayetde ilm-i ledünnidir. Pişmiş et ve yemek gıda-yı rüha işaretdir. Süt görmek fitrat-ı asliye-i imaniyedir. Şarab ve sair meşrubat bidayetde cezbe, nihayetde ahval-ı şerifedir. Fıstık, ceviz, badem kabuğundan ayrı olduğu halde terakkiye, kabuğu olursa ulum-i resmiyedir. Bunların yağı görülürse esrar-ı marifetdir. Çiçekler görmek maksüde yaklaşmağa delaletdir. Gül suyu ve gül yağı görmek esrar-ı mariftır. Tarla ve çemenzar ve akar sular taravet-i iman ve ihsana, amel-i salihaya işaretdir. <br />Fi beyan-ı Makam-ı Kalb <br />Gökleri ve yıldızlan görmek, envarın kalbe sirayet etdiğine işaretdir. Mesacid ve bilad ki ma’ mur ve müzeyyen ola, tasfiye-i kalbe işaretdir. Havuzlar, pınarlar, denizler, vasi’ sahralar, dağlar, akar sular, huri, gılman, cennet-i melaike ve kandil çerağlar cümlesi makam-ı kalbe işaretdir. Deniz üzerinde kendini yürür görürse ve yahud havalarda uçar görse nür-i zikrin kuvvetine işaretdir. Hamama girip tathir-ı beden etmek sıfat-ı kalbe işaretdir. Eğer kendi hanesini süpürür görürse kendi kalbini tathir ettiğine delildir. Eğer görse bir gemiye binmiş denizde gider, şeriata binmiş tarikatta seyr ettiğine işareıdir. Dehliz ve kuyular kendi vücüdundan kinayedir. Salah ve fesdla tabir olunur. Ulemayı görmek, meşayıhi görmek kuvvet-i akiledir. Asker, hizmetkarlar ki kendisine muti olduğu halde görürse nefsin kemal-i derece zebün olduğuna işaretdir. Güzel süretli kadınların kendisine hizmet ettiğini görürse nefsin tabiatına işaretdir. Bu dairede Tevhid-i efal kemal bulur. <br />Şeyhin dervişde hakkı: Emrine imtisal, Hakkın ta’zim, snrını ketm(gizlemek) <br />Dervişin şeyhde hakkı: Başlangıcda, tarike kabul, nihayetde tebliğ ve hıfz <br />Şart-ı tarikat beştir. <br />1 .Uluvv-i himet <br />2.Hüsn-i hizmet <br />3.Tasavvur-i ma’rifet <br />4.Hifz-ı hörmet <br />5.Ta’zim-i nasihat <br /><br />Hasan Basri Tapdık Baba<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8365336531905172060?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-39253639452639659632009-12-06T01:35:00.000-08:002009-12-12T01:39:59.933-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/SyNka09-GaI/AAAAAAAABno/5prpFAejJqs/s1600-h/maras.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 263px; FLOAT: left; HEIGHT: 290px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414281589087410594" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/SyNka09-GaI/AAAAAAAABno/5prpFAejJqs/s400/maras.jpg" /></a> OKUNACAK KİTAP<br /><br /><br /><br />Üç bin yıldır mekan tutulan Maraş’ın saklı güzelliklerine vakıf olabilmek için çokça çaba göstermek gerekiyor.<br />İsmi bile dile geldiğinde yürekleri titreten Maraş’ın dünden bu güne hangi aşamalardan geçip bu güne geldiği ehline malumken artık bu bilgileri her insan okuyabilecek.<br />Maraş’ta olup bitenlerle ilgilenmek Türkiye gerçeğini ortaya çıkartacak düzeydedir.<br />Devlet olmak sırrı!<br />Alman Genel Kurmay Başkanı da Maraş’ta gelenlerden hitapta Helmuth Von Moltke’nin anıları şöyle başlıyor; “Dün yüksek dağlar üzerinden çok çetin bir yolculuk yaptık.Kar ve yağmur yağıyordu akşamüzeri geniş,muhteşem Maraş ovasına indiğimiz zaman sahne değişti söğütlerin ilk yaprakları sürüyor,özlü bir yeşil içlerinden gümüşten iki nehrin kıvrıla kıvrıla aktığı saatlerce genişlikteki tarlalar ve çayırları kaplıyor…”devamı kitapta.<br />Emeği geçenleri kutluyorum.<br /><br />MİLCAN<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3925363945263965963?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-91087359019138667342009-11-09T01:11:00.000-08:002009-12-12T01:12:58.427-08:00Merhaba<br /><br />Güz Mevsimindeyiz<br />Kış kapıda, Maraş’ta havalar soğumaya başladı.<br />Ahırdağ’ı puslu sarı tona boyanmış zirvelerine düşecek karı bekliyor.<br />Bertiz kabarcığı enfes, Mahrabaşı hetifleri gayet leziz, alıçlar göz alıcı, Hacı Hamza armudu harika, Şor derseniz kallavi. Maraş’ta söz tırahali söylenir Allahın saftirik kılları o laflara inanır alır başını ötelere gider.<br />Ne var he konuşsak!<br />Ülkemiz var,milletimiz,dinimiz,ülkümüz,Kızılelma’mız, alınterimiz her geçen daha iyi yaşadığımız Maraşımız var.<br />Demokratiklik mi o bir külfet!<br />Türk milletinin demokrasi hayali.<br />Atlantisin varlığına benziyor kim söyleyecekte biz inanacağız.<br />Peki gerçekten demokrasi şart mı?<br />Rovsseav adlı Gavur: “Tam bir demokrasi hiçbir zaman olmamıştır ve olmayacaktır” derken ne demek istemiştir? Başka bir gavur olan P.Jaks Mesuliyet ve Kültür adlı kitabında şöyle söylüyor: “demokrasi vatandaşlara haklarını vererek başlar ,onları bırakır .Vatandaşlar bu inkişafa Muaffak olamazlarsa o zaman demokrasinin sonu felakettir.<br />Sözü verende ziyade alan derler Maraş’ta.<br />Cumhuriyet,yönetimi onun niteliği felsefesi gibi mevzular bizlerin elinde doksan dokuzluk tesbih çekelim görelim ne olur ne biter.<br />Kış geldi gelecek!<br />Gök gözlü Bozkurtlar karlı Tanrı dağlarında özgürlük sayhaları yüreklerimizi dağlıyor bize görevimizi hatırlatıyor.<br />Türk Milletinin ülküsü Roma’nın göbeğini üç hilali dikmek onun gölgesinde gülbank çekip Hu nidalarıyla Maverayı titretmek olmalıdır.<br />Çelik irade, pısırık yürekleri toplayıp ateşten cehennemlere atacak bize de Zülfikarı taşımak onuru yetecektir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-9108735901913866734?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-36258232859018291362009-11-08T01:13:00.000-08:002009-12-12T01:16:28.061-08:00DÜNYA YUVARLAKTIR <br /><br />Yapacak işi olmayan, evli de olmayan, artık çocukları ve bir işi de olmayan bir adam bütün vaktini bildiği herşeyi bir kez daha düşünmekle geçiriyordu. <br />Bir isminin olması onu mutlu etmeye yeterli değildi. Bu isme niçin ve nereden sahip Olduğunu bilmek istiyordu. İşte bu nedenle eski kitapları ismini buluncaya kadar karıştırdı. Sonra bildiği herşeyi bir araya topladı, bizim bildiğimizin aynısını biliyordu. Dişlerin temizlenmesi gerektiğini biliyordu. Boğa- ların kırmızı renge saldırdıklarını ve İspanya’da torero denilen boğa güreşçilerinin Olduğunu biliyordu. <br />Ayın dünya etrafında döndüğünü ve ayın yüzü olmadığını, o (görülen) şeylerin göz ve burun değil, krater ve dağlar Olduğunu biliyordu. <br />Nefesli sazlar, yaylı sazlar ve vurgulu sazlar olduğunu biliyordu. <br />Mektuplara pul yapıştırılması, arabaların sağdan sürülmesi, yaya kaldırımlarının kullanılması, hayvanlara eziyet edilmemesi gerektiğini biliyordu. Selamlamak için elin uzatıldığını, selamlama sırasında şapkanın çıkarılacağını biliyordu. Şapkasının keçeden yapıldığını, tüylerinin devetüyü olduğunu, bir hörgüçlü develer olduğunu, bir hörgüçlülere dromedare denildiğini develerin sahrada yaşadığını ve sahrada kum olduğunu biliyordu. <br />Bu şeyleri okumuştu, bunlar ona anlatılmıştı ve bunları sinemada görmüştü. <br />Biliyordu ki sahrada kum vardı. Gerçi kendisi orada hiç bulunmamıştı, fakat bunu kitaplardan okumuştu ve Kolombo, dünyanın yuvarlak olduğuna inandığı için Amerika’yı keşfetti, bunu da biliyordu. <br />Dünya yuvarlaktır, bunu o biliyordu. <br />Bu bilindiğinden beri dünya bir küre şeklindedir ve daima aynı yönde gidilecek olursa başlanılan yere geri dönülür. <br />Ne var ki dünyanın yuvarlak olduğu görülmez, bu yüzden insanlar uzun süre buna inanmak istemediler, çünkü ona bakıldığında düz olarak görülür veya inişli yokuşludur. Üzerine ağaçlar dikilmiş ve evler inşa edilmiştir ve hiçbir yerde yuvarlaklaşmaz ve yuvarlaklaşabileceği yer yani denizde ise deniz bir çizgiyle son bulur, denizin ve yerin nasıl büküldüğü görülmez. Güneş sabahları sanki denizin içinden çıkıp yükseliyor ve akşamları denizin içine batıyormuş gibi görünür. Fakat biz bunun böyle olmadığını biliyoruz, çünkü güneş yerinde kalıyor ve yalnız dünya, evet yuvarlak dünya, her gün bir kere olmak üzere, dönüşünü tamamlıyor. Bunu hepimiz biliyoruz ve adam bunu da biliyordu. Adam, daima aynı doğrultuda gidilirse, günler, haftalar, aylar ve yıllardan sonra aynı yere geri gelineceğini biliyordu; şimdi masasından kalksa ve gitse, daha sonra karşı taraftan tekrar masasına geri dönerdi. Bu böyledir ve bilinen bir şeydir. <br />Adam «biliyorum, daima aynı yönde gitsem, bu masaya geri dönerim» dedi. «Bunu biliyorum, fakat buna inanmıyorum ve bunun için denemem gerek» diye ilave etti. <br />Yapacak hiçbir işi olmayan adam «dosdoğru gideceğim» diye bağırdı, zira yapacak işi olmayan kişi pekMa dosdoğru gidebilir <br />Fakat en basit görünen şeyler en güç şeylerdir. Belki adam bunu biliyordu, fakat hiçbir şey belli etmedi ve bir küre satın<br />Aldı. Bunun üzerinde bir yerden başlayıp yine aynı yere dönerek yuvarlak bir çizgi çizdi. Sonra masadan kalktı, evinin önüne çıktı, gitmek istediği yöne dikkatle baktı ve orada başka bir ev gördü. Yolu tam bu evin üzerinden geçiyordu ve evin etrafından dolaşmaması gerekiyordu, aksi halde bu sırada yönünü kaybedebilirdi. Bu nedenle yolculuk hemen başlayamadı. Masasına döndü, bir sayfa kâğıt aldı ve «büyük bir merdivene ihtiyacım var» diye yazdı. Sonra, evin arkasında ormanın başladığını düşündü, tam yolunun ortasında birkaç ağaç vardı. Bunlara tırmanmak mecburiyetindeydi, bunun için pusulasının üzerine şunları yazdı. «Bir halata ve ayaklarım için tırmanma demirine ihtiyacım var». <br />İnsan tırmanırken yaralanabilir. <br />«Bir ecza çantasına ihtiyacım var» diye adam yazdı. «Bir yağmurluğa, dağ ayakkabılarına ve yürüyüş ayakkabılarına, çizmelere ve kışlık ve yazlık elbiselere ihtiyacım var. Merdiven, ip, tırmanma çengelleri, ecza çantası, dağ ayakkabıları, yürüyüş ayakkabıları, kışlık elbiseler, yazlık elbiseler için bir arabaya ihtiyacım var». <br />Doğrusu şimdi herşeye sahipti; fakat ormanın arkasında nehir vardı, gerçi üzerinden bir köprü geçiyordu, fakat bu köprü kendi yolunun üzerinde değildi. «Bir gemiye ihtiyacım var ve gemi için bir arabaya ve her iki araba için ikinci bir gemiye ve ikinci gemi için üçüncü bir arabaya ihtiyacım var» diye yazdı. Fakat adam yalnız bir araba çekebildiğinden diğer arabaları çekebilecek daha iki adama ihtiyacı vardı ve bu iki adamın da ayakkabı ve elbiselere ve bunlar için bir arabaya ve bu arabayı çekecek birisine ihtiyacı vardı. <br />Bir kere herşeyden önce arabaların evin üzerinden öbür tarafa geçirilmesi gerekiyordu; bunun için bir vince ve vinci süren bir adama ve vinç için bir gemiye gemi için bir arabaya ve vinci taşıyan geminin yüklendiği arabayı çeken bir adama <br />İhtiyacı vardı ve bu adamın elbiseleri için bir arabaya ve bu arabayı çeken birisine ihtiyacı vardı. <br />«Şimdi nihayet herşeye sahibim, şimdi yolculuk başlayabilir» diye söyledi ve bir vinci olduğu için artık merdivene, ipe ve demir tırmanma çengellerine ihtiyacı olmayışına sevindi. <br />Daha az şeye ihtiyacı vardı: Sadece bir ecza çantasına, bir yağmurluğa, dağ ayakkabılarına, yürüyüş ayakkabılarına, çizme ve elbiselere, bir arabaya, bir gemiye, gemi için bir arabaya ve arabalar için bir gemiye ve arabaları olan gemi için bir arabaya, iki adama ve adamların elbiseleri için bir arabaya ve arabayı çeken bir adama, bir vince ve vinç için bir adama ve vinç için bir gemiye ve gemi için bir arabaya ve gemili arabayı vinçle çeken bir adama ve bu adamın elbiseleri için bir arabaya ve bu arabayı çeken bir adama ihtiyacı vardı. Adam kendi elbiselerini de ve hatta vinç sürücüsünün elbiselerini de bu arabaya koyabilirdi; çünkü adam yanına mümkün olduğu kadar az araba almak istiyordu. <br />Şimdi, sadece vinci evlerin üzerinden çekecek ikinci, yani daha büyük bir vince, bunun için vinç sürücüsüne ve bir vinç gemisine ve bir vinç gemi arabasına ve bir vinç gemisi arabasını çeken adama, bir vinç gemisini, arabasını çeken adamın elbiseleri için ve bir vinç gemisi arabasını çeken adamın elbiselerini taşıyan arabayı çeken adama ihtiyacı vardı, bu adam kendi elbiselerini de ve vinç sürücüsünün elbiselerini de, çok fazla arabaya gerek olmasın diye aynı arabaya yükleyebilirdi. 0 halde iki vince, sekiz araba, dört gemi ve dokuz adama ihtiyacı vardı. <br />İlk gemiye küçük vinç yüklenecekti. İkinci gemiye büyük vinç, üçüncü gemiye birinci ve ikinci araba, dördüncü gemiye üçüncü ve dördüncü araba gelecekti. Buna göre beşinci ve altıncı araba için bir gemiye daha ve yedinci ve sekizinci arabalar için bir gemiye daha ihtiyaç vardı. <br /><br />Ve iki araba, bu gemiler için. <br />Ve bir gemi bu arabalar için. <br />Ve bir araba bu gemi için. <br />Ve üç araba çeken adam. <br />Ve bir araba, çekenlerin elbiseleri için. <br />Ve bir araba çekenin elbiselerinin arabası için. <br />Ve sonra elbise arabası üzerinde ancak bir arabanın durabileceği bir arabaya yüklenebilir. <br />Adam ikinci büyük vinç için daha büyük bir üçüncüye, üçüncü için bir dördüncüye, bir beşinciye, bir altıncıya ihtiyacı olduğunu hiç düşünmedi. Gemileri dağların üzerinden geçirmek gerekiyordu. Çünkü dağdan sonra bir göl geliyor ve gemileri taşıyan adamlara, adamları gölden geçiren gemilere ve bu gemileri taşıyan adamlara ve adamların elbiselerini taşımak için arabalara ve yine bu adamların elbiselerini taşıyan arabalar için gemilere ihtiyacı vardı. <br />Ve şimdi ikinci bir yaprak kâğıda ihtiyacı vardı. <br />Bunun üzerine sayıları yazdı. Bir cep eczanesinin fiyatı 7 Frank 20 Rappen, bir yağmurluk 52 Frank, dağ ayakkabıları 74 Frank, yürüyüş ayakkabıları 43 Frank yapar, çizme ve elbiselere de para lazım. <br />Bir araba bu saydıklarından daha pahalı, bir gemi çok para ediyor ve bir vincin fiyatı bir evinkinden fazla ve vinci çekecek geminin çok büyük olması gerek ve büyük gemiler küçüklerden daha pahalı ve büyük bir gemiyi alacak bir arabanın çok, ama çok büyük bir araba olması gerek ve çok büyük arabalar çok pahalı idi. Ve adamlar kendi mesleklerinden para kazanmak istiyorlardı onları aramak gerekti ve bulmak da çok güçtü. <br />Bütün bunlar adamı kederlendirdi, çünkü bu arada 80 yaşına geldi ve ölümünden önce geri dönmek isterse acele <br /><br />Etmesi gerekiyordu. 0 zaman yine de büyük bir merdivenden başka bir şey satın almadı, merdiveni omzuna yükledi ve yavaş yavaş yola çıktı. Diğer eve gitti, merdiveni dayadı, sağ- 1am durup durmadığını kontrol etti ve sonra yavaş yavaş merdivenden çıkmaya başladı. Ancak o zaman bu seyahat işini ciddi. diye aldığını anladım ve arkasından bağırdım. «Durun geri geliniz, bu saçma bir şey». Fakat artık beni işitmedi, çoktan çatıya çıkmıştı ve merdiveni yukarı çekiyordu, bin bir zahmetle çatı nın tepesine sürükledi öbür taraftan aşağı sarkıttı. Bin bir güçlükle çatının tepesine çıkıp kayboluncaya kadar bir kere bile arkasına bakmadı. Ondan sonra onu hiç görmedim. Bu olay 10 sene evvel oldu ve o vakitler 80 yaşında idi. <br />Şimdi 90 yaşında olmalıydı. Gerçeği kavradı ve daha Çin’e varmadan yolculuğundan vazgeçti... Belki de ölmüştür. <br />Fakat bazen evinin önünden geçerim ve batıya doğru bakarım, şayet günün birinde yorgun ve yavaş yavaş, fakat gülümseyerek ormandan çıksa ve bana doğru gelse: «Şimdi inanıyorum, dünya yuvarlaktır» dese çok sevinirdim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3625823285901829136?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-10755791503034400432009-11-07T01:16:00.000-08:002009-12-12T01:18:11.914-08:00İRŞAD<br /><br />Şeriatde ibadet emri gösterilir. Tarikatde sırr-ı ibadet gösterilir. Cami cennet pazarlığı mahalli, meydan Cemalullah pazarlığı mahallidir. Camide, taştan mihrab vardır, meydanda, nürdan elest vardır. Camide imam ve müezzin var, meydanda mürşid ve rehber var. Camide Fatiha okunarak el yüze sürülür, meydanda Fatiha görülerek yüz yüze sürülür. Camide, selamla namazdan çıkılır, meydanda Hü Dost ile tevhidde kalınır. Ehl-i Cami “li-ya’budün” halindedir, ehİ-i meydan “li-ya’rifün” sırrındadır. Camide cehennemden korkularak cennet istirham olunur, meydanda her ikisinden azade olarak rıza ve cemalüllah aranır. Camide teveccüh ile kıble var, meydanda mukabil bil-kıble vardır. <br />Ehl-i vahdet indinde vücüd-i ademiyeden eşref bir şey yokdur. Eğer olsaydı, Ademinin rücüu ona olurdu. Efrad-ı mevcüdatdan cemi-i mahlükat seyr ve seferdedir. Ta ki kendi hakikatlerine erişinceye kadar.Kendi hakikatini bilip ahılak-ı hamide ile mütehallık olup, İnsan-ı Kamil oldukdan sonra devre karışmaz ve daima süret-i insaniyede haşr olur. Şeriat ve tarikat icadına sebep ahlak-ı hasenedir. Mesela bir veli ile bir fasıkın beyninde hilkatce ahlak-ı haseneden gayri hiçbir fark yokdur. Eğer bu fasık, bu şaki ahlak-ı zemimesini, ahlak-i hamideye tebdil etmiş olsaydı o dahi anın gibi veli olurdu. <br />Ey aşık!...Çok kimseler vardır ki, kendi zatını bilir. Amma ahlak-i hamide tahsil edemediğinden nakısdır. Ve nice kimseler dahi vardır ki ahlak-ı hasene tahsil etmiş amma kendini bilmemişdir. Yani nereden gelüp ve nereye gideceğinden gafildir. Bu dahi nakısdır. “İnsan-ı kamil” zatını bilip ve ahlak-ı hasene ile mütehallik olmakdır. Evlerimizi türlü türlü ziynetlerle tezyin ettiğimiz halde ruhlarımızı eşedd-i ihtiyac ile muhtac oldukları hüsn-i ahlak ve hakkaniyet gibi ziynetlerden mahrüm bırakırız. Aceba hanelerimiz canlarımızdan daha kıymetli midir? Cesedin sebatı gıda ile rühun sebfitı ise hüsn-i ahlak iledir. Cismi esir eden şehvet, rühu esir eden sü-i ahlakdır. <br />Malum olaki besmele-i şerifde üç isim vardır. Biri ism-i cemaldir ki “Allah” ism-i zatdır. Ve bir ism-i kemaldir ki “Er- rahman” ism-i sifatdır. Ve bir ism-i cemaldir ki “er-Rahim” ism-i ef’aldir. Bundan malüm olduki besmele ism-i zat, sıfat ve ef’al ile alem-i vücüda gelerek mevcüd oldu. Zat ve sifat ve ef’al olmayınca bir şey vücüda gelmez. Ef’al, sıfat mazharıdır ve sıfat, zat mazharıdır. <br />Ey aşık-ı dünya ve ahiret, berhudar olmak istersen bil ve agah olki, gönül bir şehristan gibidir. Ol şehirde iki padişah vardır. Her biri kendi işine hakimdir. Bunlardan hangisi galib olsa hüküm onundur. O iki padişahrn birisi “akhndır”. Biri dahi “tabiatındır”. Tab’atın bir adı da “şeytandır”. Akl Cemale mazhardır. Tabi’at Celale mazhardır, adı “nefs-i emmaredir” ve “şeytandır”. Eğer, iklim-i vücüdda Celal icra-yı ahkam ederse ki sıfaları bunlardır, tama’, hırs, cehi, kibir, kin, ucb, buhl, hased, gazab, adavet, gıybet, hezl, kizb, inkar, gaflet. Bu sıfatlarla muttasıf olanlar behaimden ma’düd ve hayvandan aşağıdır.Sıfat-ı Cemale mazhar olan zevatın libas-i fahri İlm, hilm, tevazu, sabr, sehavet, şefkat, ıkrar, tevekkül, huzur-i kalb, hürmet ve sıdk, mürüvvet ve kerem, aşk-ı İlahi ve gerçeklikdir. Bunlar daima iklim-i vücüdda daimi muharebededirler. Gözün aç. Fena huylarını iyi huylara tebdil et. Ebedi uyku gelmeden kalini hal eyle vesselam. <br />İşbu derdin bulmak istersen dermanını <br />Mürşide var tuta gör damanını.<br /><br />Hasan Basri Tapdık Baba<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-1075579150303440043?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-83571671932896635622009-11-06T01:19:00.000-08:002009-12-12T01:22:33.837-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/SyNgVxmaGDI/AAAAAAAABng/psj10aIxapQ/s1600-h/mustafazulkadiro001.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 237px; FLOAT: left; HEIGHT: 304px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414277104237418546" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/SyNgVxmaGDI/AAAAAAAABng/psj10aIxapQ/s400/mustafazulkadiro001.jpg" /></a><br />OKUNACAK KİTAP<br /><br /><br /><br />Maraş kitaplarından biride Aşık Mustafa Zülkadiroğlu’na ait.<br />1927–1994 yılları arasında yaşayan Mustafa Zülkadiroğlu Aşık geleneğinin temsilcilerinden.<br />Memurdur, Çete Bayramlarında sunucudur,<br />İlk kitabını 1964 ‘de çıkartır.1967 yılında Bomboş adlı kitabı yayınlar. TRT temsilciliğini de yapan Zülkadiroğlu duyarlı yanıyla Maraş’ta yaşamanın zorluklarını dile getirir.<br />Kitabın içindekiler bölümüne baktığımızda şu başlıkları görüyoruz; Maraş ve dolayları, asker mektupları, bomboş, dergi ve gazetelerden.<br />Kitabın şu dizeleri yazarak bu kitabı okumanızı hatırlatıyorum.<br />“Dermanım kalmadı artık yoruldum<br />Ceyhan köprüsünde ismen soruldum<br />Üngütü geçince birden duruldum<br />Tabire muhtaçtır düşü Maraşın”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8357167193289663562?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-37527868633300026222009-10-09T10:36:00.000-07:002009-10-09T10:53:09.579-07:00MERHABA<br /><br />Eylül’ü ne kadar ihmal ettik. Ramazan’dı Oruç’tu bayram’dı dedik ah Eylül bu mevsim senin hakkın veremedik, af dilerim senden ey gizemli ay.<br />Ekim’le sizleri selamlıyorum.<br />Maraş’ta havalar soğudu sıcaklık 20 santigratta. Gök yüzünde öbek, öbek beyaz bulutlar ara sıra geçip giden göçmen kuşlarının avazların duyuyorum çevremdeki insanlara o sesleri soruyorum “ Hangi sesler” diye bana cevap veriyorlar.<br />Ah ki Ah <br />“Zahid o mehveş bir nurdur kim <br />Büttür demezsin iman edersin <br />Madam uçarsın gözlerde amma <br />Ruyun perives pinhan edersin<br />Tabl-ı tehiden gümdür su hanler<br />Bi-hude galip Efkan edersin”<br />Yolumuzun piri Şeyh Galip olmasaydı ne yapardım! Demokrasinin karşılığı için hangi bedelleri vereceğiz.<br />Türklük sevdamızın karşılığı ülkü değerimizdir.<br />Gök gözlü bozkurtların sayhalarında karlıtanrı dağlarından Kızıl Elma’ya ulaşacağız. Roma’nın putperes meydanlarında tevhit sedalarıyla üç hilali dalgalandırıp Kürşatların, Blade’lerin ruhlarını şad eyleyeceğiz.<br />Ötüken diyarının meltemleri dünyanın dört bir yanına yayılacak bunda Maraş türkülerinin ülküleri yüreklerde muştu olacaktır.<br />Zülfikar elimizden Haydarın duası dilimizden üç hilalin gölgesi üstümüzden eksik olmasın Çalabım. <br />Yolunuz çılgın cehennemlerden geçsin dostlarım!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3752786863330002622?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-59421430893950502532009-10-08T10:53:00.000-07:002009-10-09T10:54:12.225-07:00NEFES<br /><br />İmam Ali’dir can içinde <br />Şah Hüseyin’im onun yolunda<br />Hasan Zeynel Abidin’le<br />Bakır salar aleme avazı<br /><br />Caferi Sadık tuta alemi<br />Musa Kazımın al sancağı<br />İmam Rıza Hak’kın nefesi <br />Taki oldu pirin otağı<br /><br />İmam Nakiye can feda<br />Askeriye göründü hüda<br />Gelecek Mehti bu çağa<br />Hidayetle olur sefa <br /><br />Kara donlu Beytullah’a <br />Aşkı dokur sırrı hüda <br />Kalem divit okka yaza <br />Ehli beyt oldu ehli aba<br /><br />Muhammet akşam güneşi<br />Sırlarla açıldı gök kapısı<br />Şah Ali onun divanesi<br />Medet pirlerin ankası.<br /><br />Ejder Polat<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-5942143089395050253?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-87213594099581189982009-10-07T10:54:00.000-07:002009-10-09T11:42:41.516-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Ss95OvxEesI/AAAAAAAAA7Y/XSMPZfBICaM/s1600-h/serkantarifci.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 90px; height: 108px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Ss95OvxEesI/AAAAAAAAA7Y/XSMPZfBICaM/s320/serkantarifci.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390660573233183426" border="0" /></a><br /><br />SERKAN TARİFÇİ<br /><br />Güzel bir insan. Işıltılarıyla ufuklar ötesini saran gözlerini gördüm. Delişmen arzularına gem vuran duygularının gök kuşaklarından Mavera’ya yol bulan ezel ebet sevdalısı.<br />Hz. Mevlana’nın diliyle şöyle demişti yıllar önce Maraş’ta: “ Kusuruma bakmayın benim, dostlar, bağışlayın beni. Ben davullara, bayraklara aldırmayan bir padişahın yoluna düşmüşüm. Deli divane olmuşum. Çok uzaklardan yürüyen bir adam gibiyim ben, çok uzaklardan geçen bir hayal gibi. Ama yokta sayılmam hani, var olan bir şeyim ben.”<br />Aslen Konyalı. Muhacir pazarına yakın bir yerde mukim dedesi. Tarifçi soy adının onlarla bir ilgisi var.<br />Ailesini Havzandan tanıdım.<br />Battı çıktının hemen ötesinde meram yeni yoldaki evlerinde misafir oldum kahvelerini içtim.<br />Serkan Tarifçi.<br />İstanbul sevdasında yaşama ülküsünü Polatlarından bir dost. Konya’dan İstanbul’a varıp o kentin büyüsünde kendini bulan bunun içinde gayretler gösteren Fatih.<br />İstanbul’da “Fizik” okudu.<br />Kütle ile ağırlık arasındaki nüansı bilir. Üçgenin iç açılılarının derecelerinden haberdar, suyun kaldırma gücüne aşina, ateşin kavurucuculuğuna hayran, E = m.c2’nin sırlarına vakıf.<br />Maraş’a geldi.<br />Mercimek tepede bulunan Kahramankent kolejini ilk öğretmenlerinden. Fizik okuttu orada, Maraş’ı yaşamanın Fizik bilgisini öğretmekten daha çok önemli olduğunu anladığında dostluk eşiğimizde hazır ve nazır idi.<br />O gün Serkan’a şunları dedim:<br />“Bu ne güzel koku böyle<br />Bu ne güzel koku<br />Gül bahçesinden yoksa gelen omu?<br />Bu ne güzel koku böyle<br />Bu ne güzel koku.<br />O pazardan tezcicik yoksa o mu geliyor<br />Yoksa güzelimiz gerimi geliyor ne?<br />Bu nasıl yüz böyle<br />Bu nasıl ışık<br />Bu nasıl ay beyle, bu nasıl güneş<br />Mağaradan mı çıktı, dağdan mı iniyor<br />O yalnızlığın, o dost?<br />Boş yere arama şarap testisini sen<br />Koklama onun ibriğini sen boş yere<br />Şu meyhaneciden mi geliyor sandım onu<br />Dostum, onu sen kendin girip belleme<br />Yolda o yapa yalnızsa ne olur<br />Başında sarık yoksa ne çıkar<br />Ne bundan güneşe leke olur<br />Ne ayın gösterişine zarar olur<br />Bu gece uyuma dostum, uyuma<br />Bir kolayına getir onu bul<br />Sarhoşlar meclisine hep böyle<br />Geceleyin gelir o<br />Bu gece uyuma dostum, uyuma<br />Biz duvarda asılı duran resimleriz<br />Bizi yapan ressamın varlık şavkı<br />Duvarın üzerine bir vurdu mu<br />Bakarsın o anda canlanıvermiş, kımıldamışız<br />Onun Selvi boyu bir göründü mü<br />Bakarsın dünya güllük gülistanlık.<br />Kalktı bir salındı, kendini bir gösterdi mi<br />Bakarsın kıymet koptu gitti<br />Bakarsın calınus gibi<br />Hastalar ülkesindedir o<br />Bakarsın hayret yurdunda<br />Dolaşır hastalar gibi<br />Sustum artık ben,<br />Sustum artık.<br />Böyle başladı arkadaşlık, geldi Maraş’ı dolaştık, dilimizde İstanbul oldu, Acemlide yürüdük Laleli dedik, Yahudi mahallesinde adımladık, Vezneciler dedik, çocukbahçesine vardık Sultan Ahmet dedik dahası Serkan’la hep İstanbul konuştuk İstanbul masalına dalıp esenliklere gark olduk.<br />O Maraş’ı sevdi, Ahır Dağına baktı, Musa gibi Turu Sina da ki ilhamlara nazar etti, çayını yudumladı ve derken İstanbul onu tekrar çağırdı.<br />Maraş’tan ayrılırken beraberliğimizin sırrını sordu O’na şunları dedim: “Kaplana silahsız saldıranı, nehri kayıksız geçmeye çalışanı ve ölmekten yana hiçbir endişe duymayanı yanıma almam. Benimle beraber gelecek kişi, sorumluluğu anlayan ve hazırladığı planları seve seve yerine getirebilen kişidir.”<br />Yirmi yıl geride kaldı.<br />Nice insan suretinde yaşayanlarla birlikte yürüdüm yüzlerine baktığımda hiçlik gördüm. Benim görmek istediğim kişiler kutsal insanlar değildir. Görmek istediklerim büyük ve üstün insanlardır. İşte istediğim budur. İyi insanlar, benim görmek istediğim kişiler değildir. ilgi duyduğum kişiler ölümsüzlüğü kazanmış insanlardır! İşte istediğim budur.<br />Serkan’ bunları gördüm.<br />Günler geçtikçe Serkan neleri kazandığını anladım, aylar ilerledikçe neyi kazandığını unutmadı ve öğrenmeyi gerçekten sevdi. Ecnebiler onun bu yaptıklarına Felsefe diyorlardı.<br />Büyük ve üstün insan her zaman memnun ve rahattır. Küçük insan ise her zaman üzüntü ve telaş içindedir.<br />Serkan’ın hayatında var olan temalar şunlardır: Dürüstlük, gerçeklik, hakikat, iyilik, güzellik, bütünlük, birleşim, bütünleşme ikilemi aşma, canlılık, teklik, mükemmellik, tamlık, adalet düzeni, simetri, ritim, sadelik, zenginlik, kolaylık, evecenlik, kaygı, neşe, kendine yeterlik, seyahat buldukça derinleşme arzusu, gark olma, ütopya, fısıltılar, dağ doruk özlemi.<br />Bu mücevher işlenecek ortaya hakikatin bin bir yüzünden en güzeli çıkacak!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Ss-DF2hWHyI/AAAAAAAAA74/Jv-7mnZxxqY/s1600-h/mektup.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 385px; height: 436px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Ss-DF2hWHyI/AAAAAAAAA74/Jv-7mnZxxqY/s400/mektup.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390671415543734050" border="0" /></a><br />Ali Büyükçapar<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8721359409958118998?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-56071719192885990632009-10-06T10:57:00.000-07:002009-10-09T10:59:41.613-07:00İSTANBUL’UM<br /> ‘O ŞEHRE’<br /><br />Kaç sevdanın yorgunuyum<br />Öpüp ellerini hoyrat zamanın<br />Beklemek yedeğimde<br />Bilmiyorum bir gün<br />Omuzlarıma değecek İstanbul’un<br /><br />Martılar asınca duvarı<br />Konunca omuzuma o sis o duman<br />Yargılayınca o parmak izimi<br />Hiç görmediğim<br />Hiç öpmediğim şelale<br /><br />Nergizler toplar ki ellerim<br />Elimde değilsin<br />Sürmen gelmez hayale<br /><br />Dillenir mercek<br />Açarsın vakitsiz perdelerde sen<br />Yürek taşıyla yumuşar bir su<br />Küllenir serzeniş gülünde <br />Kah sağaltıp çağrımı<br />Kah budayıp ufkumu öpülen belde<br /><br />SERKAN TARİFÇİ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-5607171919288599063?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-46898324740598135162009-10-05T11:00:00.000-07:002009-10-09T11:02:07.433-07:00Ey aşık!.. Eğer nerden geldin ve nereye gideceksin, bunu bilmek istersen şunu bil ki; ihtiyarlıktan mukaddem, vasat bir yaşda idin. Andan mukaddem civan idin. Ve ondan mukaddem çocuk idin, ve ondan mukaddem rahimde cenin idin. Ve ondan mukaddem mudga idin. Yani, bir lokma et parçasıydın. Ve ondan mukaddem alaka olmuş idin (çamur halinde <br />bir kan). Ve ondan mukaddem rahimde nutfe-i müctemia idin. Ve ondan mukaddem sulb-i pederde ve sine-i maderde meni idin. Ve ondan mukaddem uruk(damar) içerisinde dem idin. Ve ondan mukaddem gıda-i peder ve maderde idin.Ve ondan mukaddem hayvan idin. Ve ondan mukaddem nebat olmuş idin. Ve ondan mukaddem ecza-yı anasına mümtezichal <br />idin. Ve ha.kden mukaddem cism-i mutlak idin. Ve ondan mukaddem Tabiat-ı külliye idin. Ve ondan mukaddem cevher-i mücerred idin. <br />Eğer bir kimse hal ile bu makama gelirse ol kimse nefsini anlayıp bilmişdir. Ve mevlasını tanımış ve bulmuşdur. Ve nereden gelüp nereye gideceğini bilip arif ve vasıl olmuştur. Ve bu mirac-ı rühani ile her müşkili hal olup ve her muradı hastı olmuştur. Saadet-i hakiki, ba’de’l-mevt vaki’ olacak ahvali burada müşahede etmekdir. Şakavet kendi vücüdunun varlığına giriftar olmak ve Hak’dan gafil olmakdır. <br />Mazhar-ı sırr-olmak vakıf-ı kelam olmağa mutevakkıftir. Adem bir isimdir. Üç harf iledir. Bu üç harf, halet-i cem‘de bir ismi isbat eder. Nokta-i farkda ayndırlar. Cem’ etdiğinde Adem okunur. Tefrik olundukda elif, dal, mim, okunur. Vahdet içinde kesret ve kesret içinde vahdet. Vahdet, kesretle zahir olur. Kesret zahiri isbat eder. “el-fark bilacem”. ya’ni ma’nası: cem’siz fark”, ilhad. “Vel-cem’ bilafark”: “farksız cem” ma’nasmı ifade eder, bu da “şirkdir”. El-cem’ maal-fark, “farkla beraber cem” ma’nasını ifade eder, asıl tevhid ise budur. <br />Vahy üçdür. Zahir, batın, sırt. <br />Vahy-i zahit şeriattır. Avama mahsustur. <br />Vahy-i batın tarikattır. Hasa mahsustur. <br />Vahy-i sırt ma’rifetullahtır. Ehassü’l-havassa mahsustur, <br />Ehl-i şeri’at: (eş-şeriat{i-akvali) Şeriat: Benim anlatdıklarım ile kildir. <br />Ehl-i tarikat: (et-tarikatü ef’ali): Tarikat Benim yapdıklarım ile amildir. Zahit vücuddur. Batın ruhdur, İbadet-i şeri’-i zahiri vazife-i vucuddur. İbadet-i tarik-ı batini gıda-i ruhdur. İbadet-i şer’i lazıme-i şeriattır. Niyaz-ı tank bir Müfe-i beya’t, secde-i şükr mi’rac, cilve-i vuslattır. Şeri’at alem-i nasut, tarikat alem-i melekut, ma’rifet alem-i ceberut, hakikat alem-i lahutdur. Şeriat ibadeti, cismani namazı talim eder. Tarikat ibadeti ruhani niyazı tefhim eder. Namaz isbat-ı ubudiyet içindir. Niyaz isbat-ı vahdaniyet içindir. Şeriat risalet-i Muhammediyeyi, tarikat hakikat-ı Muhammediyeyi gösterir. Şeriat iman-ı gaybiyi ilmel-yakın, tarikat iman-ı şuhudiyi aynel-yakın isbat eder. Mahall-i icra-yı ibadet-i zahiri camidir. Makam-ı icra-yı ayin-i cem’ ve erkan meydandır. Sırr-ı ihrami taallukdan tecerrüddür. <br />Kademe-i meydan dörtdür. Makam-ı evvel bab-ı şeriat; akval-i zahire-i Muhammediyedir ki sahib-i şeriatdır. Makam-ı sani bab-ı tarikat; efa’l-i batine-i Muhammedi’dir ki, pir-i tarikattır. Kademe-i salis ki bab-ı velayetdir; insan-ı kamildir. Makam-ı rabi’ bab-ı hakikatdır ki; esrar-ı rububiyetdir. Leyle-i bey’at, yevm-i hilkatdır. <br />Anesinden iki kere doğmayan <br />Oldu “Basri” onun hali çok yaman <br />Adem, halifetullahdır. Yevm-i hilkat, hazreti Adem’de cari olan ahval-i lazıme-i imtisaldir. Bu hilkat-ı hakikiyye nümune-i hilkat-ı ezeliyedir. Ahval-i ezel ef’al-i temeldir. Meydan ziyaret-i beyti mukaddesdir. Güzergahdır. Cami niyetdir, sıfata tabidir. Meydan leyldir. Zata mazhardır. Cami neharen mekşuf, leylen mestur ve mahcubdur. Meydan neha-ren mestur ve mahcub ve leylen mekşuf ve meftuh. Cami Alem-ı sıfatdır. Meydan sırr-ı zatdır. Camide ibadet borcu ödemek içindir. Meydanda niyaz mi’raca varmak içindir. (esselatü mi’racü’1-mü’min) “Namaz mü’minin mi’racıdır” sırrı sabit olur.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-4689832474059813516?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-22945783399936718762009-10-03T11:20:00.000-07:002009-10-09T11:26:29.482-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Ss-AEt00YXI/AAAAAAAAA7o/keM3bvcooHc/s1600-h/okunacak+kitap.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 278px; height: 362px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Ss-AEt00YXI/AAAAAAAAA7o/keM3bvcooHc/s320/okunacak+kitap.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390668097494737266" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-2294578339993671876?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-1321193740927427222009-09-07T14:51:00.001-07:002009-09-14T14:54:19.402-07:00MERHABA<br /><br />Güz eşikte, sararan yapraklara merhaba.<br />Bal gibi incir, kırmızı hetifli üzüm, puslu seherler, gittikçe soğuyan su sana da merhaba.<br />Haziranda verdiğimiz molayı bitirdik.<br />Ömür halkası bir yazı daha kayıt etti.<br />Diri, delişmen ruhumuzda börtü böceği selamladık yaz da kış hazırlıkları yaptık. Tarhana aldık, ceviz siparişi verdik, incir kuruttuk, kış peteğini esrük türkülerle doldurmak için bu demleri bekledik.<br />Şimdi ötüken diyarında Karlı Tanrı Dağlarında gövşen gözlü Bozkurtların yoldaşlığında üç hilalin gölgesinde Kızıl Elmaya doğru koşma vakitleri Devlet biz, millet biz, ülkü biz peki biz kim: TÜRK MİLLETİ!<br />Olup bitenler millet olmanın bedelidir. <br />Duru göller ülkensin de Nilüferler olmaz. Çiçekler aşkın kor ateşinde dağlanan yüreklerde yeşerir. <br />TÜRK; sevdasıyla, çektiği zülfikarıyla ifrit düğümlerini parçalayacak, Haydarın aşkıyla ROMA nın burçlarında İslam’ın Tevhit sancağını dalgalandıracaktır.<br />Yakarışımız ise hep daim Assisi’li Fransua’nın şu dizelerindeki gibi olacaktır:<br /><span style="font-weight:bold;"><br />Yaratıklar Ezgisi</span><br /><br />Yücelerden yüce, her şeye gücü yeten Tanrım <br />senindir övgüler, yücelikler, şan ve şerefler <br />yücelik, kutsallık sana yaraşır ancak. <br />kimse layık değildir adını anmaya. <br />Tüm yaratıkların için, <br />özellikle de bize ışık veren, günü getiren; <br />göz kamaştırıcı parlaklığıyla ışıldayan, <br />yücelerden yücesi seni simgeleyen <br />güzel kardeş senyör güneş için <br />övgüler olsun sana, Tanrım. <br />Ay ve yıldız kızkardeşler için, <br />gökte onları ışıklı, değerli ve güzel oluşturdu ğun için, <br />övgüler olsun sana, Tanrım. <br />Rüzgar kardeş için, <br />bize bağışladığın hava ve bulutlar, <br />durgun ve fırtınalı havalar için, <br />övgüler olsun sana, Tanrım. <br />Çok yararlı ve gösteri şsiz, <br />çok değerli ve çok temiz <br />su kızkardeş için, <br />övgüler olsun sana, Tanrım. <br />Sayesinde gecelerimizi aydınlattığın, <br />güzel ve neşeli olan <br />güçlü ve dizginlenemez ateş kardeş için, <br />övgüler olsun sana, Tanrım. <br />Bizi bağrına basan ve besleyen, <br />çeşitli meyve ve rengarenk çiçekler ile <br />ağaçlar veren toprak ana için, <br />övgüler olsun sana, Tanrım. <br />Sana karşı besledikleri sevgiden dolayı <br />düşmanlarını bağışlayanlar; <br />felaketlere ve hastalıklara katlananlar için, <br />övgüler olsun sana, Tanrım. <br />Ne mutlu barış içinde yaşayanlara, <br />çünkü yücelerden yüce Tanrım, <br />sen onları taçlandıracaksın. <br />övgüler olsun sana, Tanrım, <br />canlı hiçbir insanın kurtulamadığı <br />ölüm kardeş için. <br />Oldürücü günah içinde ölenlere ne yazık, <br />senin iradeni yerine getirirken <br />ona yakalananlara ne mutlu, <br />çünkü ikinci ölüm onlara zarar vermeyecektir. <br />Rabbimi yüceltin ve ona hamdedin. <br />Ona şükredin ve ona alçakgönüllülükle kulluk edin!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-132119374092742722?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-35756133041318859262009-09-06T14:24:00.000-07:002009-09-14T14:50:35.913-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Sq64PqHVSFI/AAAAAAAAAqw/jBX9PSG6ypI/s1600-h/ypbiyo02.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 149px; height: 175px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Sq64PqHVSFI/AAAAAAAAAqw/jBX9PSG6ypI/s320/ypbiyo02.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381441183896914002" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><br />Yüz Türk Büyüğü Seri On<br /> Yusuf PAZARLI<br /><br />Çok eski zamanlardı. Gözlerimizde aşk pırıltıları, yüreğimizde ezel ebed sevdalarının sayhaları vardır. değişim, dönüşüm, inkilab, devrim sosyal olgular değil hayatımızın varoluş gerçekleriydi.<br />Bilgi meftunu gençlerdik.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Sq63k8YGcmI/AAAAAAAAAqo/zkWi9-8HdgE/s1600-h/ypbiyo01.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 389px; height: 255px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Sq63k8YGcmI/AAAAAAAAAqo/zkWi9-8HdgE/s320/ypbiyo01.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381440450064708194" border="0" /></a><br />Hikmet yiğitimizdi bizler onu bulmanın delisi, divanesi olmuş, Mecnuncasına Leyla’nın ateşiyle özümüzü dağlamıştı.<br />Şeyh galip bizim için şunları söylemişti. “Gören ser-geştelikte gird-bad-ı eşt zanneyler fena ender fenayım her ne varım varsa sendendir” ( öylesine başım dönüyor, öylesine dönüp duruyorum ki gören, çölün kasırgası sanır; kokum, yokluk içinde yokluk kesilmişim; her ne varım varsa ancak sendendir)<br />Yirmi beş yıl önceydi.<br />Sanki dünya Nuh tufanından çıkmış ana karalarda yaşam yeniden başlamıştı. O ve ben belki biz özümüzde var olan Tanrı’nın ışığının meftunu gençlerdir. Din bizim için can suyu, hayat iksiri, alameti farika, var oluş nişanesiydi.<br />Kutsal İncil kitabında bu vasıflar söyle dile gelmişti: “ İnsan yalnız ekmekle değil, Tanrının ağzından çıkan her sözle yaşar.”<br />Aynı evi paylaştık. Konya da Doktor Baybal’ın himayesinde açılan evde o’nu tanıdım. Türbeye hemen yakın, İstanbul caddesine paralel alan o daracık evde ne günler geçirdik. Evin kapısı küçük, yola bakan odası çıkmalı, damı topraktı. Ev gözümüzde yoktu biz “sultan”a yakın olmanın hazzının meftunuyduk.<br />Nakşi geleneğinin Konya da temsilcileri olan insanlar, dervişlerle beraberdik. Hayattan beklenti gibi iğvalardan uzak “Yiğit Cenneti” bulmuş şanslı, Allahın bahtiyar kullarıydık.<br />Sohbetlerin halkalarında yer aldık neyin ne manaya geldiğini bilmediğimiz pastel vakitleri uzunca bir dönem yaşadık.<br />Hayatın sisi etrafımızı nasıl sarmış Alamut Fedaileri yüreğimizi dağlamış, bizi kuşatan objeleri olduğundan olabildiğinden farklı anlamış büyünün sabahına hiç mi hiç varamamıştık. Ağaç, ağaç değil, yol, yol değil, kalem, kalem değil hiçbir şey olduğu gibi değil olması gerektiği gibiydi seksen dörtlü yıllarda.<br />Çeken piyâleyi pâ -der rikab olup gidiyor<br />Gelen bu meclise mestü harâb olup gidiyor.<br />(Kadehi çeken, ayağını üzengiye basıp gidiyor; bu meclise gelen sarhoş oluyor, yıkılıp gidiyor) diyordu Şeyh Galip.<br />Arı, tertemiz bir insandı o.<br />Portakal çiçeğinden haberdar, limon ağaçlarının kokusuna müptela, elleri toprak, sözleri ıtır, reyhan, bakışı mor sümbül, hareketleri duru göllerin Nilüferi, umutları yedi veren, özüyle diri, umutlarıyla dağa düşen bir cemreydi, Yusuf Pazarlı.<br />Tekbir ülküsü vardı oda; bilgilenmek.<br />Dilinden Hasan Harkaninin şu dizeleri hiç düşmezdi<br />“Esrarı ezelden ne sen ağah ne de ben<br />Bir bilmece ki ne sen bilirsin nede ben<br />Bir perde var onda ne konuşsak sen ben<br />Çün perde iner ne sen kalırsın ne de ben”<br />Yusuf Pazarlı Aydın ilinin Türklerinden. Sultan hisarın hemen bitişiğinde ki Türkmen Kahvenin ötesinde bulunan Eski Hisar Köyünden. Yörük Türküleri. Efe, Zeybek masallarının içinden Atca’nın yanı başından, Madran’nın karşısından. Konya bozkır, Yusuf’un geldiği yer Cennetin yer yüzündeki izdüşümü.<br />İlahiyat fakültesine kaydını yaptıran garip bir yeryüzü ermişi. Ne bilsin ki ilahiyat fakülteleri onu alacak, kuşatacak, sarıp sarmalayacak bilmediği ifrit dünyaların içine atacak. Meram yeni yolda bulunan İlahiyat fakültesinin bir şeyler öğrenme sevdasındaki bu insana vereceği ne olacaktı ki? Bilgimi yok, yok sadece ezel ebet sevdaya düşmüş aziz bir dost!<br />Okul ilk yıllardan sonra onun için pandoranın kutusuna dönüştü. İlahiyat fakültesinin sosyal çevresi o aziz insanı kırdı un ufak etti yaşadığı her gün hayatla dop dolu olan bu insan güzeli eridi, azaldı bilgi ve irfan çıtalarını kırdı olanlara, yaşadıklarına o bile inanamadı.<br />Ne oluyordu?<br />Hayatla ilahiyat tahsili arasındaki tezat neye mal oluyordu. Matruşka bebeği gibi her köşeden çıkan yeni zombilere ne demeliydi dahası bu hayat nasıl bir zemine yükünü bırakmış o naif insandan kaldırmasını istiyordu.<br />Aydın’a her gidip gelişinde dudakları uçuklar, yüzünde yaralar çıkar, Konya’nın havasına alışıncaya kadar nefes alıp vermede zorlanır, hastalanır dahası kendinden geçer, kaybolurdu. Geldiği yerde bahar çiçekleri açarken O Konya’ya vasıl olduğunda Zemherinin vurgununu yer dağılır zerrelere ayrılırdı.<br />Nuri Kiraz da ev arkadaşıydı.<br />Onunda hikayesi uzunca yazılacak ama biz üç kişiydik Dergahın kapısında duruyor içeri girip yolumuza devam etmenin erdemini büyütüyorduk. Ehil insanlar tarafından arı, duru yol korunmuş olsaydı Yusuf bu dünyanın görebileceği nadir Süfilerinden olurdu nede olsa o Kenan muştusunun sevdalısıydı.<br />Derken Yusuf ateşle yüreğini dağladı.<br />Kendine anlatılanlardan, hurafelerden, bidatlerden, irfandan, bilgiden, konjoktürden, alfabeden, yazdan, kıştan, yemeden içmeden, sevmek sevilmekten uzaklaştı terki terk etti ve eski garaj civarında bir göz evde yaşamaya başladı.<br /><br />Bi-yu barım hasreti hattında hak olsam yine sihhatim ruh-ı lebindendir helak olsam yine<br />Tig-ı gamzemden kesilmem çak çak olsam yine hasılı bihvde cevretme bana sevdim seni<br /><br />(Kaşının, gözünün, saçının hasretiyle toprak olam bile tozum yok. Sıhhatim, helak olsam bile gene dudağının ruhuyladır. Paramparça olsam da bakışının kılıncından ayrılmam, gene de sevdim seni; cevretme, cefa etme) ifadelerini Şeyh Galip Yusuf için yazmıştı.<br />Onu artık okulda da görmüyordum.<br />Karlı kış günü akşam yaklaşırken bir göz odada oturan Yusufu görmek için yürüdüm. Cebimdeki son parayla yüz gram Turist çayından aldım kapısını çalıp içeriye girdim. Kumtel elektrik sobasının ısıttığı odada el kadar bir kaset çalar, duvarlara yerleştirilmiş dev kolonlarda “Pink Floyd” dinliyor ta derinlerine çektiği sigarasını odanın uzaklarına üflüyordu. Zayıflamış, bakışları donuklaşmış, sözleri kurşundan dahada ağırlaşmış bir o kadarda ıssızlaşmıştı.<br />İçtiğimiz sigaralar filitresizdi.<br />Çay bitti gece yirmi üç sularına geldi dışarı çıktık az ilerideki kahveye vardık bir köşeye sığındık ta ötelerden gelen buğulu sesle kendimizden geçip ibadet huzuruyla çalan kaseti dinledik, türkünün kime ait olduğunu sorduk derken Hüseyin Altın’la nirvanaya gark olduk.<br />Ne gariptir ki sofulasan biz dünyevileşenler onlar olduğu halde terk edilenler bizler oluyorduk.Dünyada var olmanın erdemini bir ulu sancak misali taşımak varken softalık adına bize biçilen deli gömleklerini yırtıp atıyor bütün dergahlardan Hakkın dergahına iltica ediyorduk.<br />Yusuf ulu bir Yemin sevdalısı.<br />Ondan şu hakikati duymuş yüreğimi o kelimelerle dağlamıştım.<br />“İnsanın bekası bir hak değildir. Olsa olsa kişisel çaba ve mücadele ile elde edilebilecek bir fazilet olabilir.”<br />Var oluşun ontolojisini Yusuf bilir. Epistemolojik metinleri özümsemiş, ahlaki değerlerin çilesini yudumlamıştır.<br />Sevginin bütün tonlarını Yusuf ta gördüm ; bilgi sevgisi, ahlak sevgisi, vatan sevgisi, millet sevgisi, aşk sevgisi, Allah sevgisi, erenler sevgisi börtü böcek sevgisi dahası sevginin Ece sevdası.<br />Saymadığım zamanlarda “Bohem” bir hayat yaşadım. Tanık olarak Yusuf yeter o ve ben sırların sırrını aralayıp karşılıklı konuşmalarla yeryüzü zulmetini nura çevirdik.<br />“Kıyam bi nefsihi” olamamanın vücudumuzdaki dahası ruhumuzdaki tahrifatını tedavi etmek için tekrar kitaplara sarıldık aşk derecesinde okuduk. KAZANCAKİS’in ruhu şad olsun. Kutsal kitap her daim var olsun. Ham softa kaba yobazları dünyamızdan dışarı çıkarttık Şeyh Galip gibi şöyle söyledik.<br />“Aşk bir şem-i ilahidir benim peruanesi<br />Şevk bir zincirdir gönlüm anın kaşanesi”<br />Yusuf Konya da kaldı. İlahiyatı bitirip Maraş’a döndüğüm o demlerde tren garından koşarak gözyaşlarıyla beni uğurladı.<br />Ayrılık araya girdi. Doğan her gün o aziz insandan izler getirdi. Gurbet içinde gurbet yaşadı Portakal çiçeğinin açtığı dağların da köz patlattığı Nisa harabeleri hep onun şarkısı oldu.<br />İnsan olarak başladığı hatta adam oldu Müslüman’ca yaşayarak Pirler, Erenler defterine adını kutsal kelimelerle yazdırdı.<br />Daha ne diyeyim?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3575613304131885926?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-85018398936922736702009-09-04T14:09:00.000-07:002009-09-14T14:10:58.876-07:00İRŞAD <br /><br />Ey talib-i Hak ve mürid-i mutlak, hakikatte ma’rifet-i ilahiyeye talib isen mürid-i mutlak ol. Zira mürid üç türlüdür: <br />1.Mürid-i mutlak <br />2.Mürid-i mecziİ<br />3.Mürd-i mürted’dir. <br />Mürid-i mutlak oldur ki; her türlü halde, mürşide inkıyad edüp zahiren ve bâtınen itirazdan beri olup ef’âl-i mürşidi ef’âl-i Hak bilmektir. <br />Mürid-i meczi oldur ki; zühirde mürşid dileğinde <br />olup, kendi dileğinde olmaktır. <br />Mürid-i mürted oldur ki; mürşidinde bir fena hal gördükte bu caiz değildir deyip yüz çevire. <br />Mürid-i mutlak olarak muhabbetullah mertebesine vâsıl olmak talebinde isen bu sıfât-ı mezmümeden teberrâ et ki bunlardır: Hased, kibir, buğz, adâvet, kin, küdüret ve ucub, enâniyet ve efkâr-ı füside. Bu ahlak-ı rediyeden halas olan kimse cemi mevcüdata ibret ve hikmetle nazar edip cümleyi dost ittihz eyleyip herkesle ülfet eylemişdir ve herkesi dost bilmişdir. Yukarda zikr ve tâdâd olunan sıfât-ı rediyeden ne- cât bulmak için meşayih-i selef hazerâtı usül-i esmü, erbain ve halvetle sâliki makam-ı temkine getirirlerdi. Bu da tâlibin kabiliyet ve istidâdına göre kimi üç, kimi yedi ve kimi on beş ve daha ziyade senelerde tezkiye-i nefs ve tasfiye-i kalbe muvaffak olurlardı.<br />Sonradan gelen meşâyih buyururlar ki: <br />Abd, devri tamam etti nübüvvetle temaşayı <br />Velayet devridir zahid, olur müşrik diyen “la”yı <br />Kesad buldu zühd ü halvet gerekmez çille-i esma <br />Heman ikrar ile hizmet açar vech-i müsemmayı. <br /><br />Allah’a giden tarik halâikm nefesleri sayısıncadır. Velâkin her hangi mahalle gitmek murad ettiği takdirde gideceği mahallin en kestirme yolunu intihab ettiği gibi, Hakka giden yolun da en kısasmı intihab etmesi lazımdır ki yorulmasın. Bu böyle olduğu takdirde Hakk’a giden yolun da en kestir mesini sorup anlayıp kestirme yoldan gitmek icâb eder ki yorulmasın. Dolambaçlı yollardan gitmek, kalıbı yorduğu gibi esmâ, halvet ve erbain ile Hakk’a vuslat kalbi ve ruhu yorar. Şuüra halel getirir. Ey talib-i Hak! Hakikatte talib-i Mevlü isen, tarik-i aşkı ihtiyar et ki, yorulmayasm. <br />Tarik-i aşkı ihtiyar ettiğin takdirde, ehlini bulup ol “Adem-i mâ’nâ”ya intisâb edip ve ba’del- intisab ol zatın talim ve telkinine ez-dil ü cân inkıyad ve her emrine itaat ve tedric ile onun ahlaki ile ahlaklanmak ve onu öyle sevmek gerekdir ki dünya ve müfihâ’yı verseler ondan dönmemek ve nazarını ondan bir an ayırmamak ve sen “ol” oluncaya kadar mücadele etmek ve efendinin hakkında zerre kadar şübhe geldiği takdirde nakz-ı ahd etmiş ve abdest-i batını bozmuş olursun. Şeriatın cunübunu su temizler, hakikatin cünübunu yedi derya temizlemez. Ol vakit makümından düşer ve esfele karışırsın. İşte yukarıda zikri geçen şerâiti yaptınsa Hakkı anlarsın ve illa anlayamazsın. (Hazretin): <br />Ölmezden evvel öl, dediği mü’na bu ma’nüdır. Yani sen, sen değilsin.<br />Taayyünde bugün kim kaldı manbüs <br />Düşüp hâke oluser külli me’yüs. <br />Ey talib-i Hak! Sözüm mutlak. Gönülden gayrıyı bırak. Olma Hakk’a irak. Yedi cehennemde yanmadıkça ve sekiz cenneti geçmedikçe ve Hızır elinden ab-ı hayatı içmedikçe hayat-ı ebediyye’nin ne olduğunu bilemez ve anlayamazsın. Sahra-yı heyhatda nâlân ve zâr u giryân gezersin. <br />Hayat-ı cavidanı şeyh-i kamilden sual ettim. <br />“Ölmeden evvel ölmekdir.” Deyince intikal ettim. Ölmezden evvel ölüp kabre girip Münkir ve Nekirin suallerine ahsen cevab verip İnsan-ı kamil zümresine dahil olmağa sa’yet. İsbât-ı ayniyyet için lazım olan şart: Fikrini zikre ve zikrini kalbe ve kalbini mürşide ayine edip Hakka rabıta etmek lazımdır. <br />Şuhüd-i kalb, ademi şekden halâs eder. Bir kimse ne kadar ilm-i zhirle mükemmel olsa cehlin giderir, şekkin gideremez, belki ziyade eder. Makam-ı ayniyyete varamayan salike ihtiraz lazımdır. <br />Nefsini makam-ı aczde tutup yokluğu sermaye edenler, Hakk varlığına vasıl olurlar. Sözde kalanlar özden mahrüm olurlar. Ehl-i söz satırda ve ehl-i öz sadırdadır. İnsan, basiret ve manadan ibaret bir neş’edir. Nazar-ı hayvân, ancak süret görür. Süret ise gölgeden ibarettir, devamı olmaz. <br />Ey talib! Halk ile Hakk arasmda hicab, zemin ü suman değildir. Senin, senliğin ve benliğin hicabdır. Eğer bunu mürşidin vasıtasiyle ortadan kaldırırsan Hakk’a erersin. Zira Cenab-ı Hakk, zatiyle, sıfatiyle ve ef’al ve âsâriyle bilinmek istedi, ve kendi kendisini görmek diledi. Sıfatmı zatına, yani bu cismi rüha ve yokluğu varlığa ayine edip kendi kendini temaşa eder ki bakan, bakılan, gören ve görünen “Ol”dur. <br /><br /> <span style="font-weight:bold;">Hasan Basri Tapdık Baba</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8501839893692273670?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-6785961396899112192009-09-03T14:02:00.000-07:002009-09-14T14:09:13.280-07:00<span style="font-weight:bold;">Hacı Ali ÖZTURAN<br /><br />(Geçen Sayıdan Devam)</span><br /><br />-İşte mal canın yongası olduğu için verirler. Buna, onu verip dokuzu kurtarmak denir. Şöyle… Senin ünün şanın artınca ününü duyanlar yanına gelir, kanadının altına sığınır. Onlara baş olursun, ağa olursun. Askerlerin çoğalıp, ünün cihanı tutunca bir mühür kazdıracaksın. Ondalığını aldığın kervana mühürlü bir kâğıt vereceksin. “Ben bu kervandan ondalığımı aldım, bu kervanı hiç kimse soymasın!” diye belge vereceksin. Eğer sen soyduktan sonra başkaları da soyarsa,s oyanlardan hesap soracaksın. Yâni, bir kervan-dan bir kez ondalık alınacak. O kervan bilecek ki, “Ben bu adama ondalığı verirsem, beni başka hiç kimse soyamaz.” Ama dediğim gibi, ondalık aldı-ğın kervanı soyan olursa hesap soracaksın. Anladın değil mi? <br />-Anladım baba. <br />-Ama bu sonraki iş… Şimdi senin yapacağın şu: Silahlarını kuşanacak-sın. Kırata binip Bozgediğe çıkacaksın. Gelen kervanlardan ondalığını ala-caksın. <br />Ali, “Peki Baba.” dedi ama, dediğine kendisi de inanmadı. Onsekiz ya-şındaki bir çocuk, koca kervana ne yapabilirdi ki… Bunlar büyük işlerdi. Bu işlerin altından kalkmak kolay değildi. <br />Yemekten sonra Deli Yusuf sazı aldı. Görelim ne söyledi: <br /> Yücesinde namlu namlu kar yatar <br /> Bizim eller Çamlıbeller bu beller <br /> 1/53 Etrafında soğuk pınarlar akar <br /> Bizim eller Çamlıbeller bu beller <br /><br /> Dolandık da geldik bu güzel yurda <br /> Bundan sonra durağımızdır bura <br /> 1/54 Fırsat verme hem çakala hem kurda <br /> Bizim eller Çamlıbeller bu beller <br /> <br /> Deli Yusuf der ki bu dağlar yüce <br /> 1/55 Gözlerim görmüyor tarifim nice <br /> Bu dağlarda olur aslanlar hoca <br /> Bizim eller Çamlıbeller bu beller <br />-Şimdi vakit geç oldu, yatalım oğlum. <br />Maşlahlarını yorgan gibi üstlerine aldılar; poşularını dürdüler, yastık gi-bi başlarının altına aldılar. Yatıp uyudular. <br />Gece olup da yaban hayvanları ulumaya başlayınca Alinin içine korku düştü. Korkudan iyice babasına sokuldu. Deli Yusuf içinden, “Eyvah!” dedi. “Şu çocuk mu benim öcümü alacak ?Kurttan çakaldan korkan şu çocuk mu Hüseyin Paşayı cezalandıracak? Eyvah ki eyvah! Vay benim talihim.” <br />Deli Yusufu uyku tutmadı. Saatlerce sağa sola döndü, durdu. Tanrıya yalvardı .<br />-Tanrım, atsa yetiştirdim. Yiğitse yetiştirdim. Bu zalim Paşadan öcümü almak için sen yardım et! İşimizi rast getir Tanrım. <br />-Ertesi gün Deli Yusuf erkenden kalktı. Çamlıbelden aşağı akan suda elini yüzünü yıkadı. Sonra Aliyi uyandırdı: <br />-Kalk oğlum, kalk. Erken kalkanın rızkını Tanrı verir. Kırata bin, yuka-rılara çık. Elma, taşlı armut, alıç, muşmula, kiraz, böğürtlen, ne bulursan topla. Okunu yayını al, belki tavşandan kuştan bir av vurursun. Unutma! Bundan sonra bizim mekânımız Bozgedik. <br />Deli Yusuf oturdu. Sazını kucağına aldı. Bakalım ne söyledi. Aldı Deli Yusuf: <br /> Akar ab-ı hayat, biter yemişler <br /> Aslan gibi bu yerlerde kalmalı <br /> 1/56 Yürü oğlum burda aslanlar yatar <br /> Aslan yatağında aslan olmalı <br /><br /> Bu dağlarda türlü meyveler biter <br /> 1/57 Dallarında şeyda bülbüller öter <br /> Bu dağlarda âsi aslanlar yatar <br /> Aslanın başına aslan olmalı <br /><br /> Yarın burdan kalkıp inmeli düze <br /> Allah yardım eder bu işte bize <br /> 1/58 Basmalı kervanı çıkmalı yüze <br /> Bu dağlarda mesken tutup kalmalı <br /><br /> Topuzu çekmeli yola durmalı <br /> Sonunu düşünme n’olup n’olmalı <br /> 1/59 Bezirgân bozmalı çerçi vurmalı <br /> Aslan gibi olup nara salmalı <br /><br /> Deli Yusuf derler benim adıma <br /> 1/60 Rahmetme her kulun asla dâdına <br /> İşte nasihatım budur zatına <br /> Zalimi kesmeli kervan basmalı<br />Ruşen Ali, babasının zaman zaman söylediği öğütleri dinliyor, kafasında evirip çevirerek doğruluğunu kabul ediyordu. Böylece Alinin kafasında na-sıl bir yol tutması, nasıl bir yiğit olması gerektiğinin sınırları çiziliyordu. <br />Ali silahlarını kuşandı. Kırata bindi. Çamlıbele doğru tırmanmaya baş-ladı. Yabanıl meyveler topluyordu. Küçük bir kaynak gördü. Küçük büngültülerle su yerden çıkıyor, aşağıya doğru akıyordu. Köpük köpük bir kaynaktı. Kıratı kaynağa sürdü, suladı. Kırat biraz içti. Kişneyerek geri çe-kildi. Ali şaşırdı. Her içişte bir helke su içen Kırat, nasıl olur da bu suyu içmez ya da içemezdi. Attan indi. İki avucunu birleştirip su doldurdu. Üze-rinde beyaz bir köpük vardı. İçti… Damarlarına kımıl kımıl bir canlılık ya-yıldı. Değişik bir lezzeti vardı suyun. Bir avuç daha aldı. Bu kez de suyun üzerinde sarı bir köpük vardı. İçti… İçtikçe damarlarına dek bir sıcaklık, bir ürperti dağıldı. Bir avuç daha aldı. Bu kez de suyun üzerinde mavi bir köpük vardı. İçti... İçtikçe damarlarına mercan közler dağıldı. <br />Yeterince meyve toplayan Ali Bozgediğe doğru inmeye başladı. Birden babasını gördü. Çarpına çarpına yukarı doğru tırmanıyordu. Ali şaşkınlıkla sordu: <br />-Baba nereye? <br />-Yukarıda küçük bir kaynak gördün mü? <br />-Gördüm… Kıratla biz içtik. Değişik bir tadı var. <br />-Aman oğlum, beni hemen oraya götür. <br />Ali eğildi. Babasının kolundan tutup atın terkine attı. Kıratın yönünü kaynağa çevirdi. Kırat durumun önemini kavramıştı. Ön ayaklarını kısalt-mış, arka ayaklarını uzatmıştı. Böylece binicilerini yormuyordu. Çalıların arasından kaplan gibi sıyrılıp geçiyordu. Kaynak yerine geldiklerinde Ali şaşırdı: Su yoktu… Az önce büngüldeyerek akan köpüklü su yoktu. <br />Deli Yusuf heyecanla sordu: <br />-Geldik mi? <br />-Geldik ama su kurumuş baba. <br />-Çamuru da mı yok? <br />-Kupkuru olmuş baba. Çamuru da yok. <br />-Eyvah! Yetişemedik .<br />-Ne oldu baba? <br />Deli Yusuf açıkladı : <br />-Oğlum, sen gittikten sonra uyumuşum. Düşümde ak saçlı, ak sakallı, ak sarıklı, ak cübbeli, ak gömlekli, ak tesbihli yaşlı bir adam gördüm. “Yusuf, kalk oğlum, uyan!” dedi. “Senin gözüne merhem olacak bir su var. Çamlıbelde akıyor. O suyla üç kez yüzünü yıkarsan gözlerin açılır.” Yaşlı adam öyle dedi ama yetişemedik. Yazgı böyle. Ne desek, ne yapsak boş. Eninde sonunda ulu Tanrının dediği oluyor. <br />Kırata binip Bozgediğe doğru inmeye başladılar. Yusuf üzgündü. Ali üzgündü, Kırat üzgündü. Cenazeden döner gibiydiler. Birden Deli Yusuf canlandı: <br />-Siz içtiniz mi o sudan? <br />-İçtik baba. Kırat da içti, ben de içtim. Değişik bir suydu. Köpük köpük-tü. Bir avuç aldım, üzerinde beyaz bir köpük vardı. <br />-İçtin mi?<br />-İçtim.<br />-Beyaz köpük ölmezlik verir oğlum. O su ab-ı hayattır. Bundan sonra sana ölüm yoktur. Eee? <br />-Bir avuç daha aldım. Üzerinde sarı bir köpük vardı. <br />Deli Yusuf heyecanla sordu: <br />-İçtin mi? <br />-İçtim. <br />-Sarı köpük yüreklilik verir oğlum. Seni artık hiç kimse korkutamaz. Eee? <br />-Bir avuç daha aldım. Bu kez de üzerinde mavi bir köpük vardı. <br />-İçtin mi? <br />-İçtim. <br />-Mavi köpük âşıklık verir. Bundan gayrı sana bir de saz gerek. İster tel-den, ister dilden söyle, artık sözler ağzına Hakk tarafından dürülür gelir. Amma oğlum, sana baba öğüdü, bu yeteneklerini kötüye kullanma! Kimse-nin malında, namusunda gözün olmasın. Gücünü kullanarak zayıfları ezme.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><br />SİFTAH VE DELİ HOYLU</span><br /><br />Bozgediğe varınca Deli Yusuf sazını aldı.Aliye söyledi. Bakalım ne de-di: <br /> Var oğlum soyun meydana <br /> Vay bu er neci desinler <br /> 1/61 At kişnesin kana kana <br /> Vay bu at neci desinler <br /><br /> Çelik çeliğe değmeli <br /> Zoryiğitler baş eğmeli <br /> 1/62 Yaya koyup gözlemeli <br /> Vay bu ok neci desinler <br /> <br /> Kırat rüzgar gibi essin <br /> Yerin damarını kessin <br /> 1/63 Bozgedikten toz yükselsin <br /> Vay bu yer neci desinler <br /> <br /> Top kumaşlar arşın arşın <br /> Baharatlar kimyon tarçın <br /> 1/64 Yol pacını yola saçın <br /> Vay bu zer neci desinler <br /><br /> Yusuf der çoğa güvenme <br /> Körün oğlusun yerinme <br /> 1/65 Sorarlarsa de çekinme <br /> Vay körünoğlu desinler <br />Deyip bağladı. Sonra oğluna dilden söyledi : <br />-Artık Bozgediğe çık. Gelenden geçenden ondalığını iste. “Kimsin, neci-sin?” derlerse “Körünoğluyum!” de. Unutma, Kırat kırk yiğitten iyidir. Var işin rast gelsin.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-678596139689911219?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-24159040380198564732009-09-02T13:56:00.000-07:002009-09-14T14:08:53.767-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Sq6usM_sHqI/AAAAAAAAAqI/8y2B5dYWnY0/s1600-h/K%C3%96ROGLU.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/Sq6usM_sHqI/AAAAAAAAAqI/8y2B5dYWnY0/s320/K%C3%96ROGLU.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381430679180156578" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">Köroğlu Kitabı</span><br /><br />Köroğlu kitap olarak yayınlandı.<br />Maraş kültür hayatında bundan daha büyük bir toy olamaz.<br />Köroğlu hemen yanımızda, yüreğimizde dilimizde, özümüzde dahası masamızın hemen üstünde.<br />Doğdu Köroğlu!<br />Kitabın yayınlanacağı müjdesini alınca sevinmiş, kitaplaşıp elime alınca üç defa öpüp başıma koymuştum.<br />Ezberlemek lazım bu destanı, hafıza buna müsait. Dil iyi ne duruyoruz öyleyse. Kitabın doğumu kutlu Ramazan ayına denk geldi bu kitap artık bu şerbetle kıyameti bulur.<br />Niye Köroğlu?<br />Türkçemiz için, anlatım zenginliği için, imge için, ütopyalar için velhasıl yaşamak için Köroğlu.<br />Yaza, güze, kışa bahara Köroğlu okuyacağım bundan sonra.<br />Hoş geldim Beyim, Reyhan Arap, Köse Kenan, Selamuvermez, Ecelalmaz, Sopayadoymaz, Kabresığmaz, Canıcebinde, Zincirkıran, Dağdeviren, Darıdeğmez, Postalpatlatır, Ayvaz, Dellek Deli Hasan sizde hoş geldiniz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-2415904038019856473?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-26208892597746611542009-06-08T05:29:00.000-07:002009-06-27T05:30:26.210-07:00Merhaba <br /><br />Yazın kavurucu demlerine gark olun. <br /><br />Güneş ruhunuzu yaksın vücudunuz güneşin ateşiyle dağlansın, özünüzdeki harla tabiattaki cevelan sizi aynı potada eritsin. <br /><br />Gel ey güneş kavur varlığımı!<br /><br />Demokrasi yalanlarına inanan zavallı zangoçlar gidin, gidin bu şehit kanıyla sulanmış Anadolu’dan. Ah bu topraklar vatanım, Ötükenim, karlı Tanrı Dağlarım, uzun yaylam, Maraş’ım, evim barkım. <br />Kürşat ve onun kırk yoldaşı demokrasi oyununun neresine düşer edelerim! Gök gözlü Bozkurtlar, elimizde kancık katır sidiğinden suyu verilmiş Zülfikar, yüreğimizde Türklük sevdası olduktan sonra ne tasa ne gam! <br />Kürt sorunu, teknoloji, temsilde adalet, hoşgörü, cıfıtların bilimsel dükalıkları, esersiz çilesiz entelektüellere yuf! <br />Maraş insanı Türklük yolunun sevdalısı büyük davaların Şahmeranıdır. Demokrasinin dar çemberine sığdırılmak istenen ulu Türk milleti elbet onlara kayıtsız kalmayacaktır. <br />Yaz geldi bizde zahire telaşı için güze kadar sır olacağız. <br /><br /> Ali Büyükçapar<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-2620889259774661154?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-82068936890506152472009-06-07T05:31:00.000-07:002009-06-27T05:32:34.740-07:00<span style="font-weight:bold;">Nefes</span> <br /><br /> Mustafa Bekerecioğlu'na <br /><br />Neylerim baharı sensiz<br />Boynumdan aşar cürmüm<br />Ellerim tutmada çiçeği <br />Yazgımda var aşk yangını <br /><br />Pazarlarda malım yok satmaya <br />Titreyen yüreğim tezgahta<br />Gelirsin sen dört yandan<br />Nazar kul sultanım biçarene <br /><br />Bir iz ararım yollarda <br />Gülü sümbül reyhanla <br />Kırlangıçlar getirir avazını<br />Kalmışım kıyıda köşede<br /><br />Bir fısıltı sadece senden<br />Duysam irkilirim öylece<br />Nazarınla doğar güneşler<br />Bense öylesine biçare <br /><br />Toplandı baharın gülleri <br />Hamaylımda kor bir ateş<br />Şah Ali eşleğinde kıtmıri<br />Ezelden ebede sevdalısı. <br /><br /> Ejder Polat<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-8206893689050615247?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-35252096521793738392009-06-05T05:49:00.000-07:002009-06-27T06:00:05.920-07:00<span style="font-weight:bold;">Hacı Ali ÖZTURAN</span><br /><br />(Geçen Sayıdan Devam)<br /><br />-Atının rengi ne? <br />-Yağız …<br />-Eyvah kalmadı bende beniz! Çünkü yok burada deniz! Binicisi kim? <br />-Atı gibi kapkara bir adam. <br />-Ona Reyhan Arap derler oğlum. Kıratın yükü ağır olmasa hiçbir atlı ye-tişemez. Ah burada deniz olsaydı, su olsaydı, işimiz kolaydı. Vururduk Kı-ratı suya, yağız kalır biz giderdik. Neredeyiz şimdi? <br />-Sünbüllü Pınardayız. <br />-İn aşağı, bana bir alama ver. <br />Ali indi, kuzu kerpiç misâli bir taş bulup getirdi. Deli Yusuf eyere otur-du, Aliyi terkine aldı. Deli Yusuf taşı abasının eteğinin altına sakladı. Deli Yusuf Kıratın solunu Reyhan Araptan yana getirdi.<br />-Oğlum sen şimdilik karışma. Bu işi ben çözeceğim, dedi. Ben çöze-mezsem iş senin bileğine kalır. <br />Bu sırada Reyhan Arap da yaklaşıp nârasını atmıştı. <br />-Heeyyt! Kaçırır mıyım ulan sizi! Reyhan Arapın elinden uçan kaçan kurtulur mu? <br />Deli Yusuf alttan aldı. Kıratın dizginlerini saz misali tutarak kısa ma-kamdan Reyhan Araba söyledi, görelim ne söyledi:<br /> <br /> Yiğit olan olmaz densiz <br /> Meydanlar olur mu ersiz <br /> 1/47 Kılıç vurulmaz kalkansız <br /> Kıyma bize Araboğlu <br /><br />Deli Yusufun kulakları, Reyhan Arabın kendisine ne denli yaklaştığını izliyordu. <br />Aldı Reyhan Arap: <br /><br /> Satın almadım ünvanı <br /> Ersiz koydum çok meydanı <br /> 1/48 Gürzle yırtarım kalkanı <br /> Kıyarım size Eroğlu <br /><br />Deli Yusuf, Reyhan Arabın iyice yaklaşmasını bekliyordu. Bir daha al-dı: <br /> <br /> Arap sana neler oldu <br /> Sana emir bu mu oldu <br /> 1/49 Kırat gözüme maloldu <br /> Kıyma bize Araboğlu <br /><br />Aldı Reyhan Arap: <br /><br /> Ne oldu ki ne olacak <br /> Ne vardı böyle kaçacak <br /> 1/50 Kırata paşam binecek <br /> Kıyarım size Eroğlu <br /><br />Deli Yusuf bağladı: <br /><br /> Deli Yusuf yaşlı pîrdir <br /> Cümlemizi alan yerdir <br /> 1/51 İyilik kötülük birdir <br /> Kıyma bize Araboğlu<br /> <br />Aldı Reyhan Arap: <br /><br /> Reyhan Arap yeter gayri <br /> Doğru konuş otur eğri <br /> 1/52 İyi kötü ayrı ayrı <br /> Kıyarım size Eroğlu <br /><br />Deli Yusuf bu kez de dilden söyleyerek Reyhan Arabı oyaladı: <br />-Reyhan Arap, sen yiğit adamsın. Benim gibi bir körle, şuncacık çocu-ğun peşine düşmek erliğe sığar mı? Bırak bizi gidelim. <br />-Bırakmam sizi Deli Yusuf. Paşaya karşı gelemem. Ben de emir kulu-yum.<br />Deli Yusuf üsteledi: <br />-Yetişemedim dersin ... <br />-Şanıma gölge düşer. Karakuş kanatlı, korkunç suratlı Reyhan Arabın elinden şimdiye dek hiç kimse kaçamamıştır. Siz kaçarsanız şanıma leke düşer. <br />Reyhan Arap, Deli Yusufun taş menziline girmişti. Deli Yusuf taşı kap-tı, üzengilerin üzerinde yekindikten sonra hengeyledi, hüngeyledi, Reyhan Arapın alnının çatı şurada deyip hıngeyledi. ”Körün taşı berk değer…” der-ler, Deli Yusufun taşı Reyhan Arapın alnının çatına değdi. Reyhan Arap, tiyeğinde yetmiş tevriz kabağı gibi “Paat!” diye düştü. Deli Yusuf patırtıyı duyunca dirseğiyle Alinin böğrüne dürttü: <br />-Durma oğlum, in! Yılanın başını ezmenin zamanı! Reyhan Arabın kel-lesini kes! <br />Ali indi. Kuşağının arasından yılan dili eğri hançerini çekti. Varıp Rey-han Arabın döşüne oturdu. Ali yiğitti, gözü kara bir gençti, ama hiç kelle kesmemişti. Bir türlü eli varmadı. Bu sırada Reyhan Arap ayıldı. Bir de bak-tı ki, kendi yerde, göğsünde hançerli birisi oturuyor. İçinden, “Eyvah, şan derken candan olduk!” dedi. Can tatlıdır, bu kez de Reyhan Arap alttan aldı: <br />-Etme yiğit, kıyma bana! <br />Atın üzerinden Deli Yusuf bağırıyordu:<br />-Daha duruyor musun ulan? Kes kellesini, ileride geride karşına çıkar, başına bela olur! <br />Reyhan Arap: <br />-Sana yiğit sözü Ali, dedi. Bir daha yedi göbek sülalene kılıç çekmeye-ceğim. Yeter ki canımı bağışla. <br />Yusuf: <br />-Konuşturma Ali, kes! diye bağırıyordu.<br /><br />Meddahımız,”Kıssa-i mâcerâmız şimdilik burada karar kılmakta…” di-yerek sandalyesinden indi. Başındaki şapkasını dinleyiciler arasında dolaş-tırarak her birinden yirmibeş kuruş, elli kuruş para topladıktan sonra yeni-den sandalyesine oturdu. Dinleyicilerin ilgisini sınamak için sordu:<br />-Nerde kalmıştık?<br />Dinleyiciler hep bir ağızdan bağırdılar:<br />-Ali Reyhan Arapın kellesini kesecek miydi, kesmeyecek miydi?<br />-Belî ağalar, kıssa-i mâcerâmız şol yerde kalmıştı ki, Reyhan Arapla adamları Lala Hüseyin Paşanın buyruğuyla Deli Yusufla oğlu Deli Alinin ardına düşmüş, Kıratı almak için kavgaya tutuşmuşlardı. Deli Yusuf taşla Reyhan Arabın alnının çatına vurunca dalında yetmiş güz kabağı gibi atın-dan düşürmüştü. Oğlu Aliye, ”Durma kellesini kes. Yılanın başını küçükken ezmeli.” demişti ama Ali hiç kelle kesmemiş ki…<br />Diye olayları özetledikten sonra kaldığı yerden anlatmasını sürdürdü:<br /><br /> Ali Deli Yusufla Reyhan Arap arasında bocaladı. Özü dövüp te Reyhan Arapı öldüremedi. Eliyle Reyhan Arapa “Sus!” diye işâret etti. İşaret par-mağını Reyhan Arapın alnından akan kana bulayıp, Sünbüllü Pınarın yalak taşına, kırmızı bir mühür gibi bastı. Böylece Reyhan Arapın, kendisinin yedi göbek sülalesine kılıç çekmeyeceği yeminine, pınarın yalak taşını tanık tut-tu. <br />Deli Yusuf: <br />-Kestin mi oğlum? diye sordu. <br />Ali yalan söyledi: <br />-Kestim baba. <br />-Bin öyleyse oğlum. Bu Reyhan Arap çok yiğit bir adam. İleride geride karşına çıkar, sana bir zarar verir diye korktum. Onun için kellesini kestir-dim. Şimdi bu belâdan kurtulduk. Sür bakalım dağlara. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">DELİ YUSUFLA OĞLU ALİ <br />ÇAMLIBELE YERLEŞİYOR</span><br /><br />Deli Yusufla Ruşen Ali, şu dağ senin bu yayla benim diyerek Sivas Da-ğına geldiler. Arabistandan, Gürcistandan, Dağıstandan, İrandan, Turandan, Hindistandan gelip İstanbula, Avrupaya giden kervanların geçtikleri en işlek yol buradan geçiyordu. Bu kervanlar ya buradan geçecekti, ya da yolu gün-lerce uzatarak Konyayı dolaşacaklardı. <br />Bu işlek yolun üzerinde gedik gibi ince bir davarcı yolu vardı. O ge-diğe konakladılar. Ali: <br />-Baba bu gediğin toprağı bomboz, dedi. <br />-Öyleyse bu gediğin adı Bozgedik olsun. Bundan sonra mekânımız bu-rası olacak. Bozgediğin yukarısı nasıl bir yer? <br />-Koca çamlar var. Geniş bir düzlük. Bir de su var. Suyun ayağı boz ge-dikten aşağı akıyor. <br />-Oraya da Çamlıbel diyelim. Bu ses neci oğlum? <br />-Üç tane kurt, bir köpeğe saldırıyor. Parçalayacaklar köpeği. <br />-Köpek ne yapıyor? <br />-Arkasını kalın bir ağaca dayamış kendini savunuyor. <br />-O halde korkma. Kurtlar o köpeğe hiçbir şey yapamaz. <br />Biraz sonra kurtlar köpeğe saldırmaktan vaz geçti. Savuşup gittiler. <br />Deli Yusuf dedi ki: <br />-Sonuca şaşırma oğlum. Sırtını sağlam yere dayadın mı, sana hiç kimse kötülük edemez. Savaşta da öyle, arkadaşlıkta da öyle… Kötü arkadaşa sır-tını güvenme, açığını verme. Bu köpekle kurtların dövüşünü hiç unutma. <br />Azıkları açıp yemeye başladılar. Deli Yusuf öğütlerine devam ediyordu: <br />-Oğlum bu yol çok işlek bir yol. Barhaneyi buraya çözeceksin. Gelen-den geçenden yol pacı olarak onda bir alacaksın. Buna ondalık derler, aslan payı derler, aç kurtların payı derler. Nâra vurup, ondalığını isteyeceksin. Hepsi o… Ya ondalığı verecekler, ya da yollarını günlerce uzatarak Konyayı dolaşacaklar.<br />Ali dedi ki: <br />-Her kervancı ondalık verir mi baba?<br />-Eğer dediklerimi yaparsan kervanlar ondalığını seve seve verirler. <br />-Seve seve ondalık verirler mi baba? Mal canın yongası demişler.<br /><br />(Devamı Gelecek)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-3525209652179373839?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-13835686888788841922009-06-03T05:40:00.000-07:002009-06-27T05:45:51.496-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cnew%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:hyphenationzone>21</w:HyphenationZone> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Normal Tablo"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p style="font-weight: bold;" class="MsoNormal">Varolmanın Boyutları</p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic;" class="MsoNormal">Tasavvuf ve Vahdetü’l-Vücûd Üstüne Yazılar</p><p style="font-weight: bold; font-style: italic;" class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/SkYT8ZG8JII/AAAAAAAAApQ/34w63takvAU/s1600-h/varboy.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 206px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_hx5_fX6zUTU/SkYT8ZG8JII/AAAAAAAAApQ/34w63takvAU/s320/varboy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351987135429485698" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Eser: Kitabın başında varoluşun (vücûd) farklı boyutlarına gelmeden önce iki dünyanın (Batı ve İslam Dünyası) bakış acılarının farklılığını ortaya koymak için yapılan karşılaştırmalı bir kavramlar bölümü diyebileceğimiz bir bölümle başlıyor. Varoluşla ilgili ve ona yaklaşırken kullandığımız kelime ve kavramların üzerinde durulurken varlıkların Allah’la olan ilişkileri çerçevesinde açıklamalar yapılıyor. Aynı zamanda bu konularda modern dünyanın durumu da gözler önüne seriliyor.</p> <p class="MsoNormal">İnsanı kamil ve onun Allah’la olan ilişkisini varoluşa bakışını kitabın ilerleyen bölümlerinde bu işin zirveleri olan insanların bakışından anlamaya çalışıyoruz. Vahdet-i vücûdun yani varoluşun birliğinin her şeyin O’nun bir tecelli ve tezahürü olmasının sırlarını aşk içinde mecazi bir dille anlatılmasını anlarken neden böyle anlatıldığını da anlıyoruz. Varolan her şeyin bâtıni bir tarafının olduğunu ve bunun duyularla anlaşılan zahiri anlamından farklı olarak bizlere varoluşumuzla irtibat kurduran manalar ihtiva ettiğini öğreniyoruz. Yolculuğumuzu İbn Arabi, Sadreddin Konevi, Mevlana, Hace Hord, Fergani, Ahmed Sem’ani<span style=""> </span>ve diğer üstadların önderliğinde yapıyoruz.</p> <p class="MsoNormal">Okuduğumuz metin aslında erbabı için bir aşk kitabı… Büyük aşıkların aşklarını anlatıkları metinlerin anlaşılması için bir kılavuz. Buradan bakınca aslında İslam dünyasının her bölgesini ve milletini kapsayan bir tek aşk mezhebinin etrafında tevhid olduğunu görürken kendine has incelmiş yüksek bir entellektüel faaliyetin yapıldığını fark ediyoruz.</p> <p class="MsoNormal"><span style=""> </span>Kitaptan birkaç cümle</p> <p class="MsoNormal">-Tecelli asla tekrar etmez. İbn Arabi</p> <p class="MsoNormal">-İslami bağlam bütünüyle cansız bir varoluşa izin vermez.</p> <p class="MsoNormal">-Varlıklar varoluşun kokusunu bile duymamışlardır. İbn Arabi</p> <p class="MsoNormal">-Bütün mesele Allah’ın gerçek vücûdu ile yaratıkların hakiki olmayan vücûdu arasında var olan ince ilişkiyi tanımlamaktır.</p> <p class="MsoNormal">Tecelli ve tezahürler açısından baktığımızda varoluş devam etmektedir. Bu dünyadaki hayatımız varoluşun bir evresidir. Onu tamamlamaya yönelik bir hayat. Yaratılmış olmak tam varolduğumuz anlamına gelmez. Yaratılışımızı bu dünyada bize yardımcı olacak olan yaratılmışlarla birlikte tamamlamamız gerekir. Bunun çabası içinde gecen bir hayatın öncelenmesi söylenir bize. Nasıl ve hangi yolla yapılacağı ise önce peygamberler ve kutsal kitaplarda sonra velilerin bunun hikmetleriyle dolu hayatlarında ve eserlerinde gösterilmiştir.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ölüm varoluşun bir safhasından başka bir safhasına geçiştir.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Varolmanın Boyutları</p> <p class="MsoNormal">Tasavvuf ve Vahdetü’l-Vücûd Üstüne Yazılar</p> <p class="MsoNormal">William Chittick</p> <p class="MsoNormal">İnsan Yayınları </p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Yusuf Pazarlı</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1938295867459634066-1383568688878884192?l=mil-can.blogspot.com' alt='' /></div>ypazarlınoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1938295867459634066.post-45485059097762762602009-06-02T05:46:00.000-07:002009-06-27T05:49:28.334-07:00<span style="font-weight:bold;">Varidât</span><br /><br />Şeyh Bedreddin<br /><br />Gerçeği arayan kişi küfür aşamasına varıp, geçmezse, imanını tamamlamış sayılmaz. Şunun bilinmesi gerekir ki, küfür iki Müslümanlık arasında yer alan bir aşamadır ve bu aşamada duran kişi münafık olmuştur. Bu aşamada durmamak için Allah’a sığınırız. Allah’a hamd ve şükürler olsun ki, biz bir süre o aşamada kaldıktan sonra, geçmeyi başardık.<br />Bazı arkadaşlarımı üzüm bağımı kollamakla görevlendirmiştim. Onlardan birkaçı bana bir halk çocuğunun bağa girip, üzüm yemek istediğini, onlardan birinin çocuğu tokatladığını anlattı ve ilave etti ki, çocuk tokat’ı yiyince yere düşmedi, ancak kendisi tokat’ın etkisiyle yere düştü. O sırada kendisiyle çocuk arasında epey bir uzaklık varmış, ancak çocuk ona, gözünün aynası gibi görünmüş ve kendisi tokattan daha çok etkilenmiştir ve yere düşmüştür. Halbuki çocuğa hiç bir etki yapmamıştır. Bu çok tuhaf bir durum zira tokadı yiyen çocuk olduğu halde yere düşen, o kişi olmuştur. <br />Tüccar kesiminden bir genç ara sıra bize uğruyordu. Bu genç doğru insanları seviyordu. Bana şu olayı anlattı: Bir gece uyuyorken, bir erkek gelip, onu uyandırmış. Uyanınca adama bakmış, bir de n